Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 122 818 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

Zdjęcia w galeriach.


AKTUALNOŚCI

niedziela, 02 września 2012 10:23
 28 czerwca świętowaliśmy CI rocznicę założenia Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich „Wisła”, a także VIII rocznicę jej reaktywacji. W godzinach popołudniowych spotkaliśmy się na uroczystej Mszy Świętej, a następnie udaliśmy się na Komersz w domu studenckim Politechniki Gdańskiej. Podczas uroczystości przyjęliśmy dwóch nowych członków do naszego koła. Pragniemy serdecznie podziękować przybyłym delegacjom kartelowej K! Aquilonia oraz K!K! Kujawja, Chrobria, Hermesia i Lauda. 
Korporacja Akademicka Związek Akademików Gdańskich „Wisła” – Vivat, Crescat, Floreat in Aeternum!
 
 
10511627_589300304520520_6575100662354110878_o.jpg
 
10271444_589300317853852_4550748315601111689_o.jpg
 
 
 
W dniu 18 maja, wzięliśmy udział w Archidiecezjalnym Marszu Dla Życia i Rodziny. Maszerowaliśmy również, jak przystało na marsz rodziny,  z rodzinami. Nasza korporacja była tradycyjnie już jak co roku, jednym ze współorganizatorów tegorocznego Marszu.
 
 3D187563.JPG
 
3D187544.JPG
 
3 maja, w dniu Święta Narodowego Konstytucji 3 Maja, a przede wszystkim katolickiej uroczystości Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, poczet sztandarowy Wisły wziął udział we Mszy Św. za Ojczyznę i uroczystościach miejskich w Sopocie. 
 
W dniu 2 maja miała miejsce fidułka wiosenna. Wspólnie z gośćmi z K! K! Kujawja i Lauda spędziliśmy ten majowy wieczór śpiewając piosenki z wiślackiego słownika.  Do grona Wiślaków dołączył Arkadiusz Szleszyński, składając przyrzeczenie i otrzymując fuksowski dekiel. 
 
 
3 kwietnia w Galerii Mariackiej miała miejsce otwarta kwatera naukowa organizowana przez K! ZAG Wisła. Prelegentem był Pan profesor Witold Lewandowski. Przedstawił korporantom oraz zainteresowanym obecną sytuację alternatywnych źródeł energii w Polsce. Wykład był niezwykle ciekawy, wiele cennych informacji można było uzyskać zarówno dla osób które nie mają styczności z tą tematyką jak i dla specjalistów w tej dziedzinie.
Po wykładzie prelegent został zasypany pytaniami, co dowodzi, że warto w przyszłości rozwinąć temat.
Dziękujemy Panu profesorowi za interesujący wykład oraz Pomorskiemu Oddziałowi Civitas Christiana za udostępnienie lokalu.
Do zobaczenia na następnych kwaterach naukowych!

W Galerii Mariackiej obecnie znajduje się ciekawa wystawa zdjęć z pontyfikatu Jana Pawła II, warto przyjść i zobaczyć.
 
 
prof lewandowski.jpg
 
 
W dniu 22 marca delegacja naszej Korporacji wzięła udział w obchodach XCV-lecia PK!A Kujawja, które rozpoczęły się Mszą św. w kościele p.w. św. Jakuba w Toruniu. Po zakończonym nabożeństwie przemaszerowaliśmy pod pomnik Mikołaja Kopernika, a pod nim wykonano tradycyjnie już, wspólne zdjęcie. Następnie udaliśmy się na salę komerszową, gdzie po części oficjalnej pełnej ciekawych przemówień prezesa Kujawji oraz licznych delegacji, bawiliśmy się do późnych godzin nocnych w doborowym towarzystwie.

Polska Korporacja Akademicka Kujawja - Vivat! Crescat! Floreat!
 
 
1795411_527602567356961_1604262800_o.jpg
 
 
 
W dniu 13 marca miała miejsce otwarta kwatera naukowa zorganizowana przez naszą Korporację. Gościem naszym był  prof. Piotr Niwiński, specjalista od podziemia niepodległościowego, który ciekawie opowiedział o losach Żołnierzy Niezłomnych w czasach PRL. Nie zabrakło czasu na pytani z sali i dyskusję. Dziękujemy prelegentowi za przyjęcie zaproszenia. Następna kwatera naukowa już w przygotowaniu. Szczegóły podamy na początku kwietnia. 
 
 
1939650_522819044501980_1713075397_o.jpg
 
 
 
W dniu 1 marca obchodziliśmy Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych. Członkowie naszej Korporacji uczestniczyli w społecznych uroczystościach w Gdyni i w Sopocie. Ponadto współpracując z fundacją "Niezłomni" koordynujemy akcję zbierania funduszy na identyfikację i ekshumację Żołnierzy Wyklętych.
 
 
W dniu 15 lutego, nasza Korporacja świętowała rozpoczęcie kolejnego semestru działalności komerszem zimowym.  Nasze spotkanie rozpoczęło się na kwaterze, gdzie najpierw nasz szanowny gość, Filister Maciej Kowalewski z Aquilonii wygłosił referat o postępowaniach honorowych, a następnie barwiarze Wisły, i gościnnie z Aquilonii, obradowali na spotkaniu Koła K! Z.A.G. Wisła. 
Sam komersz odbył się w sali Domu Studenckiego PG, i poza częścią oficjalną przeciągnął się aż do wczesnych godzin niedzielnych, kończąc się po północy. Dziękujemy za przybycie silnej delegacji konwentu czynnego i filisteriatu Polskiej Korporacji Akademickiej Aquilonia.  
 
2014-02-15 20.06.04.jpg
 
2014-02-15 20.14.45.jpg
2014-02-15 16.46.01.jpg
 
 
W dniu święta Objawienia Pańskiego, jak co roku tradycyjnie w okresie bożonarodzeniowym, Wiślacy  zebrali się, aby złożyć sobie nawzajem życzenia z okazji niedawnych świąt Narodzenia Chrystusa, podzielić się opłatkiem oraz wspólnie świętować. Nie zabrakło oczywiście kolęd i wyjątkowej wiślackiej atmosfery. Wszystkim naszym braciom oraz sympatykom składamy najlepsze życzenia na nowy rok !
 
 
20140106_171748.jpg
 
 
 
W dniu 7 grudnia dwóch Filistrów korporacji Z.A.G. "Wisła" wzięło udział w XXXVIII Nocnym Marszu na orientację Darżlub. Marsz odbył się w pięknych lasach pod miejscowością Łubiana koło Kościeżyny. W pięknej scenerii rozgwieżdżonego nieba udało się ukończyć marsz o godzinie 3.15 po około 7 godzinach marszu.

 

 

Dnia 16 listopada, odbyła się fidułka naszej korporacji. Liczne grono Wiślaków wraz z gośćmi z K! Kujawja i K! Lauda bawili się do późnych godzin nocnych. Nadmienić trzeba, że podczas fidułki miało miejsce złożenie przysięgi fuksowskiej przez studenta Politechniki Gdańskiej - Krzysztofa.

 

 

W dniu 14 listopada, odbyło się zebranie Związku Filistrów Z.A.G. "Wisła", podczas którego wybrano władze na rok akademicki 2013/14. Władze prezentują się następująco:

Prezes Fil! Dominik Piasecki

Wiceprezes  Fil! Marcin Jaworski

Sekretarz  Fil! Krzysztof Fudziński

 

W tym też dniu podczas cotygodniowego spotkania Korporacji, wysłuchaliśmy referatu filistra, na temat rajdów na orientację, na przykładzie rajdu "Harpagan". Mamy nadzieję że w niedalekiej przyszłości niejeden wiślak zostanie zdobywcą tego tytułu.

 

harpagan_logo (1).png

 

 

 

Dzień 11 listopada, Narodowe Święto Niepodległości. Delegacja naszej Korporacji wraz z pocztem sztandarowym wzięła udział w sopockich uroczystościach, które rozpoczęły się w kościele p.w. św. Jerzego,  Mszą Świętą w intencji najjaśniejszej Rzeczypospolitej. Po Mszy złożyliśmy wieniec pod Pomnikiem Martyrologii Polskich Mieszkańców Sopotu. 

Również w dniu dzisiejszym, o godzinie 12,  delegacja władz Wisły wzięła udział w Mszy Świętej, odprawianej w ramach uroczystości rocznicowych przed komerszem Konwentu Polonia. Załączamy nasze najlepsze życzenia dla wszystkich członków K! Polonia. Konwent Polonia Vivat, Cresceat, Floreat!

Członkowie naszej Korporacji spędzili dzień bardzo aktywnie. Oprócz wymienionych wyżej wydarzeń, część z nas brała udział w Marszu Niepodległości w Warszawie. Nie zabrakło spotkań z rodzinami, a nawet udziału naszego Filistra w gdyńskim biegu niepodległości.

W dziewięćdziesiątą piątą rocznicę odzyskania niepodległości wznosimy okrzyk radości.

Rzeczypospolita Polska, vivat! vivat! vivat! 

 

11 listopada 019.jpg

 

11 listopada 028.jpg

 

 

 

W dniu 2 listopada, odwiedziliśmy wybrane groby pochowanych w Trójmieście Filistrów. Były to miejsca pamięci Fil!Fil!:  Bronisław Bukowski, Roman  Lipowicz, Alfons Hoffmann (Z.A.G. Wisła), ks. Feliks Bolt (K! Baltia), Eugeniusz Korkliński (K! Kujawja), Jerzy Doerffer (K! Rosevia).

Pamiętajmy o modlitwie za zmarłych. Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie....

2013-11-02 13.59.30.jpg2013-11-02 13.20.24.jpg

2013-11-02 12.48.18.jpg2013-11-02 11.29.36.jpg

 

 

 

 

13 października w Gdańsku odbył się archidiecezjalny Marsz dla Życia i Rodziny. Wśród uczestników, jak co roku nie zabrakło Wiślaków. 

 

 

12 października wybrane zostały nowe władze naszej Korporacji, na rok akademicki 2013/14.

 

Prezes: Com! Karol Piasecki

V-prezes: Com! Artur Zienkiewicz

Sekretarz: Com! Kamil Lemkowski

 

Tego samego dnia odbyła się tradycyjna fidułka z okazji inauguracji nowego roku akademickiego. Wspólna zabawa i śpiewy, jak to u Wiślaków, szybko się nie skończyły... .

 

Gaudeamus igitur...

 

 

4-5 październik - Korporacyjny weekend w Poznaniu! 

Tuż po inauguracji roku akademickiego 2013/2014 Wiślacy spędzili czas w stolicy Wielkopolski – Poznaniu. Najpierw wziąwszy udział w fidułce K! Hermesia, którą spędziliśmy w świetnej atmosferze oraz dzięki gościnności gospodarzy początęk naszego pobytu zaczął się wyśmienicie. Hermitom bardzo dziękujemy za życzliwe przyjęcie i nie możemy się doczekać odwiedzin w Gdańsku. Następnego dnia z okazji VIII Komerszu Polski którego tym razem gospodarzem była K! Chrobria Wiślacy także bawili do późnych godzin nocnych. Chrobrakom gratulujemy organizacji i dziękujemy za świetną zabawę z przedstawicielami pozostałych K!K! Arkonia, Sarmatia, Baltia, Respublica, Hermesia, Cresovia Leopoliensis i Lauda.

 

6.JPG

10.JPG

 

1 października 2013 roku o godzinie 8:00, delegacja K! ZAG Wisła wzięła udział w uroczystej Mszy świętej z okazji rozpoczęcia roku akademickiego 2013/2014, która odbyła się w Katedrze Oliwskiej. We Mszy św. uczestniczyli przedstawiciele wszystkich trójmiejskich uczelni wyższych. Około godziny 11:00 rozpoczęła się inauguracja roku akademickiego na Politechnice Gdańskiej, na której po raz pierwszy w historii, a historia ta liczy już ponad 100 lat, Korporacja Akademicka ZAG Wisła wystawiła poczet sztandarowy.

 1278967_441042719346280_1755707854_o.jpg

1264938_441043146012904_1289825560_o.jpg

1262963_441043226012896_763222390_o.jpg

 

 

 
W tygodniku "Gość Niedzielny"ukazał się artykuł wraz z fotorelacją z obchodów stulecia. Zachęcamy do lektury:
 
http://gdansk.gosc.pl/doc/1614420.Sto-lat
 
 
W dniu 29 czerwca świętowaliśmy rocznicę stu lat od założenia Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich Wisła. Uroczystości nasze rozpoczęliśmy od Mszy Świętej w intencji zmarłych członków Korporacji. W czasie Mszy odbyło się również poświęcenie sztandaru Wisły, który został wykonany jako replika sztandaru z okresu międzywojennego. Po Mszy przemaszerowaliśmy przed Gmach Politechniki Gdańskiej, gdzie wykonano pamiątkowe zdjęcia. Następnie złożyliśmy wieńce pod tablicami upamiętniającymi studentów polaków na Politechnice, oraz polskie organizacje studenckie z okresu międzywojennego. Na zakończenie przemarszu zaprosiliśmy wszystkich do zwiedzania wystawy poświęconej Korporacji Wisła, a która została przygotowana specjalnie na rocznicę, a znajduje się holu Gmachu Głównego Politechniki.
Główna część uroczystości, czyli część oficjalna komersu miała miejsce na dziedzińcu im. Jana Heweliusza. Po rozpoczęciu komersu, wprowadzeniu sztandarów i odśpiewaniu hymnu państwowego, głos zabrał Prezes Korporacji, a następnie Prezes Związku Filistrów. Kolejne przemówienia wygłaszali przedstawiciele wszystkich korporacji akademickich przybyłych na uroczystości, oraz goście. Ważnym akcentem było przyjęcie w grono dwóch nowych wiślaków, Michała i Filipa.
Część nieoficjalna komersu odbyła się w sali domu studenckiego, gdzie do rana hucznie wspominaliśmy wydarzenia całego dnia, nie szczędząc gardeł podczas śpiewania kolejnych pieśni.
 
Dziękujemy przedstawicielom korporacji akademickich kartelowych Aquilonia i Baltia, oraz Polonia, Arkonia, Sarmatia, Kujawja, Chrobria, Hermesia, Cresovia Leopoliensis, Lauda, Magna Polonia Vratislaviensis, a takżę przedstawicielowi Stowarzyszenia Filistrów Polskich Korporacji Akademickich, za przybycie na uroczystości.
 
 
Dziękujemy wszystkim na których pomoc mogliśmy liczyć podczas przygotowań do świętowania rocznicy. Pani Barbarze Ząbczyk-Chmielewskiej z Sekcji Historii PG za pomoc w organizacji wystawy, zaś panu Rektorowi prof. Henrykowi Krawczykowi, za życzliwość i zrozumienie. Dziękujemy księdzu Piotrowi za modlitwę, zaś żonom Filistrów, Wiolettcie i Dorocie za pomoc przy estetycznej oprawie wystawy i komersu. Dziekujemy wszystkim i na koniec jeszcze raz wznosimy rocznicowy toast:
 
Korporacja Z.A.G. Wisła, Vivat! Crescat! Floreat!   In Aeternum!
 
 
 
 
 
W dniu 28 czerwca,w przeddzień komersu stulecia, udaliśmy się do grobu Filistra Alfonsa Hoffmana, pochowanego na cmentarzu Srebrzysko. Zapaliliśmy znicze, złożyliśmy wieniec i pomodliliśmy się za zmarłych Filistrów. W tych dniach wspominamy wszystkich tych, dzięki którym Wisła została założona i istniała w przeszłości. Cześć pamięci wszystkich zmarłych Wiślaków!
 
 
 DSC04578.JPG
 
Już jutro uroczystości stulecia powstania Korporacji Akademickiej Z.A.G. Wisła!  Zapraszamy serdecznie wszystkich korporantów, gości,sympatyków i przyjaciół Wisły. Plan dnia wygląda następująco:
  • 15:30 - Msza Święta w Kościele garnizonowym Wojska Polskiego p.w. Św. Ap. Piotra i Pawła w Gdańsku na ul. Sobótki 20
  • 16:45 - przemarsz pod gmach główny Politechniki Gdańskiej
  • 17:45 – rozpoczęcie części oficjalnej komersu C-lecia w gmachu Głównym Politechniki Gdańskiej (część zamknięta)
  • 22:00 – rozpoczęcie części nieoficjalnej komersu w domu studenckim nr 1 w Gdańsku (część zamknięta)
 
 
W ostatnich dniach dotarły do nas zdjęcia, przedstawiające życie Wisły w okresie międzywojennym. W związku z odbywającym się za kilka dni komerszem stulecia zamieszczamy kilka z nich:
 
8. Wycieczka studentow PG.jpg
 
 
 
7.Studenci PG.jpg
 
Powyższe zdjęcia prezentują Wiślaków oraz korporantów z innych korporacji akademickich na statku, prawdopodobnie podczas rejsu wycieczkowego w czasie jednego z czerwcowych zjazdów korporacji w końcu lat dwudziestych.
 
 
12.Komersz korporacji Wisla.jpg
 
Członkowie korporacji Wisła na kwaterze korporacji.
 
Składamy podziękowania panu Leszkowi Goetzendorf Grabowskiemu (synowi Filistra Wisły Janusza) za udostępnienie powyższych zdjęć z rodzinnego archiwum.
 
 
 
W związku z rocznicą stulecia Korporacji,w holu Gmachu Głównego Politechniki Gdańskiej zaprezentowano wystawę prezentującą historię i bieżącą działalność naszej korporacji. Poprzez zdjęcia, teksty i pamiątki przedstawiona została historia Wisły od powstania aż do czasu reaktywacji w roku 2006 i aktualnego stanu Korporacji. Wszystkich zainteresowanych zapraszamy na Politechnikę. Ekspozycja będzie wystawiona do dnia 8 lipca. Wystawa była możliwa dzięki wsparciu Politechniki Gdańskiej, przy głównym udziale finansowym i organizacyjnym Korporacji Wisła. Dziękujemy pani Barbarze Ząbczyk - Chmielewskiej z Sekcji Historii PG, za pomoc i wsparcie podczas przygotowywania wystawy.
 
 
 
 
 W najnowszym numerze pisma Politechniki Gdańskiej "Pismo PG", ukazał się artykuł poświęcony stuleciu powstania Korporacji Wisła. Autorem jest Filister naszej Korporacji.


poniżej link do wersji internetowej pisma:


http://pg.gda.pl/pismo/2013/04-05/PismoPG-04052013.pdf
 
 

Od pewnego czasu,  na portalu facebook.com istnieje profil naszej Korporacji. ZAchęcamy do odwiedzin pod adresem:

https://www.facebook.com/pages/Korporacja-Akademicka-ZAG-Wis%C5%82a/197438407040047?fref=ts

 

W dniu 11 maja, na kwaterze korporacji zebrali się filistrzy oraz comilitoni, na specjalnym spotkaniu poświęconym założeniu Związku Filistrów.  Omówiono założenia programowe, zasady współpracy z konwentem czynnym i wybrano władze. Ostatnim punktem było podpisanie uroczystej deklaracji zakładającej Związek Filistrów Korporacji Akademickiej Związek Akademików Gdańskich "Wisła". Nalezy zauważyć że była to również reaktywacja Związku, który działał w latach 1924-39 w Warszawie i Gdańsku, a do którego należeli znamienici przedstawiciele inteligencji II RP.

Władze Związku Filistrów na semestr letni 2012/2013 przedstawiają się następująco:

Prezes: Fil! Krzysztof Fudziński

Wiceprezes: Fil! Dominik Piasecki

Sekretarz: Fil! Marcin Jaworski

 

 

 

 

 

W dniu 27 kwietnia na obchody XX-lecia Korporacji Akademickiej Magna Polonia Vratislaviensis udała się dwuosobowa delegacja w osobach Com! Prezesa Kamila Lemkowskiego i Com! Sekretarza Sebastiana Zabłockiego. Po udanej podróży z Gdańska do Wrocławia Magna Polonusi zaszczycili nas wspaniałym komersem. Delektując się złotym napojem przy śpiewach i konkursach spędziliśmy razem niezapomniane chwile wraz z delegacjami K!K! Aquilonia, Chrobria, Respublica, Hermesia i Cresovia Leopoliensis. Z niecierpliwością czekamy na następną okazję do odwiedzin. Do zobaczenia za dwa miesiące na C-leciu K! ZAG Wisła.

K! Magna Polonia Vratislaviensis - Vivat! Crescat! Floreat! in aeternum!

 

W dniu 27 kwietnia delegacja comiltońsko - filisterska naszej korporacji, wzięła udział w komerszu z okazji osiemdziesięciu pięciu lat istnienia Korporacji Akademickiej Lauda. Wszystkim Laudanom z okazji ich pieknej rocznicy składamy raz jeszcze szczere życzenia. Dziękujemy za rozmowy i wspólną zabawę do późnych godzin na kwaterze w gronie trójmiejskich, i nie tylko, korporantów. Korporacja Akademicka Lauda vivat , cresceat, floreat in aeternum!

 

 

W dniu 6 kwietnia delegacja K! ZAG Wisła w osobach Com! Prezesa Kamila Lemkowskiego i fuksa Andrzeja Zienkiewicza udała się do Poznania na uroczystości związane z XCII rocznicą powstania K! Chrobria. Niezwykła gościnność ze strony chrobraków, a także bardzo udany komers szczególnie pozostaną w naszej pamięci, zachęcając nas do częstszych spotkań. Obok K!K! Chrobria i ZAG Wisła udział wzięły także delegacje K!K! Respublica, Sarmatia, Kujawja, Baltia, Hermesia oraz łotewska Tervetia. Korporacji Chrobria dziękujemy za zaproszenie i wspaniały komers. Mamy nadzieję, że już niedługo zobaczymy się w Gdańsku na 100-leciu K! ZAG Wisła.

 

K! Chrobria - Vivat! Crescat! Floreat! in aeternum!

 

W dniu 5 kwietnia, odbyło się kolejne spotkanie. Tym razem omówiliśmy ważne tematy związane z organizacją komerszu stulecia. Ponadto mieliśmy okazję wysłuchać niezwykle interesującego referatu pt. "podstawy duchowe parlamentaryzmu", który przygotował fuks Andrzej.

 

 

 

 

 

W dniu 9 marca,  w Warszawie, odbył się komersz z okazji rocznicy XCVII lecia powstania Polskiej Korporacji Akadmickiej "Aquilonia". Oczywiście nie mogło tam zabraknąć wiślaków, tym razem skromnej delegacji w osobie Com! Wiceprezesa. Miłym akcentem był referat Prezesa Aquilonii, omawiający temat predwojennych relacji aquilońsko-wiślackich, co w kontekście czerwcowego komerszu stulecia K! ZAG Wisła, jest szczególnie aktualne. Naszym kartelowym braciom życzymy wszystkiego dobrego. PK!A Aquilonia Vivat, Crescat, Floreat in Aeternum!

 

 

 

 

 

 

Dnia 9 lutego, z okazji ostatniej soboty karnawału, odbył się wislacki komersz zimowy. Podczas komersu przysięgę filisterską złożył Jakub, ostatni z grupy reaktywatorów K! Z.A.G. Wisła w 2006 roku. Oprócz części oficjalnej, która odbyła się na gdańskiej starówce, spędziliśmy niezapomniane chwile na kwaterze, która tym samym przeszła swój chrzest. Dziękujemy naszym gościom za wzięcie udziału w komerszu - przedstawicielom K!! Aquilonia , Polonia i Lauda. 

 

 

 

 

W dniu 29 grudnia, odbyło się coroczne wiślackie spotkanie Bożonarodzeniowe. Wraz z rodzinami i przyjaciółmi Korporacji spotkaliśmy się aby przełamać się opłatkiem i złożyć sobie życzenia. Interesujące rozmowy w inteligentnym towarzystwie wypełniały nam czas, a śpiewanie kolęd wprowadzało świąteczny nastrój. Nie zabrakło wigilinych potraw, ciast oraz dobrego wina. 

 

 

 

Dnia 18 grudnia, delegacja wiślacka miała zaszczyt gościć na tradycyjnej "Rybce Laudańskiej",  Korporacji Akademickiej Lauda. W ramach podziękowań za zaproszenie, życzymy Laudanom i wszystkim uczestnikom rybki radosnych świąt Bożego Narodzenia!

 

 

W dniu 24 listopada, odbyły się spotkanie Koła Korporacji, a zaraz po nim fidułka jesienna. Były konkursy, piwo, śpiewy i długie nocne polaków rozmowy - czyli wszystko czym charakteryzuje się dobra fidułka.

 

 

W dniu 10 listopada, przedstawiciele Wisły mieli przyjemność gościć na komerszu rocznicowym w 18 lat po reaktywacji Polskiej Korporacji Akademickiej Aquilonia. Jak zwykle zabawa okazała się udana, a szczere więzi przyjaźni kartelowej podtrzymane.

Nazajutrz Wiślacy, zresztą podobnie jak Aquilonii, wzięli udział w Marszu Niepodległości.

 

 

 

 

 

W dniu 13 października, spotkaliśmy się w Gdynia w kościele p.w. św. Wawrzyńca. W tym dniu sakramnet małżeństwa zawarli Wioletta i Fil! Krzysztof. Konwent uczestniczył w Mszy Świętej, uformował tradycyjny szpaler z rapierami. Nie zabrakło wspólnego zdjęcia z parą młodą przed kościołem. Filistrzy i Comilitoni Wisły wraz z braćmi kartelowymi (Aquilon i Baltus) bawili się do rana na weselu.  Młodym małżonkom życzymy wszelkiej pomyślności na wspólnej drodze życia!

 

 

 

 

 

 

 

 

W dniu 5 października, spotkalismy się na kwaterze podczas spotkania sprawozdawczo-wyborczego Koła. Comilitoni i filistrzy wysłuchali sprawozdania prezesa z działalności Konwentu w zakończonej kadencji. Następnie dokonaliśmy wyboru władz na rok akademicki 2012/13. Spotkanie skończyło się późną nocą, a to z racji dalszych dyskusji nad planami i dotychczasowymi osiągnięciami ZAG "Wisła".

Władze K! ZAG Wisła na rok akademicki 2012/13:

Prezes  Com! Kamil Lemkowski

Wiceprezes  Com! Karol Piasecki

Sekretarz  Com! Sebastian  Zabłocki

Olderman  Com! Artur Zienkiewicz

 

 

 

W dniu 29 września, wiślacy udali się do Żukowa, gdzie w kościele p.w. WNMP sakrament małżeństwa zawarli Małgorzata i Jakub, comiliton naszej Korporacji. Po Mszy Świętej utworzylismy szpaler pod którym przeszli państwo młodzi, oraz złożyliśmy życzenia. Nie zabrakło również tradycyjnej bramy z pieśnią "krabambuli" na ustach. Młodym małżonkom życzymy raz jeszcze wszelkiej pomyślności!

 

 

W dniu 15 września, na naszej kwaterze odbyła się fidułka. Szczególnym powodem naszego spotkania były zbliżające się śluby Filistra oraz Comilitona. Stąd nasze spotkanie odbyło się przy ich jeszcze kawalerskiej obecności.

Należy rownież podkreślić że była to pierwsza fidłka na kwaterze korporacji. Z tego powodu kwaterę można uznać za oficjalnie otwartą.

 

 

W dniu 1 września, delegacja Wisły udała się pod pomnik na Westerplatte, aby oddać hołd wszystkim obrońcom Ojczyzny przed niemiecką agresją we wrześniu 1939. W tym roku odwiedziliśmy Westerplatte w godzinach popołudniowych oraz w bardziej rodzinnym gronie naszych uroczych narzeczonych. Po złożeniu kwiatów, korzystając z pięknego popołudnia, spacerowaliśmy po terenie dawnej Wojskowej Składnicy Tranzytowej.

 

 


oceń
0
0

rok 2010

niedziela, 01 lutego 2009 15:53

W dniu 30 czerwca, odbył się komersz rocznicowy założenia naszej Korporacji. W tym roku obchodziliśmy dziewięćdziesiąte dziewiąte urodziny. Uroczystości rozpoczęły się Mszą Świętą w intencji zmarłych i pomordowanych członków naszej K!, którą odprawiono w kościele oo. Dominikanów, p.w. św. Mikołaja. Następnie zgodnie ze zwyczajem naszych komersów, udaliśmy się pod pomnik Neptuna na Długim Targu, aby wykonać pamiątkowe zdjęcie. Część oficjalna komersu, który odbył się w Sali Galerii Mariackiej,  rozpoczęła się o godzinie 20. Na komersz przybyli goście z zewnątrz, nasi kartelowi bracia z Aquilonii oraz Balii, jak również dobrze nam znani trójmiejscy sąsiedzi w delegacjach K! Polonia i K! Lauda. Najważniejszym momentem komersu było złożenie przyrzeczenia barwiarskiego przez fuksa Łukasza. Ponadto podczas komersu ślubowanie filisterskie złożyło dwóch komilitonów – Dominik i Marcin, zaś w poczet fuksów przyjęty został Andrzej. Po części

 nieoficjalnej opuściliśmy salę komersową, jednak tylko po to aby w elitarnym gronie udać się na kwaterę Wisły, gdzie zabawa skończyła się nad ranem. Sama kwatera na której trwają jeszcze prace budowlano- aranżacyjne, przeszłą tym samym swój piwny chrzest. Wkrótce planujemy jej uroczyste otwarcie, zaś za rok zapraszamy wszystkich na uroczysty komersz STULECIA naszej Korporacji.

PS – Dziękujemy wszystkim za przybycie, zaś w sposób szczególny pani Barbarze Ząbczyk-Chmielewskiej z Sekcji Historii Biblioteki Głównej Politechniki Gdańskiej, za zaszczycenie nas swoim udziałem w komersu i Mszy Świętej, oraz słowa zachęty do dalszej pracy.   

 

 

 

  

 

 

 

W dniu 23 czerwca 2012 r. delegacja K! ZAG Wisła wzięła udział w uroczystym komerszu kartelowej K! Baltia. Po ciężkiej drodze polskimi kolejami, nasza delegacja została serdecznie przyjęta w stolicy Wielkopolski schłodzonym bursztynowym trunkiem. Wraz z Filistrami i Comilitonami Balii, oraz Filistrami K! Chrobra, wzięliśmy udział w komerszu Baltii, który upłynął wszystkim obecnym w miłej atmosferze i doborowym towarzystwie.

 Korporacja Akademicka Baltia Vivat! Crescat! Floreat! In Aeternum!

 

 

 

 

 

W dniu 3 czerwca,  wzięliśmy udział w kolejnym już archidiecezjalnym Marszu dla Życia i Rodziny w Gdańsku.  Była to świetna okazja do zauważenia jak duża ilość osób ( wbrew  skąpym przekazom medioalnym ) opowiada się za nauką kościoła odnośnie roli rodziny i godności człowieka w życiu społecznym. 
 Również tego dnia część z nas była obecna na Mszy Świętej prymicyjnej neoprezbitera ks. Sergiusza Orzeszko z Instytutu Dobrego Pasterza w kościele pw. św. Piotra i Pawła w Gdańsku. 
  
 
W dniu 5 maja, delegacja Wisły wzięła udział w komerszu rocznicowym K! Lauda. Wieczór spędziliśmy w sercu gdańskiej starówki, na ulicy Mariackiej, a do tego w gronie najstarszych polskich konwentów. Była to również rzadka okazja do jednoczesnego spotkania przedstawicieli wszystkich trójmiejskich korporacji akademickich. K! LAuda Vivat! Crescat! Floreat in aeternum !
 
 
W dniu 3 kwietnia, przedstawiciele naszego konwentu wzięli udział w spotkaniu świątecznym Korporacji Akademickiej Lauda. Dziękując za zaproszenie, życzymy wszystkim Laudanom i ich bliskim, radości z przeżywania czasu Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Alleluja!  
 
W dniu 24 marca, delegacja naszej korporacji wzięła udział w  komerszu rocznicowym Korporacji Akademickiej Kujawja w Toruniu. Konwent Kujawja vivat, crescat, floreat in aeternum! 
 
W minionym tygodniu, w Gmachu Głównym Politechniki Gdańskiej, odsłonięto dwie gabloty prezentujące studentom i pracownikom uczelni naszą Korporację. Obok przedwojennych i współczesnych zdjęć, jak również krótkich informacji historycznych, umieścilismy rownież dekiel wraz z bandami. PRezentacja została ustawiona na czwartym piętrze, przed pokojami 464/465, czyli obok Sekcji Historycznej PG. Dziękujemy Politechnice za pomoc w realizacji poniższej ekspozycji.
W dniu 14 stycznia, z okazji zakończenia semestru akademickiego, odbyła się fidułka. Klimat zaśnieżonej ulicy Mariackiej, licznych toastów, śpiewów i przyjacielskich rozmów, towarzyszył nam do rana. Nasza zabawa była tym lepsza, że odwiedziła nas bratnia Korporacja Aquilonia, w delegacji filistersko-comilitońskiej. Wesołe zakończenie kolejnego semestru w "Wiśle".     
  
 
W dniu 29 grudnia, odbyło się tradycyjne bożonarodzeniowe spotkanie naszego Związku. Tym razem korporacyjne śpiewniki zamieniliśmy na kolędy, zaś spotkanie rozpoczęliśmy lekturą Ewangelii o narodzeniu Pana. Życzenia, rozmowy, plany na przyszłość i wspomnienia z lat ubiełych wypełniły nasze rozmowy do późnego wieczora. Jednym słowem udany wieczór w gronie wiślaków. 
 
 
W dniu 5 listopada, pięcioosobowa delegacja naszej Korporacji udała sie do Warszawy odpowiadając na zaproszenie naszych kartelowych braci z Polskiej Korporacji Akademickiej Aquilonia. Wzięliśmy udział w komerszu z okazji rocznicy 17 lat reaktywacji K! Aquilonia, oraz 90 rocznicy rozpoczęcia działalności Korporacji w II RP. 
Msza Święta w intencji zmarłych i pomordowanych Aquilonów odprawiana w Kościele p.w. Św.Krzyża, podniosła część oficjalna komerszu, część wesoła która zajęła nam czas do białego rana (czyli do odjazdu naszego pociągu do Trójmiasta) - pozostanie w naszej pamięci na długo. Dziękujemy za zaproszenie, wspólną zabawę, rozmowy na tematy organizacyjne i kartelowe. 
Polska Korporacja Akademicka Aquilonia- Vivant, Crescant, Floreant in Aeternum!
 
W dniu 29 października, przedstawiciel stanu filisterskiego naszej Korporacji, w godzinach 02:00-06:00 przebiegł nocny maraton w Koszalinie, w którym to oczywiście reprezentował barwy Wisły. Poniżej pamiątkowy numer startowy klubu "ZAG WISŁA" :) 
 
  
 
 
W dniu 28 października, delegacja naszej Korporacji wzięła udział w uroczystej Knajpie Piwnej K! Lauda, z okazji otwarcia kwatery tejże Korporacji. Naszym przyjaciołom z Laudy gratulujemy własnej kwatery i dziękujemy za wyśmienitą zabawę. 
 
W dniu 22 października, odbyła się tradycyjna wiślacka fidułka inaugurująca nowy rok akademicki. Oprócz tradycyjnie wyśmienitej zabawy w elitarnym gronie, najważniejszym akcentem wieczoru było przyjęcie w poczet fuksów Wisły dwóch kandydatów: Michała i Łukasza. Fuksom gratulujemy odważnej decyzji i życzymy szybkiego zdobycia barw comilitońskich!
 
W dniu 7 października, odbyło się pierwsze w bieżącym roku akademickim spotkanie Korporacji. Było to zarazem spotkanie Koła Comilitonów, poświęcone przede wszystkim wybraniu władz na rok akademicki 2011/2012, oraz omówieniu planów działań i spotkań w najbliższym czasie. 
Zgodnie z postanowieniem Koła władze naszej Korporacji na ten rok akademicki prezentują się następująco:
Prezes: Com! Artur Zienkiewicz
Wiceprezes:  Com! Karol Piasecki
Sekretarz:  Com! Kamil Lemkowski
Skarbnik: Com! Tomasz Pałasz.
Całemu Prezydium gratulujemy i życzymy udanej pracy na rzecz naszego Związku.  
 
W dniu 3 września, grupa comilitońsko-filisterska wzięła udział w Biegu Westerplatte. W ten sposób, wraz z setkami biegaczy oddaliśmy sportowy hołd bohaterskim obrońcom przed niemiecką agresją, w czasie pamiętnego Września. Nasze wyniki nie uplasowały nas w czołówce, ale nie byliśmy również ostatnimi. Za rok będzie zdecydowanie lepiej :) 
  
 
W dniu 23 sierpnia, zmarł w Warszawie w wieku 92 lat, Filister naszej Korporacji Krzysztof Brun. Zmarły należał do naszego Związku w latach 1938-39. Po wojnie ukończył studia mechniczne na Politechnice Warszawskiej. Był konstruktorem motocykli, wielokrotnym mistrzem sportów motocyklowych, jak również działaczem sportowym. Należał do znanej warszawskiej rodziny Brunów. Pogrzeb odbędzie się w dniu 30 sierpnia w Warszawie.
Wieczne odpoczywanie racz jemu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci.
W związku z powyższym Olderman wprowadza trzydniową żałobę w Korporacji.
W dniu 2 lipca, korzystając z przerwy w sobotnich opadach deszczu, reprezanetacja filistersko-comilitońska udała się do parku linowego Gdynia Kolibki. Przez dwie godziny walczyliśmy z lękiem wysokości i własnymi słabościami, ażeby późniem pokrzepić się piwem. Dzień dla każdego ciekawego świata wiślaka, jednoznacznie udany. 
 
 
  
 
W dniu 25 czerwca, odbyły się uroczystości dziewięćdziesiątej ósmej rocznicy powstania i piątej rocznicy reaktywacji Korporacji ZAG Wisła. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy od udziału w Mszy Świętej za zmarłych i pomordowanych członków naszej Korporacji, odprawionej w pięknym dominikańskim kościele p.w. św. Mikołaja. Następnie udaliśmy się pod gdański symbol-pomnik, czyli pod Neptuna, gdzie powstało poniższe pamiątkowe zdjęcie. Uroczystości komerszowe rozpoczęły się w urokliwym miejscu gdańskiej starówki, na ulicy Mariackiej, tuż obok Bazyliki Mariackiej. Najważniejszym dla Wisły wydarzeniem wieczoru, było przyjęcie z rycerskie grono trójki fuksów Karola, Kamila i Tomasza, a także przejście jednego z comilitonów w stan filisterski, co było pierwszym filistrowaniem wiślackim po reaktywacji. Dalszy czas to już część nieoficjalna, mocno nieoficjalna, a nawet kompletnie nieoficjalna. Pełna wesołych spiewów, rozmów i konkursów. Jednym słowem zabawy do świtu, który to witał wszystkich zadowolonych z życia, opuszczających salę komerszową. Dziekujemy korporacjom Aquilonia, Baltia, Polonia, Arkonia, Kujawja, Lauda, Magna Polonia Vratislaviensis, a także naszym gościom-kandydatom, za odpowiedź na nasze zaproszenie. Mamy nadzieję zobaczyć Was w Gdańsku za rok!
 
 
  
 
W dniu 12 czerwca, odbył się w Gdyni tegoroczny egzamin barwiarski w naszej Korporacji. Sloneczne niedzielne popołudnie, napoje energetyczne oraz wysoki poziom przygotowania fuksów, zostały pozytywnie przyjętę przez komisję. Już niedługo skład naszego Związku powiększy się o kolejnych barwiarzy. 
 
W dniu 22 maja, comilitoni i fuksy Korporacji Wisła, wzięli udział w  II Archidiecezjalnym Marszu dla Życia i Rodziny, który odbył się w Gdańsku. Przy pięknej majowej pogodzie przeszliśmy, aktywnie uczestnicząc w tym wartościowym wydarzeniu - otwierając Marsz, spod pomnika Trzech Krzyży pod Bazylikę Mariacką. Nasza Korporacja była jednym ze współorganizatorów tego drugiego, ale z pewnością nie ostatniego, Marszu dla Życia i Rodziny.
 
  
 
 
W dniu 21 maja, odbyło się spotkanie Koła Comilitonów naszej Korporacji. Przez długie godziny omawialiśmy cele i zadania organizacyjne dla nas na najbliższy czas, przede wszystkim zbliżający się komersz z okazji rocznicy założenia K! Spotkanie zkończyliśmy degustacją piw regionalnych. 
 
W najnowszym numerze Pisma PG, czyli pisma pracowników, studentów i absolwentów Politechniki Gdańskiej, ukazał sie artykuł opisujący historię i działalność naszej Korporacji. Link do pobrania pisma w pliku pdf znajduje sie tutaj: 
 
http://www.pg.gda.pl/pismo/?y=2011&n=03
 
Zachęcamy do lektury! 
  
 
W dniach 25-27 lutego, odbył się pierwszy korporacyjny wyjazd taternicki, skromnej grupy wiślacko-cresoviackiej. Zimowa wspinaczka na Rysy uwieńczona została poniższym zdjęciem na szczycie. Mamy nadzieję że za rok zrobimy zdjęcie w tym samym miejscy, w znacznie szerszym burszowskim gronie.
  
Dnia 19 lutego, odbyła się wiślacka fidułka. Jak zwykle przy ulubionych pieśniach i trunkach, spędziliśmy długie nocne godziny. 
 
Dnia 12 lutego, przedstawiciele K! Z.A.G. Wisła, wzięli udział w "Czarnej Kawie", czyli Balu Konwentu Polonia. 
 
Dnia 3 stycznia, delegacja naszej Korporacji gościła u JM Rektora Politechniki Gdańskiej, prof. Henryka Krawczyka. W przyjacielskiej atmosferze przedstawiliśmy naszą działalność i  wymieniliśmy uwagi na temat życia akademickiego i studenckiego. 
 
 
Dnia 27 grudnia, odbyło się tradycyjne spotkanie bożonarodzeniowe korporacji ZAG Wisła. W tej sytuacji oprócz życzeń opłatkowych, wigilijnych potraw i lektury Pisma Świętego, zamieniliśmy korporacyjne śpiewniki na polskie kolędy, co również znamionowało dobrą zabawę. 

 
Dnia 5 grudnia, silna grupa wiślaków, udała się wieczorową porą do Filharmonii, gdzie mieliśmy okazję wysłuchać  barokowego koncertu utworów Dietricha Buxtehudea. Wrażenia nieocenione, szczególnie w porównaniu z codziennością, widoczną w muzycznym prymitywiźmie większości popularnych rozgłośni radiowych. Wieczór jak najbardziej udany :)

 
Dnia 20 listopada, odbył się w Warszawie komers K! Aquilonia z okazji szesnastej rocznicy reaktywacji. W odpowiedzi na zaproszenie naszych kartelowych braci, w spotkaniu wzięli udział również wiślacy. Dziękujemy za zaproszenie na ten niezwykle udany komers. K! Aquilonia Vivant! Vivant! Vivant!
 
 
 
Dnia 13 listopada, w Sopocie odbyła się tradycyjna fidułka jesienna naszej korporacji. Dzięki gościnności Comilitona gospodarza, śpiewy i dyskusje przeciągnęły się do późnych godzin nocnych. Udane spotkanie Wiślaków i naszego gościa z K! Kujawja przy piwie, było najlepszym pomysłem na spędzenie długiego jesiennego wieczoru. Warto zaznaczyć że od wczoraj Korporacja powiększyła się o dwóch nowych fuksów, Kamila i Karola.

 

Dnia 10 lipca, w podgdańskim Straszynie, odbył się pierwszy powojenny ślub Rycerza Konwentu, Com! Dominika i panny Doroty. Nie obyło się oczywiście bez uczestnictwa przyjaciół z Wisły. W wakacje także odbył się w Gdyni ślub fuksa f! Łukasza i panny Doroty. Obu młodym parom życzymy wszystkiego dobrego! Vivant ! Vivant! Vivant!

 

Dnia 26 czerwca, odbył się doroczny komersz ZAG WISŁA.  Uroczystości rozpoczęły się Mszą Świętą za zmarłych i poległych korporantów Wisły, w gdańskim kościele oo. Dominikanów. Następnie Korporanci i goście udali się na salę komerszową w Galerii Mariackiej, odwiedzając po drodze fontannę Neptuna. Naszymi gośćmi na komerszu były delegacje KK! Aquilonia, Baltia, Polonia i Lauda. Gośćmi szczególnymi byli dla nas, JM Rektor Politechniki Gdańskiej, filistrowicze - Prof. Zbigniew, wraz z małżonką, syn filistra założyciela naszej Korporacji, Pan Maciej wraz z małżonką. Podniosły nastrój części oficjalnej, jak i późniejsza wesoła zabawa do rana, pozostaną długo w naszej pamięci. Dziękujemy władzom Katolickiego Stowarzyszenia Civitas Christiana za pomoc w organizacji uroczystości.

 



Dnia 20 czerwca, mobilna grupa wiślaków z korporacyjnej sekcji wspnaczkowej, skorzystała ze słonecznego popołudnia na świeżym powietrzu, udając się na pewna sopocką wieżę widokową, gdzie nie obyło się bez zjazdów fuksów i comilitonów na linie :)  Kolejne spotkanie na wysokości juz wkrótce!

 


Dnia 15 maja, delegacja Związku Akademików Gdańskich Wisła udała się do Wrocławia, aby uczestniczyć w komerszu rocznicowym Korporacji Akademickiej Magna Polonia Vratislaviensis. Gratulujemy udanego komerszu i zapraszamy do Gdańska.


Vivat Crescat Floreat!



W dniu 21 marca,
nasza delegacja udała się do przepięknego Torunia, aby wziąść udział w komersz K! Kujawja. Gospodarzom dziękujemy za wyjątkową gościnność i niezapomniany czas spędzony w gronie samych Kujawitów, jak i licznych korporacyjnych delegacji. Vivant Kujawja!

 



rok 2009


W dniu 21 listopada,
delegacja naszej Korporacji udała się do Warszawy, aby wziąść udział w Komerszu  Kartelowej Aquilonii, z okazji piętnastej rocznicy reaktywacji K! Aquilonia. Msza Święta w intencji dusz wszystkich zmarłych i pomordowanych Aquilonów, oraz późniejsze uroczystości na kwaterze, wraz z dalszą zabawą do rana, pozostaną na długo w naszej pamięci. K! Aquilonia Vivant! Vivant! Vivant!

W dniu 2 listopada,
reprezentanci Korporacji udali się na Cmentarz Srebrzysko, odwiedzając miejsce pochówku fil! prof. Alfonsa Hoffmana, wybitnego hydrotechnika, założyciela Korporacji ZAG WISŁA.  Zapalając znicz na jego grobie, modlimy się w tych dniach za wszystkich zmarłych korporantów Wisły. Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie.... 




W dniu 12 października,
comilitoni i fuksy udali się zaraz po cotygodniowym spotkaniu korporacji, na koncert pana Andrzeja Kołakowskiego. Polecamy twórczość pana Andrzeja, nie tylko miłośnikom akustycznej piosenki patriotycznej.  

 foto by f! Łukasz

W dniu 3 października, przedstawiciel naszej Korporacji wziął udział w II Kongresie Polskich Korporacji Akademickich, oraz IV Komerszu Polskim. W tym roku miejscem spotkania była stolica Wielkopolski, Poznań. Zdjęcie przedstawia uczestników uroczystości przed Katedrą w Poznaniu.



W dniu 1 września, silna delegacja comilitonów i fuksów Wisły, stawiła się o 4:45 na Westerplatte, aby oddać hołd wszystkim obro0ńcom Rzeczypospolitej w tragicznej Kampanii Września 1939 roku. Wspominamy wszystkich Wiślaków którzy oddali w tych trudnych latach swoje życie za Niepodleglość Ojczyzny. Zarówno w wyniku inwazji Radzieckiej, jak np. fil! Leopold Skulski, premier Rządu RP, zamordowany na wschodzie po aresztowaniu przez NKWD, jak i Niemieckiej, jak chociażby fil! inż. Kazimierz Bieliński, beztialsko zamordowany w lasach Piaśnicy. Cześć ich pamięci!




fot. fuks Łukasz

W dniu 30 sierpnia, członkowie Korporacji wzięli udział w Mszy Swiętej, za wszystkie ofiary Drugiej Wojny Swiatowej, sprawowanej przez JE ks.abp. Sławoja Leszka Głódzia, w kościele p.w. św. Stanisława Biskupa w Gdańsku Wrzeszczu. Po Mszy udaliśmy się pod pobliski pomnik wielkiego przedwojennego przyjaciela Wiślaków, duszpasterza polskich studentów w Wolnym Mieście Gdansku, bł. ks. Bronisława Komorowskiego. Tym samym nawiązaliśmy do przedwojennej tradycji uczestnictwa polskich studnetów i korporantów, (z sąsiadującego wtedy z kościołem Domu Studenckiego na ul.Legionów), w niedzielnych Mszach Świętych w tej świątyni.




Wakacje 2009 w korporacji, upłyneły na licznych spotkaniach towarzyskich i rekreacyjnych. Nieoczekiwanie okazało się że główną sportową specjalizacją wiślaków są spływy kajakowe rzeką Wdą. W przyszłym roku zamierzamy rozszerzyć zainteresowania na równie atrakcyjną rzekę, Brdę.



Dnia 4 lipca,
obdył się letni komersz Wisły, w rocznicę dziewiędziesięciosześciolecia powstania naszej Korporacji. Uroczystości rozpoczęły się Mszą Świętą w intencji zmarłych i pomordowanych korproantów K! ZAG Wisła, w kościele p.w. św. Biskupa Stanisława. Po przejeździe na Gdańskie Forty, gdzie odbył się komersz, udaliśmy się na zwiedzanie tego ciekawego miejsca, gdzie od przewodnika usłyszeliśmy o ciekawej, również związanej z korporacjami, histori tego miejsca. Ostatniem elementem był komersz w pieknej sali prochowej, który przeciągnął się do późnych godzin nocnych. W czasie komerszu do grona wiślaków dołączyli koledzy Łukasz i Artur, którzy otrzymali fuksowskie dekle. Dziękujemy za wizytę delegacją naszych kartelowych korporacji, jak również przedstawicielom K! Kujawja i K! Chrobria. Zapraszamy za rok do Gdańska.
Dzięki dłuższemu pobytowi części aquilońskiej delegacji w Gdyni, udaliśmy się po komerszu, na groby założycieli naszej Korporacji, fil! Alfonsa Hoffmanna w Gdańsku i fil! Bronisława Bukowskiego w Pręgowie.
  Dziękujemy koledze Janowi Danilukowi za pomoc w organizacji komerszu i oprowadzenie po Fortach. 




         

Dnia 23 maja, odbył się w Poznaniu komersz kartelowej Korporacji K! Baltia. W spotkaniu wzięła udział delegacja naszej Korporacji , K! ZAG Wisła.



Dnia 18 kwietnia,
na kwaterze Konwentu Polonia odbyła się fidułka. Gospodarzom i gościom dziękujemy za dobrą zabawę.


Dnia 21 marca



Dnia 7 marca, przedstawiwciel K!ZAG Wisła, uczestniczył w Komerszu naszych kartelowych braci  - Polskiej Korporacji Akademickiej Aquilonia.  Korporacja Aquilonia, Vivant! Vivant! Vivant!




Dnia 28 lutego, delegacja naszej Korporacji, udała się do Wrocławia, aby uczestniczyć w Komerszu Polskiej Korporacji Akademickiej Cresovia Leopoliensis. Gospodarzom dziękujemy za wspaniałą zabawę, życząc dalszego rozwoju, po niedawnej reaktywacji działalności Korporacji.



Dnia 17 stycznia, przedstawiciel naszej Korporacji, udał się do przepięknego Poznania, aby wziąć udział w Komerszu LXXXVII lecia K! Baltia. Naszym kartelowym braciom gratulujemy nowych Comilitonów i filistra honoris causa. Vivat Baltia!

, przedstawiciel naszej Korporacji, uczestniczył w Toruniu w komerszu Konwentu Kujawja. Był to komersz rocznicowy, dziewiędziesięciolecia Kujawji. Życzymy Korporacji Kujawja dalszego rozwoju i owocnej pracy wychowawczej na rzecz Narodu i Ojczyzny, w tym przepięknym nadwiślańskim mieście.



oceń
1
0

NASI PREKURSORZY

wtorek, 07 października 2008 23:34

 

Dział Nasi Prekursorzy został opracowany na podstawie następujących źródeł:

Księga Pamiątkowa Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej w latach 1904 – 1939

Lista Członków Związku Filistrów Korporacji „Z.A.G. Wisła” 1935 rok. 

Sprawozdanie z działalności  Korporacji „Z.A.G. Wisła” 1938 rok.

Informacji uzyskanych od rodzin filistrów.

 

Filistrzy Honorowi:

Mieczysław Marchlewski- Konsul Generalny Rzeczpospolitej Polskiej w Nowym Jorku,  w Wenezueli 1936-42, w Meksyku 1942-45

 

Henryk Strassburger- Komisarz Generalny Rzeczpospolitej w Gdańsku, Ambasador II RP w Londynie

 

Filisztrzy Zwyczajni:

Stanisław Bartuszek – Studiował w latach 1923 – 1925.

 

Stanisław Banach – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 32. Należał do korporacji ZAG – Wisła, AZS-u i AZM-u. Poległ jako oficer w Kampanii Wrześniowej na południu kraju.

  

Roman Baranowicz – Inżynier elektryk zamieszkały przed wojną w Warszawie.

 

Julian Bartnicki – Inżynier chemik zamieszkały przed wojną w Warszawie.

 

Marian Antoni Batkowski – Urodził się 26 marca 1911 roku w Łodzi. W 1928 roku uzyskał maturę. W 1929 roku rozpoczyna studia na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów czynny członek Bratniej Pomocy, Zw. Polaków. Pełnił funkcję prezesa ZAG „

Wisły” przez kilka kadencji. Po otrzymaniu dyplomu w 1937 roku pracował w Zakładach Rohn – Zieliński, oraz w Instytucie Technicznym Lotnictwa. Po Kampanii Wrześniowej przedostaje się do Francji, a po upadku Francji via Hiszpania do Anglii (1942 rok). Pracuje w Polskim Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w Komisji Planowania Odbudowy Gospodarczej Kraju. Od 1951 oku jest generalnym projektantem i kierownikiem wydziału „By Products” w firmie Coppe’e Rust Engineering Co.Ltd. w Londynie. W latach siedemdziesiątych prowadzi nadzór nad montażem i uruchomieniem fabryki opon samochodowych w Olsztynie (1972/73) i Dębicy (1974/76). Na terenie Anglii czynnie działa w różnych organizacjach m.in. w Stowarzyszeniu Inżynierów Techników Polskich, Stowarzyszeniu Elektryków Polskich, Zjednoczeniu Polskiego Uchodźctwa Wojennego (v-ce prezes) w Polish University College (członek zarządu). Mieszka w Londynie (1983 rok).

 

Jerzy Beil – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1904 roku. Czynny organizator życia „kolonii” studentów Polaków, których liczba do 1911 roku nie przekraczała 5-7 osób. Był inicjatorem kasy pożyczkowej, której był pierwszym skarbnikiem. Dyplom uzyskał w 1911 roku. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki w Karlsruhe. Po I wojnie pracował w Warszawie w różnych przedsiębiorstwach budowlanych w których pracę kontynuował i po II wojnie. Zmarł w Warszawie w 1975 roku.


Czesław Benedek – Inżynier chemik, przed wojną Dyrektor Państwowych Zakładów Azotowych „Chorzów”

 
 

Witold Berezowski – Inżynier chemik, przed wojną mieszkał w Hajnówce.

 

 
Zbigniew Bęski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939.

 

Kazimierz Nikodem Bieliński – Urodził  się 15 września 1897 roku w Rzeżęcinie k. Tczewa (gmina Morzeszczyn). Ojciec prowadził gospodarstwo rolne. Uczył się w Collegium Marianum w Pelplinie, skąd w roku 1916 powołany został do niemieckiego wojska i wysłany na front zachodni. Maturę uzyskał w gimnazjum w Chojnicach w roku 1919, a następnie wstąpił na Politechnikę Gdańską. Studiował na Wydziale Elektrycznym. W 1924 roku uzyskał dyplom. Pracę zawodową rozpoczął w Pomorskiej Elektrowni Krajowej Gródek SA w Toruniu, potem przeniósł się do parowo-wodnej elektrowni obwodowej "Pomorze" pod Pelplinem. W latach 1926 – 1928 prowadził własne biuro techniczne w Tczewie. Po przeniesieniu do Gdyni w roku 1929, pracował w referacie elektrycznym, gdzie powierzono mu organizację Miejskich Zakładów Elektrycznych, których był dyrektorem do wybuchu wojny. W 1931 był jednym z organizatorów Zjazdu Związku Elektrowni Polskich w Gdyni. Współuczestniczył w zawiązaniu w Gdyni Oddziału Wybrzeża Morskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich w 1932 i był jego prezesem od chwili powstania do wybuchu wojny. W 1937 roku był też sekretarzem zarządu głównego Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Warszawie. W listopadzie 1939 roku w kilka dni po aresztowaniu został zamordowany w wielkiej akcji eksterminacyjnej polskiej ludności Pomorza, w lasach piaśnickich koło Wejherowa. W roku 1948 Sąd Grodzki w Gdyni w postanowieniu napisał: "...ustalono, że inż. Kazimierz Bieliński został dnia 27.10.1939 w Gdyni aresztowany przez gestapo. Poza tym jest sądowi i społeczeństwu gdyńskiemu znane, że inż. Bieliński należał do jednej z grup więźniów, które przewieziono z gdańskich obozów przez Gdynię i Wejherowo do Piaśnicy, gdzie Niemcy zamordowali w listopadzie 1939 niezliczoną liczbę Polaków zamieszkałych na Wybrzeżu." Odznaczony został srebrnym i złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP, dyplomem Komitetu Morskiego Ligi Ochrony Powietrznej i Przeciwgazowej za działalność w obronie polskości.

źródło: Encyklopedia Gdyni, Verbi Causa, Gdynia 2006

 

Stanisław Bieniarz – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1927 – 1933.


Henryk Bigalke – Inżynier chemik, przed wojną Dyrektor Tow. „Kijewski Scholtze i S-ka” z siedzibą w Warszawie.

 

Stanisław Bieniasz – Inżynier budowlaniec, przed wojną mieszkał w Krakowie.

 

Fryderyk Blumke – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1923-1928. Organizator i Prezes ”Bratniej Pomocy , a także prezes Polskiego Domu Akademickiego. Doktor ćwiczeniowy na PG , oprócz tego współwłaściciel przedsiębiorstwa ”Unia Strażacka”. Konstruktor produkowanych w tej firmie agregatów strażackich. Po wojnie miał początkowo w Bielsku Białej  własny zakład mechaniczny, a potem przeszedł do przemysłu motoryzacyjnego. Był konstruktorem samochodu ”Syrena”. Pracował także w zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, zginął w katastrofie lotniczej koło Warszawy, w roku 1962.


Stanisław Błaszkowiak (ur. 10 listpoada 1893 w Radzewie, Poznańskie, zm. 8 listopada 1975 w Gdańsku), polski specjalista budowy mostów. profesor Politechniki Gdańskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był synem Franciszka (cieśli) i Józefy z Nawrotów. Uczęszczał do gimnazjum w Śremie (1904-1913), następnie podjął studia inżynierskie na politechnice w Charlottenburgu (1913-1916); nie ukończył studiów, został powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach uczestniczył w walkach I wojny światowej. Po wojnie rozpoczął pracę w PKP w kierownictwie budów linii kolejowych. W latach 1921-1925 studiował na Politechnice Gdańskiej; pracował jednocześnie - do wybuchu II wojny światowej- jako kierownik Działu Podtorza i Mostów w dyrekcjach okręgowych kolei w Gdańsku (1923-1929), Toruniu (1929-1938) i  Poznaniu  (1938-1939). W czasie okupacji pracował jako księgowy w fabryce pończoch w Częstochowie, następnie w kolejnictwie w Krakowie; pozostał związany z koleją krótko po wojnie - w Krakowie (styczeń-luty 1945) i Poznaniu (1945-1947). W latach 1945-1946 uczył w Liceum Drogowym i w Szkole Inżynierskiej w Poznaniu, w 1946 związał się z Politechniką Gdańską; kierował Katedrą Mostów Stalowych, w 1947 obronił doktorat nauk technicznych (na podstawie pracy Przyczynki do metody Crossa), od 1949 był profesorem nadzwyczajnym, od 1960 profesorem zwyczajnym. Przeszedł na emeryturę w 1964. W1951 został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Polska Akademia Nauk przyznała mu nagrodę im. Feliksa Jasińskiego (1961), otrzymał również odznaczenia państwowe - Złoty Krzyż Zasługi (1936) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1957). 80-lecie urodzin prof. Błaszkowiaka uczczono specjalnym posiedzeniem Rady Naukowej Instytutu Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej. Jednym z jego studentów był znany fizyk, generał Sylwester Kalsi W pracy naukowej zajmował się budową mostów, konstrukcjami budowlanymi oraz mechaniką budowli. Opracował m.in. projekt wzmocnienia mostu kolejowego na Wiśle w Toruniu. Badał problematykę statyki i dynamiki kratownic i ram. Ogłosił szereg prac naukowych, m.in.:

Metoda Crossa. 82 przykłady (1948)

Przyczynek do dynamiki kratownic. Metoda Pohlhausen-Cross (1949, ze Zbigniewem Kączkowskim)

Kraty rombowe i złożone. Obliczenie metodą Crossa (1950)

Bestimmung der Groesstdurchbiegung eines parallelgurtigen Vierendeeltraegers (1956)

Metoda Crossa (1959, ze Zbigniewem Kączkowskim)

Interactive Methods in Structural Analysis (1966)


Zbigniew Bogucki- Urodzony 9 czerwca 1911r. w Sosnowcu, studia rozpoczął w 1930 r. , dyplom z kolei uzyskał w roku 1936. Studiował na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów był czynnym członkiem korporacji ZAG Wisła, pracę zawodową rozpoczął w hucie Baildon,  po jej zakończeniu, podjął pracę w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego, wreszcie w Głównym Instytucie Górnictwa Polskiej Akademii Nauk , jako adiunkt. Na emeryturę przeszedł w 1977 roku.

 

Witold Borkowski – Urodził się 21 kwietnia 1916 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w Gimnazjum M. Reja w 1934 roku, a w dwa lata później (1936) rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów działał w Kole Naukowym Mechaników i Elektryków, był członkiem sekcji bokserskiej AZS-u i członkiem Zarządu (skarbnikiem) AZM-u. Po walkach w Kampanii Wrześniowej (Armia Pomorze) – jeniec oflagów m.in. Spittal i Woldenberg. Po wojnie pracuje w Fabryce Automatów Tokarskich jako zastępca Gł. Konstruktora. Od 1975 roku docent w Akademii Techniczno – Rolniczej w Bydgoszczy. Jest autorem lub współautorem kilkunastu wynalazków związanych z konstrukcją automatów tokarskich i książek o tej tematyce. Laureat nagrody Ministra Przemysłu Maszynowego (1963), Ministra Szkolnictwa Wyższego i Technicznego (1976, 1980) oraz nagrody Państwowej II stopnia (1955). Wśród wielu odznaczeń posiada Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969). Ze względu na stan zdrowia w 1979 roku przeszedł na emeryturę.

 

Stanisław Breitkopf – Przed wojną mieszkał w Warszawie.

 

Zdzisław Breitkopf – Inżynier mechanik, przed wojną mieszkał w Warszawie.

 

Julian Broy – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1913-23 ( ze względu na przerwę wojenną dyplom uzyskał dopiero po niej ).  Zaraz  po ukończeniu studiów rozpoczął pracę nad doktoratem, który uzyskał w roku 1925, był to pierwszy polski doktorat na Wydziale Chemii w owym czasie. Aktywny członek ZAG Wisły, należał również do koła Ślązaków przy ”Bratniej Pomocy” . W 1932 roku otrzymał tytuł profesora chemii na Politechnice Gdańskiej, do 1939 roku pracował w zakładach hutniczych na Śląsku. Po wojnie doradca Dyrektora Naczelnego Zakładów Azotowych w Chorzowie . Zmarł nagle w 1964 r.

 

Krzysztof Brun – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1938 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Julian Brzozowski – Dr. Inż. Chemik, przed wojną pracował w Zakładach Azotowych w Chorzowie.

 

Cezary Witold Budrewicz – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Bronisław Bukowski- Urodził się 6.10.1893 r. we wsi Pręgowo k. Kolbud Gdańskich.  Maturę uzyskał w Wejherowie w 1913 roku. Wstępuje na Wydział Budownictwa Lądowego, ale I wojna światowa przerywa mu studia, z frontu wraca po dwóch latach, wznawia studia na tym samym wydziale. Jednakże w 1919r. znów zgłasza się do Wojska Polskiego, w którym brał udział w wojnie przeciw bolszewikom, znów na tym samym wydziale studia podejmuje w grudniu 1920 r. Jako student brał udział w wielu polskich organizacjach , szczególnie żywy udział brał w ZAG Wiśle, której był jednym z założycieli jeszcze przed I wojną światową. Zostaje wybrany pierwszym prezesem K!ZAG Wisła, na jej założycielskim zjeżdzie przekształcającym ją w korporację akademicką w 1921 r. W 1922 r. kończy Politechnikę Gdańską z odznaczeniem. Odznaczenie Polaka przez PG w tamtym czasie świadczyło o nietuzinkowych zdolnościach dyplomanta. Po studiach Bukowski opuszcza Wolne Miasto Gdańsk, i rusza w głąb kraju. Osiada w Warszawie, w której pozostaje już do końca II wojny światowej. Po bardzo wszechstronnej praktyce inżynierskiej   rozpoczyna  w 1930 r. pracę naukowo-dydaktyczną na Politechnice Warszawskiej. Tam też w roku 1936 uzyskuje tytuł doktora nauk technicznych. Posiadając obywatelstwo gdańskie, przybywa do Gdańska, aby oddać głos na polską listę wyborczą do Volkstagu ( sejm W.M.G . )  Podczas okupacji mieszka z rodziną w Gołkowie ( powiat Grójec ) gdzie wydaje swoją pierwszą monografię naukową na temat ”Technologia Betonu i zapraw” którą w 4 tomach wydaje na własny koszt w 1946 r. W czasie okupacji uczył na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej , w tym czasie napisał swoją rozprawę habilitacyjną p.t. ”Dźwięk i budowa” wydrukowaną w 1948 roku. Po wojnie wraca na Politechnikę Gdańską , gdzie już jako profesor obejmuje Katedrę Budownictwa Żelbetowego. Bierze ponadto udział w odbudowie zniszczonego Gdańska, zwłaszcza uratował od zawalenia kościół N.M. Panny i ściany wschodniej św. Jana w Gdańsku. Poza pracą naukową, uczestniczył w pracach licznych organizacji społecznych, jako członek Związku Zachodniego przychodzi z pomocą duchową ludności Kaszub, Warmii i Mazur. Będąc głęboko przekonany o słuszności sprawy nie odstraszają go szykany ze strony władz partyjnych, i pozostaje wierny idei regionalizmu polskiego aż do końca życia, jest autorem 110 artykułów publikowanych w różnych czasopismach krajowych i zagranicznych, dokonał szeregu tłumaczeń , nie licząc referatów, przyczynków, oraz skryptów itd. Opracował ponad 500 ekspertyz naukowych, technicznych , przyczyniając się często do uratowania wielu obiektów budowlanych przed zniszczeniem. Reaktywował w 1945 r. Polski Związek Inżynierów Oddział w Gdańsku, i był pierwszym jego prezesem. Był członkiem wielu instytucji i towarzystw naukowych, jego działalność dla Gdańska i Pomorza Gdańskiego stanowią cenną  i trwałą wartość. Umarł 11 maja 1965r., w Gdańsku i spoczywa na cmentarzu w rodzinnym Pręgowie.

 

Edmund Burzacki – Inżynier elektryk, przed wojną dyrektor dyrektor Szkoły Technologii Kolejowej w Warszawie.

 

Jan Cesarz – Kupiec z Sopotu.

 

Stanisław Cieszyński – Redaktor z Sopotu.

 

Jan Chodziński – Studiował na wydziale Elektrycznym w latach 1919 – 1924. Był szczególnie czynnym członkiem korporacji ZAG Wisła. To on dzięki swoim staraniom „wywalczył” budynek byłych koszar po niemieckich telegrafistach. Stopniowo budynek został przekształcony w Polski Dom Akademicki przy ul. Heersanger ( obecnie Al. Legionów 11 ). Jan Chodziński został pierwszym jego zarządcą – gospodarzem. Korzystając ze swoich kontaktów wśród właścicieli majątków ziemskich zorganizował pomoc ( ziemiopłody ) dla kuchni Polskiego Domu akademickiego, oficjalnie otwartej w 1923 roku. W czasie okupacji – żołnierz AK. Za udział w Powstaniu Warszawskim odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1945 rozpoczyna pracę na Śląsku. W latach 46-50 dyrektor elektrowni w Zabrzu. Później delegowany przez Rząd do Pragi Czeskiej na stanowisko Dyrektora Międzynarodowej Dyspozycji Mocy. Aktywnie działa w RWPG. W wyniku zwału, umiera w czasie pracy w 1964 roku.

 

Włodzimierz Choynowski – Inżynier mechanik, przed wojną Naczelnik Wydziału Państwowego Urzędu Patentowego w Warszawie.

 

Jerzy Chrzanowski- Studiował na wydziale Mechanicznym w latach 1934-39, adiunkt, członek Koła Mechaników i Elektryków oraz korporacji K! ZAG Wisła, po wojnie osiadł w Kanadzie , zmarł w latach 70- tych.

 

Jan Chybowski – Studiował na Wydziale Lotniczym w latach 1933 – 1939. Należał do Koła Lotniczego (przez dwie kadencje członek zarządu), a także AZS-u i AZM-u. W czasie okupacji żołnierz AK. Zmarł nagle w Lublinie w 1942 roku.

 

Wacław Cieślewski – Inżynier Elektryk, przed wojną zamieszkały w Krakowie.

 

Tadeusz Czaplicki – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Tadeusz Czarnowski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Wejherowie.

 

Witold Czyżewski – Uczeń Gimnazjum Polskiego Macierzy Szkolnej w Gdańsku w którym uzyskał maturę (1934). Studiował na Wydziale Chemii w latach 1935 – 1939. Był aktywnym członkiem Koła Chemików i Korporacji ZAG Wisła. W okresie okupacji mieszkał w Warszawie. Po wojnie pracował w przemyśle cementowym. Organizator i Dyrektor m.in. cementowni w Wejherowie i Grudziądzu. Zmarł nagle w 1975 roku w Grudziądzu. Pochowany został w Gdyni.

 

Stefan Dąbrowski – Inżynier chemik, przed wojną właściciel laboratoriów chemicznych w Warszawie.

 

Tadeusz Deubel – Studiował na Wydziale Lotniczym w latach 1936 – 39. był członkiem Koła lotniczego, AZS-u oraz Korporacji ZAG Wisła. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie. Żołnierz AK. W 1943 roku aresztowany i zamordowany w czasie przesłuchań na Gestapo.

 

Adam Doboszyński – Urodził się 11 stycznia 1904 roku w Krakowie. Po zdaniu matury w 1920 roku udaje się na front wschodni. Po powrocie z wojny bolszewickiej wstępuje na Wydział Budownictwa Lądowego. Jest najmłodszym studentem i poza studiami uprawia intensywną działalność społeczną i polityczną, nie tylko wśród Polaków na uczelni, ale również wśród ówczesnej Polonii Wolnego Miasta Gdańska. Kiedy w połowie 1921 roku na ogólnym zebraniu Związku Akademików Gdańskich (ZAG założonym już w 1913 roku) zostaje powołane do życia Zrzeszenie Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej „Bratnia Pomoc”, zostaje wybrany jako pierwszy prezesem. Ten wybitnie zdolny student potrafił skupić w nowo powstałej organizacji wszystkich studentów Polaków bez względu na zapatrywania polityczne i światopoglądowe. Już w czasie studiów odznaczał się wyjątkowymi zdolnościami, nie tylko w naukach ścisłych (skończył studia mając 21 lat), ale też humanistycznych. Był wspaniałym mówcą i doskonałym organizatorem życia akademickiego w Gdańsku. W czasie studiów i po ich ukończeniu kilkakrotnie reprezentował ogólnopolskie organizacje studenckie na kongresach Międzynarodowej Konfederacji Studentów (Kompanie International des Etudiants) odbywających się w kilku stolicach Europy. W Dwutygodniku Ilustrowanym Polskiej Modzieży Akademickiej „Wiadomości Akademickie” z dnia 25.I.1925 roku zamieszono obszerny artykuł Doboszyńskiego Pt. „Ogólna sytuacja młodzieży akademickiej w Gdańsku”, w którym znaleźć można szeroką informację o polskiej społeczności akademickiej na terenie WM Gdańska ale przede wszystkim ma on charakter polityczny, bowiem m.in. analizuje stosunki między studentami obu narodowości. Porusza i ostro krytykuje głośną sprawę uchwały podjętej przez studentów niemieckich nie udzielania satysfakcji honorowej polskim i francuskim studentom. Po uzyskaniu dyplomu studiował przez półtora roku w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Po powrocie do kraju odbywa służbę wojskową w podchorążówce w Modlinie, skąd wychodzi jako prymus z honorową szablą. Swoje poglądy społeczno – ekonomiczne ogłosił w książce pt. „Gospodarka Narodowa” wydanej w 1934 roku. Doboszyński został aktywnym członkiem  Stronnictwa Narodowego, co spowodowało szereg szykan ze strony władz sanacyjnych ówczesnej Polski, a w końcu doprowadziło do znanej i kontrowersyjnej „Wyprawy Myślenickiej” w 1936 roku. Za tę „wyprawę” został skazany na karę 3 i pół roku więzienia, z której odsiedział 2 i pół roku. Ranny w Kampanii Wrześniowej walczy dalej we Franci w 1940 roku, gdzie trzykrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych i francuskim Croix de Guerre. Potem znalazł się w Anglii, gdzie po angielsku wydał książkę „The Economics of Charity” (Ekonomia Miłości Bliźniego). W Anglii był już w 1931 roku i spotkał się tam z G.K. Chestertonem, od którego przejął zainteresowania światopoglądem i filozofią Św. Tomasza z Akwinu. Znał płynnie język niemiecki, francuski i angielski. Podczas pobytu w Anglii w czasie wojny naraził się Władysławowi Sikorskiemu z powodu jego radykalnych poglądów narodowych. Po wojnie odwiedził ośrodki emigracyjne w Belgii , Włoszech, Niemczech, Turcji. W roku 1946 wydaje w Monachium swe „Studia Polityczne” i w grudniu tego roku z kilkoma egzemplarzami tej broszury przekracza nielegalnie granicę PRL i nawiązuje kontakty z działaczami podziemnych organizacji, walczącymi o wolność Polski i prawa człowieka. 3 lipca 1947 roku zostaje aresztowany przez UB i po dwóch latach śledztwa, postawiono mu szereg zarzutów, z których całkowicie absurdalnym był zarzut działalności szpiegowskiej na rzecz Niemiec, nawet w czasach przedwojennych. Oto jego ostatnie słowa wypowiedziane na tej haniebnej rozprawie w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie „Przysięgam na rzeczy dla mnie najświętsze na rany i mękę Chrystusa, że nie byłem nigdy szpiegiem niemieckim ani amerykańskim, ani żadnym innym. Proszę o wyrok oparty na prawie, prawdzie i sprawiedliwości”. W 1949 roku został skazany na karę śmierci i wyrok wykonano pospiesznie. Był pierwszym z wielu skazanych patriotów polskich, który w trakcie procesu sądowego odważnie zdemaskował stalinowskie metody śledztwa i prowadzenia procesów politycznych. W kwietniu 1989 roku Sąd Najwyższy w Warszawie wydał wyrok uniewinniający Adama Doboszyńskiego od wszystkich zarzucanych mu w 1949 roku czynów. To dzięki dużej inwencji i energii pierwszego prezesa „Bratniej Pomocy” i dzięki pierwszemu prezesowi Korporacji „Wisła” Bronisławowi Bukowskiemu, aktywność studentów Polaków na polu społeczno – politycznym w Gdańsku wybitnie się wzmogła i przyczyniła się do napływu Polaków na Politechnikę Gdańską. (opracował Roman Wieloch)

 

Józef Dobrzydzki – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

 

Kazimierz Drożdż – Urodził się 10 lutego 1902 roku we wsi Jodłownik k. Nowego Sącza. W latach 1922 – 1928 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego. Po uzyskaniu dyplomu pracę zawodową rozpoczął w Dyrekcji PKP w Gdańsku, kontynuując ją również po wojnie. W 1964 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Gdańsku.

 

Brunon Jan Dudziński – Urodził się 15 listopada 1909 roku w Tczewie. Również w tczewskim gimnazjum w 1929 roku uzyskał maturę. Po 2 trysemestach prawa na Uniwersytecie Poznańskim przenosi się na Politechnikę Gdańską. Studiuje od 1934 roku na Wydziale Architektury. Uzyskuje zgodę Rektora na wcześniejsze zdawanie ustnego egzaminu dyplomowego  z uwagi na wykonanie pracy dyplomowej z wynikiem bardzo dobry,. W okresie studiów czynnie pracuje w Kole Studentów Polaków Architektury (członek zarządu), należał do AZS-u. Na wykłady dojeżdża codziennie z Tczewa. Po studiach pracuje m.in. przy budowie lotniska w Krośnie Małopolskim oraz umocnieniach na Helu. W Kampanii Wrześniowej w bitwie pod Bzurą został ranny, dostaje się do niewoli. Przebywa m.in. w oflagu VIIA w Murnau. W 1944 roku był przez pół roku więźniem Gdańskiego Gestapo. Po wojnie pracuje na Politechnice Gdańskiej, prowadzi odbudowę Gdańskiej Starówki, jest autorem przebudowy budynku Opery i Filharmonii. Na emeryturę przechodzi w 1975 roku. Zmarł w 1988 roku.

 

Rudolf Durys – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Studia ukończył po wojnie na Politechnice Gdańskiej. Zmarł w Gdyni.

 

Lech Dzieniakowski – Urodził się 24 stycznia 1911 roku w Łodzi, w tymże mieście uzyskał maturę (1911). Studia początkowo na Wydziale Okrętowym a później na Wydziale Mechanicznym – rozpoczął w 1931 roku. Dyplom uzyskał z datą 3 lipca 1939. W czasie studiów członek AZS-u (sekcja motocyklowa), Koła Mechaników i Elektryków oraz Korporacji ZAG Wisła w której między innymi czynnie uprawiał żeglarstwo na jachcie stanowiącym własność Korporacji. Zmobilizowany w sierpniu walczy w Kampanii Wrześniowej (dywizjon art. Ciężkiej 7 Dyw. Piechoty). W czasie wojny jeniec Oflagu Xa i VIc (Lubelska, Dossel, Sandbostel). Po wyzwoleniu wraca do kraju. Do 1948 roku pracuje w różnych przedsiębiorstwach a od 1948 do 1980 na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Energetycznych. Odzaczony m. In. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką – Zasłużony dla Energetyki. Zmarł 14 czerwca 1983 roku. Pochowany został w Łodzi.

 

Kazimierz Dzierżyński – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Kazimierz Dzwonowski – Urodził się 10 czerwca 1906 roku w Warszawie. Studia na Wydziale Lotniczym rozpoczął w 1926 roku. W 1929 roku przeniósł się na Politechnikę Warszawską. Dyplom uzyskał w 1938 roku. W czasie studiów w Gdańsku był jednym z założycieli, a później członkiem Aeroklubu Gdańskiego i w pewnym okresie jego prezesem. Czynnie uprawiał lekkoatletykę. Był mistrzem Polski i 10 krotnie Mistrzem Pomorskiego Okręgu Związku Lekkoatletycznego. Jeszcze w czasie studiów pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Był porucznikiem rezerwy (pilotem). W latach 1944 -1945 więzień obozu w Stuthofie. Po wojnie pracował w budownictwie. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Warszawie w 1990 roku.

 

Aleksander Ekerkunst – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

H. Krystian Eyman – Urodził się 7 maja 1909 roku w Rydze. Studia wyższe rozpoczął w 1927 roku na Wydziale Budownictwa Lądowego. Ukończył je w 1934 roku. W czasie studiów uprawiał wyczynowo lekkoatletykę i był czynnym żeglarzem w Szkole Morskiej (AZS w tym czasie nie miał sekcji żeglarskiej). Dyplom kapitana jachtowego żeglugi morskiej uzyskał po ukończeniu kursu prowadzonego przez gen. Mariusza Zaruskiego. W czasie studiów odbył szereg rejsów po Bałtyku (jacht „Pirat”). Do września 1939 roku pracował w różnych przedsiębiorstwach. Po kampanii wrześniowej w której brał czynny udział (zastępca dowódcy 3 kompanii 2 batalionu Samodzielnego Zgrupowania Saperów) udaje mu się uniknąć niewoli, wstępuje do AK, gdzie dowodzi 316 plutonem w obwodzie Wola (Warszawa). Po zakończeniu wojny przyjeżdża do Gdańska i podejmuje pracę na Politechnice (asystent). Od 1953 roku przechodzi na Politechnikę Warszawską, gdzie zostaje profesorem zwyczajnym. Był członkiem sekcji betonu Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN a także American Concrete Instutute. Autor ponad 60 publikacji naukowych i 9 patentów. Informacje o profesorze Eymanie można znaleźć m.in. w „Who’s Who In science in Europe”. Zmarł 23 grudnia 1984 roku w Warszawie i tam na cmentarzu ewangelicko – augsburskim został pochowany.

 

Alojzy Farnik – Urodzony 25 maja 1906 roku w Cierliku Górnym na Śląsku Cieszyńskim. Maturę uzyskał w gimnazjum w Orłowej. Studia rozpoczął w 1922 roku na Wydziale Chemii. Dyplom uzyskał w 1929 roku, poczym doktoryzował się również na Politechnice Gdańskiej. Do wybuchu II wojny pracował w Zakładzie Doświadczalnym huty Baildon. W czasie Kampanii Wrześniowej wzięty do niewoli (oficer rezerwy) zbiegł z obozu w Radomiu. W kwietniu 1940 roku aresztowany i zesłany do obozu Dachau – skąd wrócił w czerwcu 1945 roku. Był przez kilka lat Dyrektorem Naczelnym, huty Baildon. Po 1956 roku pracownik naukowy Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach. Odzaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, był także dwukrotnym laureatem Nagrody Państwowej. Zmarł nagle 20.08.1960 roku.

 

Franciszek Farnik – Studiował na Wydziale Chemicznym od 1913 do 1923 roku z przerwą w czasie I wojny światowej. W czasie studiów był aktywnym człowiekiem ZAG a następnie ZAG Wisła. Współorganizował Bratnią Pomoc. Zaraz po uzyskaniu dyplomu podjął studia doktoranckie. Do wybuchu II wojny światowej pracował na Śląsku, a po 1945 roku m.in. w Hucie Baildon jako dyrektor naczelny. Był także posłem na Sejm. Zarówno w środowiskach przemysłowych jak i naukowych był uznany wysokiej klasy metalurgiem szczególnie jako specjalista produkcji wysokogatunkowej stali m.in. dla przemysłu zbrojeniowego. Zmarł nagle na początku lat 60 – tych w Katowicach.

 

Andrzej Faure – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Ryszard Fiedler – Urodził się 3 lipca 1905 roku we Włocławku. Maturę uzyskał w 1926 roku i w tymże roku rozpoczyna studia na Wydziale Elektrycznym. Dyplom otrzymał w 1932 roku. W 1931 roku był prezesem ZAG Wisły. Pracował także w Kole Mechaników i Elektryków. Był czynnym członkiem sekcji lekkoatletycznej AZS-u. Z ramienia Bratniaka brał udział w przygotowaniach Polonii Gdańskiej do wyborów do Volkstagu. Z ramienia Korporacji Wisła odbywa rejs na s/s „Polonia” do Stanów Zjednoczonych jako opiekun naszych emigrantów. Warto tu wspomnieć, że Korporacja ZAG Wisła szczególnie blisko współpracowała z członkami Korporacji Studentów Estońskich. Po ukończeniu studiów i praktyce zostaje Głównym Energetykiem w „Hucie Pokój”. W czasie wojny internowany na Litwie. W 1941 roku ucieka do Warszawy a później do Zakopanego. Po wojnie wraca na Śląsk, kieruje jako dyrektor Przedsiębiorstwem Robót Elektrycznych (późniejszy Elektromontaż) w Katowicach. Po przejściu w 1972 roku na emeryturę, pracuje nadal zawodowo jako st. Projektant w Biurze Projektów. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 13 maja 1988 roku.

 

Franciszek Fojut- Urodził się na Pomorzu, świadectwo maturalne uzyskał w 1901 r. Marzeniem jego była praca na morzu. W 1907 r. rozpoczął studia na wydziale okrętownictwa, podówczas na nowootwartej Politechnice Gdańskiej , po skończeniu uczelni odbył obowiązkową służbę wojskową w Marynarce Wojennej . Po powrocie na uczelnię, zmienił kierunek studiów na Wydział Mechaniczny, w tym czasie wstąpił do Związku Akademików Gdańskich ( wówczas nielegalnego ) w 1913 r. został wybrany prezesem tejże organizacji, po ukończeniu studiów objął kierownictwo z ramienia władz polskich , nad Wydziałem Technicznym Dyrekcji Dróg Wodnych w Toruniu. W 1924 r. został powołany na naczelnika wydziału mechanicznego w Gdańskiej Radzie portu i dróg wodnych. Na tym stanowisku pracował do wybuchu II wojny światowej. W pierwszych dniach września 1939 r. został aresztowany , a w roku następnym stracony przez niemców.

 

Kazimierz Frankowski – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w miejscowości Nowe (Pomorze).

 

Jan Frydrychowski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1923 – 1930. W 1930 roku przeniósł się na Politechnikę w Pradze na której uzyskał dyplom. Pozostał w Czechosłowacji.

 

Izydor Gałęziowski – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1925 – 1931.

 

Leonard Garbolewski – Urodził się 29.08.1909 roku. W 1928 roku po uzyskaniu matury w Gimnazjum Górskiego w Warszawie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. W wyniku poważnego wypadku motocyklowego przerwał studia. Po wyleczeniu nie wraca na uczelnię i zarządza majątkiem rodzinnym Czerwonka k. Sochaczewa. W czasie okupacji wysiedlony wraz z rodziną administrował mniejszym, ukrywając w nim m.in. dezertera z Armii Węgierskiej. Po roku 1945, kontynuuje przerwane studia na Politechnice Gdańskiej, uzyskuje dyplom i pozostaje na uczelni w Katedrze Elektryfikacji Rolnictwa (kier. Prof. Kazimierz Kopecki). Był autorem i współautorem wielu publikacji fachowych. Zmarł 18.01.1960 roku.

 

Janusz Gąssowski – Studiował w latach 1919 – 1921.

 

Zygmunt Gierczak – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1931 – 1935.

 

Józef Ginsberg – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 

Antoni Glass – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Toruniu.

 

Juliusz Glatman – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Elektrowni w Wilnie.

 

Józef Globisz – Urodził się 1909 roku w Łodzi, a w 1927 w Poznaniu w gimnazjum Marii Magdaleny uzyskał maturę. Na Wydział Architektury wstąpił w 1928 roku. Był czynnym członkiem AZS-u. Po uzyskaniu dyplomu w 1933 roku pracował w Gdyni w Komisariacie Rządu jako inspektor nadzoru budowlanego. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej (16 kompania Mostów Ciężkich). W czasie okupacji pracuje w przedsiębiorstwach budowlanych. W 1955 roku zostaje Naczelnym Inżynierem w Śląskim Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego. Od 1964 roku do przejścia na emeryturę pracuje jako główny specjalista w Bierze Projektów Organizacji Budów w Katowicach. Zmarł 22 maja 1979 roku.

 

Stanisław Glogier – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1936 – 1939. Członek AZS-u. Aresztowany w Gdyni (gdzie mieszkał) przez gestapo. 14.09.1939 roku – osadzony w obozie Stutthof jako więzień polityczny (nr. 3725). Z obozu ucieka i znajduje pracę w Krakowie w Biurze Projektowym. Żołnierz AK (oficer wywiadu w obwodzie „Orzeł”). Po wojnie ukończył studia na Politechnice w Krakowie (architektura). Pracował w kilku biurach projektowych (Kraków, Białystok, Olsztyn). W 1967 roku osiadł w Opolu gdzie kierował pracami budowlano-architektonicznymi. Czynny działacz harcerski (komendant Hufca ZHP) – jak sam mówił: „harcerstwo stało się moją największą pasją życiową”. Odznaczony Harcerskim Krzyżem Zasługi z Mieczami. Na Polance Redłowskiej w Gdyni stoi obelisk zaprojektowany przez Stanisława Glogera. Zmarł 22 sierpnia 2002 roku. Pochowany został z rodzinnym grobowcu w małej miejscowości niedaleko Opola.

 

Franciszek Głowacki – Urodził się 29 stycznia 1982 roku w powiecie inowrocławskim. Maturę uzyskał w Gimnazjum w Gnieznie. Studiował w latach 1913 – 1914 i 1919 – 1921. W czasie studiów był aktywnym członkiem polskich organizacji studenckich m.in. współorganizatorem korporacji ZAG Wisła. W czasie I wojny, jako obywatel niemiecki służył w armii, ciężko ranny, powrócił do domu jako inwalida. W okresie międzywojennym prowadził własne przedsiębiorstwo budowlane w Bydgoszczy. Zmarł w 1980 roku.

 

Janusz Goetzendorf – Grabowski – (1902-1968) inż. dypl. mech energ. spec. w zakresie celulozownictwa i papiernictwa (cel. pap.), zasłużony uczestnik odbudowy przem. cel. pap. po II wojnie światowej.

 

    Ur. 5 VII 1902 w Warszawie, syn Augustyna, przedsiębiorcy instalacji  technicznych,  i  Anny  Gomolewskiej. W 1912 rozpoczął naukę w gimn. w Warszawie. W 1923 ukończył Państw. Gimn Klasyczne w Lesznie Wlkp. W międzyczasie, jako ochotnik uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim (1919) oraz w 1920 brał udział  w wojnie polsko bolszewickiej. Po ukończeniu gimn. podjął studia prawnicze na uniw. w Poznaniu, które przerwała obowiązkowa służba wojskowa w 7 DAK (1924-1925). Po jej zakończeniu, G.G. nie powrócił na uniw. lecz w 1926 rozpoczął 5. letnie studia na Pol. Gdańskiej. Ukończył je w 1931 jako inż. dypl. o spec. mech. i energ. W czasie studiów korzystał ze stypendium PKP, które następnie musiał odpracować. Do przem. pap. trafił w 1935 na stanowisko inż. ruchu w Fabr. Cel. i Pap. „NATRONAG” w Kaletach. Pracował tam do wybuchu II wojny świat. (1 IX 1939).

 

         G.G., porucznik rez. 3 Pułku  Artylerii Polowej, wyreklamowany jako kier. ruchu fabr. od stawienia się na wezwanie mobilizacyjne,  zgłosił się jako ochotnik do wojska i odbył wojnę obronną 1939 jako dowódca baterii 3 Pułku Artylerii Polowej. Po zdemobilizowaniu (23 IX 1939) powrócił do Kalet gdzie został aresztowany przez Niemców i wysiedlony z rodziną do tzw. Gen. Gubernii. Tam znalazł pracę w Fabr. Pap. w Częstochowie, ale niebawem został ponownie aresztowany i zmuszony do opuszczenia Częstochowy pod groźbą wywiezienia do obozu koncentracyjnego. W 1940 trafił do Fabr. Cel. w Niedomicach. Pracował tam do chwili rozpoczęcia demontażu i ewakuacji fabr. przez Niemców w sierpniu 1944. W ostatniej fazie wojny pracował na Podhalu jako instalator elektr. utrzymując w ten sposób rodzinę.

 

           W styczniu 1945 G.G. zgłosił się do Pełnomocnika Rządu w Katowicach  i został skierowany na stanowisko kier. techn. Fabr. i Pap. „NATRONAG” w Kaletach, która od marca 1945 podlegała Centr. Zarz. Przem. Pap. w Łodzi. We wrześniu 1945 został mianowany dyr. nacz. Krapkowickich Zakł. Pap. z siedzibą w Kaletach. Przedsiębiorstwo to obejmowało wówczas jedyne w kraju dwie fabryki   celulozy  siarczanowej i papieru, produkując m.in. pap. techn. - w tym dla przem. elektrotechnicznego (głównie Kalety) oraz pap. workowy i worki. Kierowana przez G.G. odbudowa obu poważnie zniszczonych fabryk postępowała sprawnie, osiągając przedwojenną produkcję wyrobów pilnie potrzebnych gosp. krajowej w tym przem. cementowemu.

 

         W wyniku zatargu z partią PPR i szykan na tle pochodzenia społecznego, G.G., mimo osiąganych sukcesów w odbudowie fabryk, został odwołany z zajmowanego stanowiska (1 XII 1948) i przeniesiony do Giżycka na stanowisko tamtejszej delegatury Biura Bud. Przem. Pap. w Łodzi, a następnie do Fabr. Cel. i Pap. w budowie w Ostrołęce jako jej generalny projektant. Był to po wojnie pierwszy, wielki kombinat cel. pap. budowany od podstaw w tamtej mało uprzemysłowionej części Polski. 1 IV 1959 G.G. objął stanowisko dyr. tworzącego się Centr. Biura Techn. Przem. Pap. w Łodzi nie tracąc kontaktu z Biurem Proj. Przem. Pap., do którego powrócił w 1962 pozostając w nim do końca swego życia na stanowisku gł. spec. ds. energet.

 

       Obok twórczej pracy zawodowej, G.G. przekazywał tworzonej wówczas młodej, branżowej kadrze techn. swą wiedzę i doświadczenie (wykłady zlecone - Politechnika Łódzka 1952/53) oraz kulturę techn. co wtedy miało specjalne znaczenie. Będąc od początku powstania SITPP jego członkiem, G.G. aktywnie pracował jako przew. Sekcji Maszyn Papierniczych Stowarzyszenia oraz aktywnie uczestniczył w konferencjach nauk.- techn. Znając języki obce przekazywał zdobywane wiadomości z zakresu światowego postępu branży. G.G. był autorem szeregu art. techn. publikowanych w  „Przeglądzie Papierniczym” i współautorem  „Poradnika Papiernika” oraz pierwszej książki - podręcznika, obejmującej całość zagadnień związanych z produkcją celulozy pt. „Produkcja celulozy z drewna”, Wyd. Przem. Lek. i Spoż., W-wa 1957 (517s.)  Działalność ta stawia G.G. w gronie pionierów - twórców zrębów polskiej myśli naukowej w zakresie celulozownictwa  i  papiernictwa.

 

 G.G.  został  odznaczony  w  okresie  międzywojennym  medalem  „Na  Polu  Chwały  1920 r.” i  Krzyżem  Niepodległości, a  w  PRL-u  Sr. Krzyżem  Zasługi.  

 

 Zmarł 7 III 1968 w  Łodzi,  został  pochowany na Cmentarzu Katolickim na Dołach  w  Łodzi.  Pozostawił żonę i dwóch synów Leszka i Janusza.

-------------

„Przegląd Papierniczy” rocznik  (1945 - 1967),

Archiwum rodzinne p. Leszka Goetzendorf Grabowskiego, Łódź,

S. Mikos : Polacy  na  politechnice w  Gdańsku w  l. 1904 - 39,  1987 s. 325

Własne wspomnienia autora.

                                                 Stefan Libiszowski

 

Józef Golasowski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Mysłowicach.

 

Bolesław Goldman – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1924 – 1931. W czasie wojny był w Anglii, tam pracował i mieszkał.

 

Tadeusz Golędzinowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Gościński (imię nieznane) – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1919 roku. W Korporacji ZAG Wisłą pełnił funkcję sekretarza, był współautorem znowelizowanego statutu co umożliwiło legalizację tej Korporacji na Politechnice Gdańskiej. W 1920 roku zaginął na terenie Gdańska.

 

Józef Gotze – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1932. Zmarł po wojnie w Warszawie.

 

Adam Gronwald – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Łodzi.

 

Eugeniusz Haja – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1925- 1939.

 

Stanisław Hasse – Studiował w latach 1920 – 1922 na Wydziale Budownictwa Lądowego. Studia ukończył na Politechnice w Karlsruhe. Po studiach wrócił do Gdańska i rozpoczął pracę w Dyrekcji Kolei (PKP) w pionie technicznym. Był w okresie studiów a także już jako inżynier czynnym działaczem polonijnym. W pierwszych dniach września 1939 roku aresztowany przez Gestapo, osadzony w obozie w Stutthofie, zamordowany wiosną 1940 roku.

 

Władysław Hasse- Studiował w latach 1927-1933. Zmarł po wojnie, wiceprezes korporacji K! ZAG Wisła .

 

Juliusz Hebel – Urodzony 21 lipca 1915 roku w Gdyni. Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1936 – 1939. W 1945 roku był Kierownikiem Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Gdańsku. Później był Dyrektorem Dalmoru w Gdyni. W latach 70-tych był Dyrektorem Zjednoczenia Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa w Szczecinie. Odznaczony m.in. Orderem Budownictwa Polski Ludowej. Zmarł 6 listopada 1996 w Świnoujściu.

 

Ludwik Henikowski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Radomiu.

 

Herbutowski Marian – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 - 1939.

 

Wacław Hewelt – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1919 r. Jeden z aktywniej działających członków Związku Akademików Gdańskich (ZAG) . Był v-ce prezesem tego związku, autor nowego statutu tej organizacji, studia ukończył w roku 1927. w Karlsruhe   tam też się doktoryzował, a także otrzymał tytuł profesora.

 

Feliks Hilchen – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Marian Holtorf – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Alfons Hoffmann- Urodził się w Grudziądzu 12 XI 1885 r. Maturę uzyskał w rodzinnym mieście w Gimnazjum Królewskim (1905) Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął jeszcze w tym samym roku, co zdał maturę. Dyplom uczelni uzyskał w roku 1911, w okresie studiów organizował na Kaszubach kółka śpiewacze, które wówczas na tych terenach były jedynymi krzewicielami polskości , szkolił miejscowych dyrygentów i organizował występy ludowych teatrów. Sam był dyrygentem gdańskiego chóru ”Lutnia”  . W 1910 r. zorganizował w Gdańsku Związek Kaszubskich Kół Śpiewaczych. Po studiach przeniósł się do Niemiec, gdzie pracował w fabryce Garbe-Lauhmeyer w Akwizgranie, a od 1914-1917 r. pracował w największych zakładach elektrotechnicznych w ówczesnych Niemczech ”Siemens –Schuckert” w Berlinie. W stolicy Niemiec wykładał matematykę, elektrotechnikę oraz fizykę, na tamtejszej uczelni wyższej technicznej. Po zakończeniu wojny wrócił do Gdańska, gdzie nadzorował zakładanie pierwszej polskiej elektrowni ”Gródek” nad Czarną Wodą,  także zaprojektował drugą elektrownię nad Czarną Wodą- ”Żur” była to bardzo nowoczesna, jak na polskie ówczesne warunki siłownia wodna. W 1936 r. zaprojektował, oraz zbudował elektrownię w Gdyni, w 1938 r. został dyrektorem największej wówczas elektrowni w kraju – elektrowni w Chorzowie, poszukiwany przez gestapo podczas okupacji ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem, najpierw we Lwowie a następnie Warszawie. Po wojnie zostaje wykładowcą na Politechnice Gdańskiej. W 1955 r. zostaje członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN. Był także Generalnym Projektantem w zakresie energetyki wodnej. W 1958 r. został prof. nadzwyczajnym , oraz oddelegowany został przez władze uczelni na emeryturę. Odznaczony Srebrny Krzyżem Zasługi, oraz Oficerskim Krzyżem OOP (1957)  , a także złotą odznaką stowarzyszenia Elektryków Polskich, którego członkiem był od 1920 r. Zmarł 30 grudnia 1963 r. w Gdańsku .

 

Edward Hundtke – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1931 – 1938. Wyjechał do Niemiec. Mieszkał w Monachium i tam zmarł po wojnie.

 

Józef Iwicki – Urodził się 10.IV.1891r. w Człuchowie. Maturę uzyskał w Gimnazjum, w Wejherowie. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1912r. Dyplom po wojennej przerwie ( zmobilizowany służył w armii niemieckiej a potem w latach 1918-1921, w wojsku polskim, jako kapitan saper)- uzyskał w 1923r. W czasie studiów korporant ZAG ”Wisła”. Pracę zawodową rozpoczął w Piotrowickiej Fabryce Maszyn- Sp.Akc.(Katowice). Początkowo jako inżynier- konstruktor, a w latach następnych, już jako dyrektor. W okresie II wojny światowej, wraz z żoną ukrywał się w Wiedniu. W 1945r. wraca do swego zakładu, który rozbudowuje i to cytat ze wspomnień ” Uważam za moją najważniejszą pracę zawodową”. W 1960 r. przechodzi do przedsiębiorstwa Montażu Urządzeń Górniczych. W wieku 70 lat przechodzi na emeryturę, i jeszcze przez 9 lat pracuje na połowie etatu. Za polonizację fabryki w latach 30-stych XXw., oraz za dostosowanie jej produkcji do potrzeb polskiego górnictwa otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi za : ” rozwój polskiego przemysłu. Napisał książkę Pod tytułem ” Z myślą o Niepodległej”. A także napisał : Listy Polaka armii niemieckiej w okopach I wojny światowej (1914-1918), wydanej przez Ossolineum w 1978 r. Był jednym z pierwszych ojców założycieli ZAG, oraz korporacji akademickiej K!ZAG Wisła. Zmarł 9 stycznia 1988 roku w Katowicach.

 

Marian Jabłoński – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 1938. Był członkiem Zarządu „Bratniej Pomocy”. Po wojnie pracował w Stoczni Gdańskiej w dziale Głównego Mechanika. Zmarł w Gdańsku w latach 60-tych.

 

Julian Jacuński – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Witold Jakusz – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Julian Jaworski – Przed wojną inżynier firmy „Austro – Daimler” w Warszawie.

 

Bolesław Kalinowski – Urodził się 20 października 1899 roku, Uczęszczał do Gimnazjum klasycznego w Gdańsku. Przed uzyskaniem matury – powołany do wojska. Walczył na froncie w Szampanii. Po zakończeniu wojny i uzyskaniu matury w Gimnazjum w Malborku rozpoczął studia (1919) na Wydziale Budownictwa Lądowego. Studia przerywa by wstąpić do wojska. Walczy jako ochotnik na froncie polsko – bolszewickim. Dyplom uzyskał w 1928 roku. Pracował w przedsiębiorstwach gospodarki morskiej. Ostatnio przed przejściem na emeryturę w Biurze Projektów Budownictwa Morskiego „Projmos”. Zmarł 26 sierpnia 1987 roku w Gdańsku.

 

Józef Kamler – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Joachim Kamrowski – Urodził się w 1917 roku w Gdyni. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 39. Czynny członek AZM-u. Uczestnik Kampanii Wrześniowej w jednostkach broniących Gdyni. W czasie wojny w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny wyjechał na stałe do Anglii.

 

Zygmunt Kapoan – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Bronisław Kędzierski – Doktor medycyny, specjalista chorób płucnych, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Kazimierz Klein – Inżynier chemik, przed wojną właściciel fabryki chemicznej w Warszawie.

 

Konstanty Klimaszewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Członek AZS-u, Koła Mechaników i Elektryków. Brał czynny udział w działalności Kręgu Starszo-harcerskiego i Hufca ZHP. Po usunięciu Polaków z uczelni wyjechał do Warszawy. Żołnierz AK, jeden z organizatorów Szarych Szeregów. W 1940 roku zostaje aresztowany przez gestapo i zamordowany.

 

Felicjan (Florian) Klonowski – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1926 – 1930.

 

Zygmunt Klonowski – Dr chemik, przed wojną dyrektor Przetwórni Olejów Roślinnych w Radomiu.

 

Kazimierz Kniat – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1922 – 1927.

 

Czesław Knoff – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Napoleon Korzon – Inżynier, przed wojną dyrektor firmy „Robur” w Gdańsku.

 

Józef Kostro – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1921 – 1928. Był żołnierzem AK. Aresztowany przez Gestapo, osadzony w obozie w Stutthofie, gdzie został zamordowany w 1942 roku.

 

Witold Kraszewski – Inżynier chemik, przed wojną Docent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

 

Włodzimierz Krauze – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn w latach 1937 – 1939. W czasie wojny przedostał się na zachód i emigrował do USA, osiadł w Kalifornii.

 

Wiktor Krokowski – Inżynier chemik, Ppłk. rez., przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Kornel Kubacki – Inżynier chemik, przed wojną właściciel fabryki „Zieliński i S-ka” w Warszawie.

 

Stanisław Kuhmayer – Przed wojną zamieszkały w miejscowości Milanówek.


Alojzy Kujawski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1928 – 1934.

 

Juliusz Kulerski – Pochodził z Grudziądza. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 28. Działał w Bratniej Pomocy. Członek Koła Mechaników i Elektryków. Do wybuchu wojny pracował w Stoczni Gdańskiej (Danziger Werft). Pozostał jej pracownikiem i po 1945. Zmarł w 1963.

 

Bohdan Kunstetter – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Rafał Kurnatowski – Inżynier, przed wojną Naczelny Inspektor ceł w Wolnym Mieście Gdańsk.

 

Tadeusz Lampe – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1934 – 1939. Był członkiem Zarządu „Bratniej Pomocy” oraz Korporacji ZAG Wisłą. Żołnierz AK. Poległ w Powstaniu Warszawskim.

 

Wiktor Lampe – Przed wojną dr filozofii, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

 

Stanisław Lenczewski – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1936 – 1939. Należał do Koła Mechaników i Elektryków. Po wojnie związał się ze środowiskiem rzemieślniczym. Był m.in. honorowym Przewodniczącym Krajowej Rady Rzemiosła, posłem na Sejm PRL-VI Kadencji. Działacz Stronnictwa Demokratycznego w latach 1969-73. Członek Prezydium CKSD i vive przewodniczący CKSD. Odznaczony m.in. Orderem Budowniczego Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Komandorskim i Kawalerskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 10 sierpnia 1986 roku w Warszawie.

 

Andrzej Leppert – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1937 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Kazimierz Leśkiewicz – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Hipolit Liciński – Dr chemik, przed wojną dyrektor Cukrowni „Opalenica” niedaleko Poznania.

 

Brunon Liebich – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 


Roman Lipowicz – Urodził się 4 września 1900 roku w Rybniku. Po Pierwszej Wojnie Światowej wraca z frontu, odnajduje matkę w Poznaniu i tam mieszka. W 1920 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim (Wydz. Prawa). Po 3 semestrach przenosi się do Gdańska i w 1922 roku rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym. Dyplom uzyskuje w 1928 roku. Po półrocznym stypendium specjalizacyjnym w Szwecji i Danii (1929r.), oraz wyjazdach do Włoch i Niemiec, przenosi się wraz z żoną z Poznania do Warszawy, gdzie rozpoczyna pracę w Związku Spółdzielni Rolniczych w Warszawie jako specjalista ds. projektów przemysłu spożywczego. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej walcząc w składzie II Batalionu Balonowego. Internowany na Węgrzech, później od 1940 roku w niewoli niemieckiej (stalag Ninburg). Wyreklamowany wraca do Warszawy do poprzedniej pracy. W ostatnich miesiącach okupacji pracował jako kreślarz w Stoczni Gdańskiej. Po wyzwoleniu pracuje jako projektant urządzeń chłodniczych. Jest projektantem i równocześnie prekursorem technologii chłodniczych instalacji zakładanych na polskich statkach. Od 1948 roku wykładowca na Politechnice Gdańskiej. W roku 1953 zostaje pierwszym kierownikiem, założonej przez siebie, Katedry Chłodnictwa na PG. W 1953 – mianowany zastępcą, a w 1963 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1955-56 był Prodziekanem Wydziału Budowy Okrętów. Do roku 1955 pracuje jeszcze w przemyśle mleczarskim. Przez okres swojej pracy na PG wykształcił ok 330 absolwentów, w specjalności chłodniczej. Znacznym osiągnięciem Romana Lipowicza, jako kierownika Katedry Chłodnictwa (działającego jako gospodarstwo pomocnicze), było  projektowanie sztucznych lodowisk. Zakład był w tym czasie jedynym miejscem w Polsce, gdzie projektowano lodowiska. Profesor wraz ze współpracownikami zaprojektowali i wdrażali do eksploatacji kilkanaście lodowisk w Polsce, między innymi w Łodzi, Nowym Targu, Hali Olivia (Gdańsk). Katedra opracowała też wiele projektów chłodni mleczarskich, owocowych, wytwórnic lodu, instalacji klimatyzacyjnych, lodówek. Roman Lipowicz był również Zastępcą Przewodniczącego Komitetu Koordynacji Badań Naukowych w Chłodnictwie, zaś w roku 1968 Minister Przemysłu Spożywczego mianował profesora Członkiem Rady Naukowej Centralnego Laboratorium Chłodnictwa. Od 1970 na emeryturze, przez następne lata wspomagał Politechnikę swoją wiedzą i doświadczeniem. Był wielkim miłośnikiem Tatr które często odwiedzał. Szczególnie cenił sobie kontakt ze studentami, będą zawsze życzliwym i wyrozumiałym, a poprzez poczucie humoru i autorytet naukowy, potrafił szybko zjednać sobie studencką brać. Po przejściu na emeryturę został odznaczony m.in. srebrną odznaką honorową NOT. Do ostatnich dni interesował się sprawami uczelni i branży. Zmarł 9.XI.1991 roku w Gdańsku. Pochowany został na cmentarzu Łostowice.


 

Roman Lipowicz jako student, rok 1922.

Jako profesor, lata siedemdziesiąte.

Dziekujemy panu Krzysztofowi Lipowiczowi za cenne informacje i zdjęcia z rodzinnego archiwum.


Julian Lisiecki – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Brunon Litewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1913 – 1921.

 

Stefan Lorenz – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1931 – 1939. W 1950 roku wyjechał do Niemiec i tam pozostał na stałe.

 

Jan Lutostański – Inżynier mechanik, przed wojną Szef Polskiej Wytwórni Papier. Wartościowych. w Warszawie.

 

Zenon Łubieński – Inżynier chemik, przed wojną obywatel ziemski Poczta Subkowy (Pomorze).

 

Wiesław Łukomski – Urodził się 17 marca 1899 roku w miejscowości Śmigiel. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 1930. W czasie studiów był przez jeden semestr prezesem ZAG Wisły, a przez dwa v-ce prezesem. Należał do AZS-u – sekcja tenisowa. Był organizatorem wyciecieczek krajoznawczych po Szwajcarii Kaszubskiej. Brał udział w akcji propagandowej na rzecz polskiej listy w wyborach do Volkstagu. Pracował w przedsiębiorstwach budowlanych. Uczestnik Kampanii Wrześniowej – jeniec oflagu do 1945 roku (pro. rez.). Zmarł 17 sierpnia 1982 roku.

 

Witold Mackiewicz – syn Grzegorza i Scholastyki z Jamonttów, uczestników powstania Styczniowego i zesłańców, urodził się 10 lipca 1880 r. w Warszawie. Po uwolnieniu z zesłania Grzegorz Mackiewicz i Scholastyka Jamonttówna, nie mogąc powrócić na rodzinną Litwę, osiedlili się w Warszawie. Tutaj Grzegorz znalazł pracę w budowanej kolei Warszawsko-Terespolskiej i poślubił Scholastykę. W Warszawie urodziły się wszystkie dzieci Grzegorza i Scholastyki : Helena, Wacław, Witold, Zofia i Józef. Dopiero około 1890 roku Mackiewiczowie mogli powrócić do majątku Mackiewiczów Czarnousów, w guberni mohylewskiej. Witold kontynuował, rozpoczętą w Warszawie naukę, w gimnazjum w Słucku będąc, z bracmi Wacławem i Józefem, stypendystą Synodu Ewangielicko-Reformowanego Jednoty Wileńskiej od roku 1891. Po ukonczeniu nauki w gimnazjum słuckim, studiował początkowo w Instytucie Politechnicznym w St.Petersburgu na wydziale elektrotechnicznym, a później, w latach 1905 – 1912 w Technische Hochschule Fridericiana w Karlsruhe na wydziale elektrycznym, uzyskując w roku 1912 dyplom inżyniera-elektryka. W roku 1913 poślubił Annę z Furs-Żyrkiewiczów, artystkę malarkę (zmarłą w 1960 roku). Pierwsza wojna światowa rzuciła ich w głąb Rosji, gdzie Witold Mackiewicz zostaje zatrudniony jako inżynier elektryk w dużej elektrowni, zasilającej okręg przemysłowy pod Moskwą. Po ukończeniu działań wojennych mimo licznych starań, nie mógł uzyskać pozwolenia na wyjazd do Polski. W 1919 r. przenosi się wraz z żoną i córkami : Kamillą, urodzoną w 1913 r. (zmarła w 2003 r.) i Ireną, urodzoną w 1915 r. (zginęła w Powstaniu Warszawskim 3.08.1944) do powiatowego miasta Bogorodzka, gdzie nadal pracuje w swoim zawodzie. W roku 1925 wraca wraz z rodziną transportem wymiennym do Polski, jako repatriant. W 1926 r. zamieszkuje w Łodzi i od 1927 r. pracuje w Elektrowni Łódzkiej na stanowisku kierownika wydziału II (ruchu) i jednocześnie prokurenta. W ostatnich latach przed odejściem na emeryturę był również vice-dyrektorem Elektrowni Łódzkiej. Był aktywnym członkiem Kościoła Ewangielicko-Reformowanego w Łodzi, pełniąc między innymi funkcję prezesa Kolegium Kościelnego. Był również członkiem Automobilklubu łódzkiego, uczestniczącym w wielu rajdach i wycieczkach, również krajoznawczych na terenie Polski i poza jej granicami i zapalonym myśliwym. Od lat młodzieńczych pasjonowała go fotografia. Dzięki niej istnieje bogata dokumentacja życia polskiego na dalekich kresach, rozbudowy Polski po odzyskaniu niepodległości, ludzi, miejsc i zdarzeń, które odeszly już dawno na karty historii, ale utrwalone na kliszach jeszcze długo nie ulegną zapomnieniu. W 1940 został aresztowany pod zarzutem namawiania robotników Fabryki Johna (Fabryka Maszyn i Odlewnia Żeliwa J. John) do sabotażu. Więziony na Radogoszczu w Łodzi, uwolniony na wskutek wstawiennictwa kolegów inżynierów pochodzenia niemieckiego, został później znowu uwięziony w Łowiczu. W czasie rocznego pobytu w więzieniu zachorował ciężko na gruźlicę. Zwolniony w 1943 r., przedostaje się przez „zieloną granicę” do Warszawy, później mieszka w Otwocku, gdzie przebywają jego córki i żona a następnie wyjeżdża do Strzyżowa nad Bugiem, gdzie umiera 10.03.1944 i zostaje pochowany w Horodle.

 Z kolegami w Karlsruhe (okres 1905 - 1912)  Witold Mackiewicz - zdjęcie z młodości

 Dziękujemy Pani Ewie Cherner za cenne informacje i zdjęcia z rodzinnego albumu.

 

Tadeusz Majewski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Wacław Manduk – Inżynier chemik, magister farmacji, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Alfred Majzner – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1932 – 1939. W 1939 roku dostał się do niewoli rosyjskiej – został zamordowany w Katyniu.

 

Bronisław Massalski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Konstanty Massalski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Wilnie.

 

Jan Mączyński – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1913 roku. Dyplom uzyskał po wojennej przerwie w 1923 roku. W czasie studiów działał w Związku Akademików Gdańskich (członek zarządu – skarbnik). Zmarł po wojnie.

 

Eugeniusz Mayer – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Medard Męczykowski- Urodził się w 1888 roku w Bytonii k. Zblewa, w pow. Starogard Gdański. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego, w latach 1911-1920 z przerwą w okresie I wojny światowej. W czasie studiów, członek założyciel Korporacji ZAG Wisła, działacz organizacji wojskowej Pomorza w latach 1918-19. Członek koła Filomatów Pomorskich najpierw w Gimnazjum w Wejherowie, a następnie w Gdańsku. Po uzyskaniu dyplomu pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu ( do 1925 r.). Kierował elektrownią w Bydgoszczy. W 1930r. został wykładowcą matematyki w Gimnazjum, i Liceum im. Kopernika w Bydgoszczy. We wrześniu 1939r. aresztowany, i rozstrzelany w Dolinie Śmierci, koło Bydgoszczy.

 

Bronisław De Michelis – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Łodzi.

 

Zbigniew Mierzyński – Urodził się 23 września 1911 roku w Charkowie (Ukraina). Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1930 – 1936. Przewodniczący „Bratniej Pomocy” (przewodniczący sądu koleżeńskiego), prezes Korporacji ZAG Wisła. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w Elektrowni „Św. Jerzy” w Janowie Śląskim jako inżynier ruchu. Uczestnik Kampanii Wrześniowej (podchorąży rez.) – organizował wojskowe warsztaty polowe. 17 września 1939 roku przekroczył granicę rumuńską. Po ewakuacji do Francji walczy w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej w Szampanii. Po kapitulacji Francji w niewoli niemieckiej Stalag I A. Dzięki pomocy polskiego lekarza (dr Słaby – lekarz obrońców Westerplatte) – jako chory wraca do nie okupowanej części Francji. Pracuje społecznie (1942-43) w schronisku polskim w Albertville. Zimą 43/44 przechodzi przez Pireneje , po kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu w Barcelonie (ciężkie odmrożenie obu nóg). W 1944 roku przez Gibraltar i Algier przedostaje się do Anglii. Do 1947 w Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii w Centrum Wyszkolenia Służb Technicznych Saperów jako oficer łącznikowy w Aberdeen. W 1947 roku wraca do kraju i rozpoczyna pracę w Elektrowni „Zabrze”. Od 1951 roku do przejścia w 1977 roku na emeryturę pracuje jako specjalista i kierownik Działu Wykonawstwa Elektrowni i Elektrociepłowni w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego w Katowicach. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP.

 

Bronisław Milewski – Kupiec, przed wojną dyrektor Handlowy M.Z.E. Gdynia.

 

Edmund Mizerski – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1914 roku. Po przerwie wojennej kończy studia w 1928 roku. Brał czynny udział w przekształceniu Związku Akademików Gdańskich w ZAG „Wisła”. Współorganizator Domu Akademickiego. Zmarł po wojnie.

 

Józef Modrzejewski – Inżynier chemik, przed wojną dyrektor Gazowni Lublin.

 

Stanisław Muller – Inżynier mechanik, przed wojną naczelny dyrektor Sp. Akcyjnej G. Ulrich Konstancin pod Warszawą.

 

Władysław Muller – Przed wojną obywatel ziemski, majątek Somianka pow. Wyszków.

 

Jan Muszalski – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Roman Narosz – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 1932. Zmarł w roku 1940 w Warszawie.

 

Albert Nestrypke – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Kaliszu.

 

Paweł Nestrypke – Inżynier elektryk, przed wojną dyrektor Tramw. Śląsk. Dąbr. Kol. Podj. w Katowicach.

 

Teobald Neumann – Urodził się 10 września 1899 roku we Władysławowie koło Turku. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1920 – 1924. Był pierwszym po I-szej wojnie studentem Polakiem z polską maturą uzyskaną w Łodzi. Po uzyskaniu dyplomu i dwu letnim stażu w Gdańskiej DOKP, zostaje (1930) Naczelnikiem Oddziału Mechanicznego w Gdańsku. W 1933 roku przenosi się do Parowozowni Głównej Bydgoszcz – Wschód (naczelnik). Po wybuchu wojny, po uzyskaniu poufnej wiadomości iż jest poszukiwany w Gdańsku przez Gestapo ucieka do Generalnej Guberni. W 1944 roku przenosi się do Lublina (Naczelnik Wydziału Mechanicznego DOKP). W 1949 roku przeniesiony do Ministerstwa Komunikacji jest dyrektorem Centralnego Zarządu Wagonów a później dyrektorem Departamentu Techniki. Równolegle działa m.in. w radzie Technicznej przy Ministrze oraz w Głównej Komisji Elektroniki przy PAN. Pełni funkcję redaktora „Przeglądu Kolejowego – Mechanicznego” (przez 24 lata). Na emeryturę przechodzi w 1966 roku współpracując jeszcze przez 9 lat z Centralnym Ośrodkiem Badań i Rozwoju Kolejnictwa. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Henryk Nędzyński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1936 – 1939.

 

Bernard Nowaczyk – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1934 – 1939. Członek Zarządu Bratniej Pomocy. Po wojnie pracował w Poznańskim Biurze Projektów Wodno – Melioracyjnych. Zmarł 15 grudnia 1982 roku w Poznaniu.

 

Zdzisław Nowak – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1929 – 1934. Aresztowany przez gestapo w Poznaniu. Zamordowany 29.02.1941 roku.

 

Leon Nowakowski – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stefan Nowicki – Inżynier mechanik, przed wojną Naczelny Dyrektor Spółki Akcyjnej „Gebethner i Wolff”.

 

Kazimierz Ołdakowski- W latach 1929-39 dyrektor Zakładów Metalowych Łucznik.

 

Roman Ostapowicz – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1935 – 1939. Należał do AZS-u i AZM-u. Studia ukończył po wojnie na Politechnice Warszawskiej. Pracował m.in. w Biurze Projektów „Warcent” w Warszawie.

 

Tomasz Pacyński – Urodził się w Poznaniu. Maturę uzyskał w Gimnazjum Św. Marii Magdaleny (Poznań). Studia na Wydziale Lotniczym rozpoczął w 1937, a dyplom uzyskał na wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej w 1957 roku. W czasie studiów należał do Akademickiego Związku Morskiego. Praktyki studenckie odbył w Zakładach Lotniczych w Warszawie. W czasie okupacji – a od 1942 roku – Szef Wydziału V Komendy Okręgu Poznańskiego (Narodowa Organizacja Wojskowa – wcielona 4.IX.1942 do AK). Po wyzwoleniu został aresztowany. Opuścił więzienie w 1954 roku. Pracę zawodową rozpoczął w Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Maszynowego Leśnictwa we Wrocławiu (przekształconym w Ośrodek Badawczo – Rozwojowy Przemysłu Maszynowego Leśnictwa). W tej instytucji pracował aż do emerytury (1985), m. in. na stanowisku głównego konstruktora i dyrektora. Jest autorem szeregu patentów. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa.

 

Jerzy Paczkowski – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1927 – 1934.

 

Tadeusz Pasierbiński – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1908 – 19019. Współorganizator ZAG „Wisła”. Poległ w walkach w czasie Kampanii Wrześniowej.

 

Jan Patzer – Przed wojną Członek Rady Zjednoczenia Browarów „haberbusch i Schiele”, zamieszkały w Warszawie.

 

Robert Paulini – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1907 – 1917.

 

Bronisław Pawłowski – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 

Mieczysław Perkowski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Jan Tadeusz Piasecki- Urodził się 24.X.1903r. w miejscowości Osięciny. Maturę uzyskał w  roku 1922, we Włocławku. Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1922-27, oraz 1927-30. Dyplom uzyskał w 1931r. W czasie studiów należał do korporacji Wisła, był I prezesem AZS, a także szefem sekcji lekkoatletycznej Politechniki Gdańskiej. Brał udział w pracach Gminy Polskiej- m.in. w czasie wyborów do senatu W.M.Gdańska. Po ukończeniu studiów pracował w gdyńskich zakładach elektrycznych. W czasie okupacji, członek AK, dokładnie w komendzie dywersji, jako ”Tels”. Walczył w Powstaniu Warszawskim- w zgrupowaniu ”Elektrownia”. Od 1946r. do 1974 r. pracuje na Politechnice Gdańskiej jako pracownik naukowy. Od 1962r. był profesorem nadzwyczajnym. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w 1978 roku.

 

Wacław Piechulek – Studiował na Wydziale Chemicznym w latach 1925 – 1931. Po wojnie wyjechał do Australii.

 

Edmund Pieczyński (Pieczynaski) – Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1907 roku. Zmarł na Pomorzu (skąd pochodził) po wojnie.

 

Piegłowski (imię nieznane) – Studiował w latach 1910 – 1914. Należał do Związku Akademików Gdańskich (ZAG).

 

Julian Piepke – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1914 roku. Działacz Związku Akademików Gdańskich. Współorganizator kolonii letnich dla dzieci polskich z Gdańska, pilot wycieczek polskich z tzw. Kongresówki m.in. po Szwajcarii Kaszubskiej. Wcielony do armii niemieckiej w 1915 roku, ranny zmarł w tym samym roku w szpitalu w Warszawie.

 

Józef Pietruszka – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Okrętowych w latach 1936 – 1939. Oficer AK, brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie pracował  w Stoczni Gdańskiej im. Lenina jako konstruktor. Zmarł w Gdańsku w 1980 roku.

 

Jan Piotrowski – Przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Wacław Piotrowski – Dr inż., przed wojną dyrektor Towarzystwa Naftowego „Limanowa” w miejscowości Drohobycz.

 

Andrzej Płachciński – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1929 – 1935. Członek zarządu „Bratniej Pomocy”. Żołnierz AK, walczył w Powstaniu Warszawskim. Po kapitulacji wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau i tam zamordowany w 1944 roku.

 

Stanisław Podciechowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 1933. Studia ukończył w Belgii. Zmarł w 1941 roku w Warszawie.

 

Henryk Podhorodeński – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stanisław Poradowski – Inżynier elektryk, przed wojną profesor Szkoły Morskiej w Gdyni.

 

Edward Potempski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Herman Prawic – Studiował na Wydziale mechanicznym (lub architektury) w latach 1936 – 1939.

 

Stanisław Pręczykowski – Inżynier mechanik, przed wojną dyrektor Cementowni Gdynia.

 

Stefan Przanowski (urodzony 12 kwietnia 1874 w Słupcy, zmarł 17 lutego 1938 w Krakowie),  inżynier mechanik, działacz państwowy i gospodarczy, minister aprowizacji, minister przemysłu i handlu. Absolwent Politechniki w Karlsruhe. Po pobycie w Niemczech przeniósł się do Warszawy, gdzie zarządzał kilkoma przedsiębiorstwami. W czasie wojny zaangażował się w działalność polityczną w ramach Międzypartyjnego Koła Politycznego. 7 grudnia 1917 wszedł do rządu Jana Kucharzewskiego jako minister aprowizacji. W latach 1920-21 w rządzie Wincentego Witosa objął ministerstwo przemysłu i handlu. Jako zwolennik wolnego rynku zlikwidował działające wcześniej urzędy etatystyczne: węglowy, naftowy, zbożowy i inne. Nazywany był „papieżem polskiego liberalizmu”. W czerwcu 1922 r. w czasie przesilenia rządowego desygnowany na premiera, gabinetu nie stworzył. W 1922 kandydował do Sejmu, nie uzyskał mandatu; wycofał się z polityki i pozostał przy działalności gospodarczej. Był członkiem rad nadzorczych i zarządów wielu spółek przemysłowych i banków (m.in. Banku Polskiego), wieloletnim dyrektorem naczelnym, a następnie prezesem Rady Nadzorczej zakładów metalowych „Norblin, Bracia Buch i T. Werner” S.A. w Warszawie. Był członkiem władz Centralnego Związku Przemysłu i Handlu - zwanego „Lewiatanem”, oraz Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie. Mieszkał w Warszawie przy Alejach Ujazdowskich 36 („Dom pod Gigantami”); w 1924 r. nabył majątek ziemski (ponad 600 ha), wraz z pałacem, w Nowej Wsi koło [Starogardu Gdańskiego] na Pomorzu. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 175 rząd 6). Źródła: Polski Słownik Biograficzny (autor biogramu: Ryszard Szwoch); Encyklopedia historii gospodarczej; Encyklopedia Warszawy (suplement); Słownik biograficzny techników polskich, tom 10 (autor biogramu: Józef Piłatowicz).

 

Stanisław Przedpełski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1932 – 1939. Z powodu choroby i ran postrzałowych zmarł we Włoszech w 1944 roku.

 

Ludwik Przyłuski – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1922 – 1930. Po uzyskaniu dyplomu pracował w DOKP – Gdańsk. Po wojnie pracował w Zakładach Przemysłowych w Bydgoszczy. Zmarł w 1978 w Bydgoszczy.

 

Ludwik Stanisław Radke – Maturę uzyskał w gimnazjum w B. Brauna w Łodzi. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1929 – 1932. Studia ukończył we Lwowie. Poległ na froncie w 1939 roku.

 

Leon Radwański – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1913- 1921. W okresie studiów był jednym z organizatorów Związku Akademików Gdańskich oraz Korporacji ZAG Wisła. Po uzyskaniu dyplomu pracował m.in. na stanowisku Dyrektora Technicznego Katowickiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej, a następnie Stołecznego Przedstawicielstwa Komunikacyjnego. Zmarł na przełomie lat 40/41 w Warszawie.

 

Czesław Rakowski – Pochodził w Warszawy, gdzie w 1904 roku uzyskał maturę. Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1905 – 1909. Zmarł w Warszawie.

 

Alojzy Ramczykowski – Urodził się 10 czerwca 1910 roku w Przodkowie (k. Kartuz). Egzamin maturalny złożył w gimnazjum w Toruniu. Od najwcześniejszych At zajmował się sportem wodnym. W roku 1926 na terenie gimnazjum był inicjatorem utworzenia Gimnazjalnego Kluby Żeglarskiego oraz budowy dużego szkoleniowego jachtu żaglowego „SNUGLA”. W 1934 założył w Toruniu własny zakład szkutniczy, w którym zaprojektował i wybudował kilka jolek i jachtów. W roku 1935 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Okrętów. Niezależnie od studiów pracował aż do wybuchu wojny w Stoczni Rybackiej w Gdyni jako konstruktor. Członek „Korabia”. We wrześniu 1939 roku aresztowany przez władze radzieckie i wywieziony w głąb ZSRR, gdzie przebywał w obozie do 1948 roku. Po powrocie do Kraju podjął pracę w Stoczni na Stogach jako dyrektor techniczny. Wznowił studia na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. Dyplom uzyskał w 1949 roku. W latach 1949 – 1962 pracuje w Polskim Rejestrze Statków na stanowisku kierownika Działu Śródlądowego, równocześnie podejmuje pracę jako st. asystent, a następnie jako adiunkt w Katedrze Konstrukcji Okrętów Politechniki Gdańskiej pod kierownictwem prof. Aleksandra Potyraly. W roku 1955 objął stanowisko redaktora i wydawcy czasopisma „Budownictwo Okrętowe”. W latach 1962 0 1976 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Morskiego „Projmors” jako technolog oraz jako generalny projektant Stoczni Śródlądowych, Baz i Ośrodków Żeglarskich. W ostatnich latach pracował jako weryfikator opracowań technologicznych z zakresu technologii stoczniowej. Za pracę zawodową i społeczną odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w Gdańsku 5.12.1985 roku.

 

Edward Reszke – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1908 – 1909. Zmarł 3.05.1959 roku.

 

Eugeniusz Rodkiewicz – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1933 – 1936. Pracował w przemyśle naftowym.

 

Mieczysław Rodkiewicz – Urodził się 17 listopada 1903 roku w Odessie. Maturę uzyskał w Gimnazjum w Lublinie w 1922 roku. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym które kończy dyplomem w 1929 roku. W latach 1926 – 1927 pełnił funkcję prezesa Korporacji ZAG Wisła. Pracę zawodową rozpoczyna w Śląsko – Dąbrowskim Kolejowym Towarzystwie Eksploatacyjnym, następnie jest ST. Asystentem w Katedrze Maszyn Elektrycznych na Politechnice Lwowskiej, wreszcie zostaje Naczelnikiem Wydziału Mechanicznego w Łódzkich Elektrycznych Kolejach Dojazdowych. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej (d-ca plutonu w kompanii łączności 7 D. Piech). Do 1945 roku w obozie jenieckim. W 1945 roku zakłada w Sopocie własny zakład „Elektrotrakcja”. Od 1950 roku na Politechnice Gdańskiej – kierownik Katedry Napędu Elektrycznego, z-ca Dyrektora ds. naukowo – dydaktycznych Instytutu Wysokich Napięć i Aparatów Elektrycznych. Kierownik Studium Podyplomowego w zakresie Trakcji Elektrycznej. Od 1973 na emeryturze. W 1960 uzyskuje doktorat. 1967 rok – profesor nadzwyczajny nauk technicznych. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 18 sierpnia 1987 roku. Pochowany na Cmentarzu Centralnym we Wrzeszczu.

 

Kazimierz Rodowicz – Inżynier wodny, przed wojną Naczelnik Wydziału Dróg Wodnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Docent Politechniki Warszawskiej.

 

Stanisław Rodowicz – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1934 – 1937.

 

Mjr. rez. Władysław Rodowicz (1883-1940) Filister K! Wisła oraz K! Sparta, syn Teodora i Stanisławy z Rymkiewiczów ur. 4/16 II 1883 r. w Kijowie. Absolwent Politechnik iw Karlsruhe (1907) inżynier technolog. W 1920 r. szef sekcji kolejowej w dowództwie WP. Mjr od 1 VI 1919. Od 1923 w rez. z przydziałem do 6 baonu saperów. Odznaczony KW, OOP. Zamordowany w Katyniu.

 

Wacław Romanowski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w miejscowości Chludowo.

 

Janusz Ropelewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 1936. Zmarł w Poznaniu w 1977 roku.

 

Henryk Rosochowicz – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Okrętowych w latach 1919 – 1924. Należał do korporacji ZAG „Wisła”. Założył korporację „Gedania”. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w DOKP w Gdańsku. Po krótkim czasie przeniósł się do Zarządu Portu w Gdańsku, gdzie jako kierownik Wydziału Maszynowego pracował nieprzerwanie do wybuchu wojny. Aresztowany przez gestapo stracony w obozie koncentracyjnym w Stutthofie w 1939 roku.

 

Stanisław Rostkowski – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Chłodni Eksport w Konstancinie.

 

Antoni Różycki – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Włodzimierz Rukóyżo – Urodził się 30 października 1912 roku w Warszawie. Ukończył gimnazjum im. Staszica w Warszawie. Studiował na Politechnice w Charlottenburgu i w Gdańsku, na Wydziale Mechanicznym, gdzie w 1939 roku uzyskał absolutorium. Zajścia antypolskie w 1939 roku uniemożliwiły uzyskanie dyplomu. Stopień magistra inżyniera uzyskał po wojnie na Politechnice Wrocławskiej. W 1937 roku pełnił funkcję prezesa ZAG Wisły. Członek Gdańskiego Koła Międzykorproacyjnego (v-ce prezes w 1938 roku), Koła Mechaników. Praktyki studenckie odbywał w zakładach: „Inż. Stefan Jarkowski – Odlewnia Żeliwa i Warsztaty Mechaniczne” w Warszawie oraz Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie. Podczas okupacji pracował początkowo jako technik w Zakładach Elektrotechnicznych „Elektroautomat” w Warszawie, a później jako kierownik robót instalacyjnych centralnego ogrzewania, wodno – kanalizacyjnych i gazowych w Biurze Technicznym Józef Kamler i Syn w Warszawie. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w Oddziałach Ratowniczych. Od maja 1945 roku członek grupy operacyjnej łączności na Dolnym Śląsku. Pracował m.in. (kierownik) w filii „Biura Instalacyjnego Urządzeń Zdrowotnych M. Sobala” w Warszawie (do końca 1948 roku), które odbudowywało szpitale i zakłady przemysłowe. Pracował także w biurach projektów. Był projektantem kotłowni i sieci grzewczo – instalacyjnych wielu ważnych obiektów przemysłowych (m.in. Huta Miedzi „Konrad”, Huta „Bolesław” k. Olkusza, Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego we Wrocławiu, Dolmel, PaFaWag, Polar we Wrocławiu). W roku 1954 podjął pracę dydaktyczną na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej. Wykonane pod jego kierunkiem prace dyplomowe uwzględniały najnowsze osiągnięcia techniki europejskiej, m.in.  dzięki temu, że udostępniał studentom swoje własne tłumaczenia z literatury niemieckojęzycznej. Z tłumaczeń tych korzystali również liczni pracownicy Politechniki i biur projektowych. Przez wiele lat pracował w zespole Rzeczoznawstwa Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych. Zmarł 18 lutego 1971 roku we Wrocławiu, pochowany został na cmentarzu Świętej Rodziny.

 

Jerzy Rudiger – Rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego w 1913 roku. Był autorem metalowej odznaki Związku Akademików Gdańskich (koło zębate z cyrklem i trójkątem). Z chwilą wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Poległ na froncie latem 1915 roku. Pochowany został w Warszawie.

 

Stanisław Rybicki – Inżynier, przed wojną dyrektor Kolei Państwowych, zamieszkały we Lwowie.

 

Józef Sarnowicz – Urodził się w 1912 roku. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939. Żeglarz – członek AZM-u. Miał patent kapitana żeglugi jachtowej. W czasie rugów studentów polaków został pobity i aresztowany (27 luty 1939). 6 sierpnia 1939 roku wypływa jachtem „Wojewoda Pomorski” w zaplanowany szkoleniowy rejs. Po spotkaniu z jachtem (AZM-u) „Panna Wodna” w Malmo (kpt. Kazimierz Lech) podjęto decyzję powrotu do kraju. Jachty cumują w Gdyni nocą z 3 na 4 września. J. Sarnowicz jako oficer rezerwy walczy (dowódca plutonu) w obronie Gdyni. Po kapitulacji dostaje się do obozu jenieckiego (Prezenlau, Arswalde, Gross – Born). W 1945 roku powraca do Gdańska i rozpoczyna studia na Politechnice które ze względu na warunki rodzinne i materialne musi przerwać. Przez wiele lat pracownik „Budostalu” w Krakowie. Zmarł 21 listopada 1979 roku w Krakowie.

 

Feliks Sauter – Urodził się 2 stycznia 1905 roku w Lublinie. W 1924 roku uzyskuje maturę w średniej szkole handlowej im. Fetterów. Zaraz po maturze rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym. Członek AZS-u (lekkoatletyka). Dyplom uzyskuje w 1937 roku. Pracę zawodową rozpoczyna w Fabryce Traktorów i Maszyn w Bydgoszczy, a już w 1939 roku przenosi się do Zakładów Elektromechanicznych „Rhon i Zieliński” i wyjeżdża na staż do Szwajcarii (Brown – Boveri). W czasie okupacji pracuje w swojej macierzystej firmie. W 1946 roku zostaje adiunktem w Laboratorium Maszynowym Politechniki Gdańskiej. W 1950 roku uzyskuje nominację na zastępcę profesora i kieruje Katedrą Pomiarów Maszynowych. Na emeryturę przechodzi w 1970 roku. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Umiera 24 lutego 1975 roku w Gdańsku.

 

Wacław Scheller – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Zygmunt Schiele – Inżynier architekt, przed wojną dyrektor Warszawskiego Towarzystwa „Małopolska”.

 

Henryk Schmidtke – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1934. Po wojnie pracował w Wydziale Architektury Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Zmarł w Katowicach.

 

Wilhelm Jan Schneider – Przed wojną zamieszkały w miejscowości Jelonki.

 

Włodzimierz Schneider – Urodził się 11 listopada 1909 roku w Lublinie, gdzie w Gimnazjum Hetmana Zamojskiego uzyskał maturę (1928). Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 35. Członek AZS-u. Pracę zawodową rozpoczął w Zakładach Ostrowieckich. Walczył w Kampanii Wrześniowej w Armii Pomorze. Ranny w walce z nacierającymi czołgami. Żołnierz AK. Po wojnie był projektantem w Gdańsku. Przez 7 lat był wykładowcą na Politechnice Lubelskiej. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 roku.

 

Witold Schwotzer – Urodził się 13 maja 1909 roku w Warszawie. Ukończył Gimnazjum M. Reja (1927) i w tymże roku, rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. Dyplom uzyskał w 1937 roku (przerwa w studiach w latach 1929 – 1931). Był członkiem Koła Mechaników i elektryków a także pełnił funkcję Marszałka w ZAG Wiśle. Ze skierowania Bratniej Pomocy odbył 2-miesięczną praktykę w Jesenice (Jugosławia). W latach 30-stych podczas wyborów do Volkstagu pikietował w Nowym Porcie lokal wyborczy z transparentem wzywającym do głosowania na polską listę. Z ramienia Bratniej Pomocy brał udział w nocnym patrolu czuwającym by nie zerwano polskich flag rozwieszonych koło stoczni i Polskiej Dyrekcji Kolei. Po studiach, a także w okresie okupacji (do wybuchu powstania) pracował w Zakładach Elektromechanicznych „Rohn i Zieliński” – Licencja Brown – Boveri w Warszawie. Po przejęciu zakładów w 1945 roku pod zarząd państwowy, był k erownikiem oddziału w Gdańsku, oraz delegatem Centralnego Zarządu Przemysłu Elektrotechnicznego ds. UNRRA i Demobilu na terenie Wybrzeża. Przez dwa lata 1947/49 był vice – dyrektorem Centrali Handlowej Przemysłu Elektrotechnicznego Odział w Gdańsku. Od 1949 roku do chwili przejścia na emeryturę (1976) pracował w gdańskim „Miastoprojekcie” – jako główny specjalista instalacji elektrycznych. Posiadał wiele odznaczeń m.in. był Kawalerem Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Gdańsku 4 lipca 1990 roku.

 

Jerzy Siennicki – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1935 – 1939. Był inicjatorem utworzenia sekcji fotograficznej „Bratniej Pomocy”. W czasie okupacji został rozstrzelany przez Niemców.

 

Jerzy Siennicki – Inżynier Architekt, przed wojną konserwator zabytków w Lublinie.

 

Tadeusz Siwek – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1929 – 1935. Przerwał studia ze względów finansowych.

 

Stanisław Skarbiński – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Towarzystwa Grodzieckiego . Zamieszkały w miejscowości Grodziec.

 

Leopold Skulski - Urodzony 15 listopada 1877 roku w Zamościu, zmarł prawdopodobnie w 1940 w Brześciu. Polski chemik i polityk oraz premier. W 1906 ukończył Politechnikę w Karlsruhe. Po studiach zamieszkał w Łodzi. Działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. W 1915 założył w Łodzi Zjednoczenie Narodowe, ugrupowanie zbliżone do endecji, które w 1916 przystąpiło do Międzypartyjnego Koła Politycznego. W wyborach samorządowych w styczniu 1917 zdobył mandat radnego miasta Łodzi. Po wyborach objął urząd II burmistrza, a w listopadzie 1917 I burmistrza. Był nadburmistrzem Łodzi od 29 września 1917 do 22 lutego 1919. Z jego inicjatywy w październiku 1917 roku odbyły się w Łodzi wielkie uroczystości na cześć Tadeusza Kościuszki, a ulica Spacerowa przyjęła imię Naczelnika (po dziś dzień). W 1919 zdobył mandat poselski. Od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 pełnił urząd Prezesa Rady Ministrów; 9 czerwca złożył dymisję w związku z klęską Ofensywy Kijowskiej. 24 lipca 1920 przyjął tekę ministra spraw wewnętrznych w rządzie Wincentego Witosa. 28 czerwca 1921 złożył dymisję. W wyborach w listopadzie 1922 stworzona przez Skulskiego lista Polskie Centrum poniosła całkowitą klęskę. W 1925 został członkiem Trybunału Stanu z rekomendacji PSL „Piast”. W latach 30 nie brał udziału w życiu politycznym. Był prezesem Polskiego Radia (do 1936). Po wybuchu wojny ewakuował się do Pińska gdzie zastała go okupacja sowiecka. Aresztowany przez NKWD został przewieziony do aresztu w Brześciu gdzie zmarł lub został zamordowany.

 

Stanisław Skulski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Był członkiem sekcji bokserskiej AZS-u.

 

Janusz Smogorzewski – Przed wojną Sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie.

 

Tadeusz Sokołowski – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Warszawskiej Fabryki „Citroen”.

 

Tadeusz Staniewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1924 – 1930. Przed wojną mieszkał w Toruniu, zmarł po wojnie.

 

Albin Stańczyk – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1925 – 1934. Zmarł w czasie wojny.

 

Brunon Stasierowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Jan Stasierowski – Studiował w latach 1937 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Stefan Steinhagen – Przed wojną Dyrektor fabryki pepieru „Steinhagen i Saenger” w Warszawie.

 

Andrzej Stołągiewicz – Przed wojną Dyrektor warszawskiego biura Stoczni Gdańskiej.

 

Józef Strasburger – Studia na wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1927 roku. Po roku studiów zmarł w Warszawie na leukemię.

 

Edward Strohal – Inżynier, przed wojną profesor na Politechnice Lwowskiej.

 

Mieczysław Susicki – Urodził się w 1909 roku w Środzie Wielkopolskiej. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1927 roku. Po uzyskaniu dyplomu w 1935 roku rozpoczął pracę w Zakładach „H. Cegielski”. W tych zakładach pracował także w czasie okupacji i po wojnie (do 1952 roku), ostatnio jako dyrektor fabryki obrabiarek. W latach 1952 – 61 był dyrektorem technicznym zakładów „Zamach: w Elblągu. W tym czasie kierował uruchomieniem produkcji pierwszej turbiny parowej. W latach 1961 – 68 dyrektor techniczny, później dyrektor Biura Konstrukcji Obrabiarek i Narzędzi „Koprotech” (Warszawa). Laureat Nagrody Państwowej I-go stopnia. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim OOP. W okresie pracy w Elblągu prowadził wykłady „Organizacja Pracy” na Politechnice Gdańskiej. Zmarł w Warszawie.

 

Jan Szcześniewski – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Toruniu.

 

Alojzy Szolc – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Mińsku Mazowieckim.

 

Gustaw Szołowski – Inżynier mechanik, przed wojną współwłaściciel Fabryki Narzędzi Pożarniczych „Strażak” w Warszawie.

 

Franciszek Szpitter – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Jerzy Sztark – Studiował w latach 1929 – 1939 na Wydziale Elektrycznym. Po wojnie zamieszkał w USA.

 

Michał Szuca – Przed wojną Kierownik Działu Rady Portu w Gdańsku, mieszkał w Sopocie.

 

Jerzy Zdzisław Szulakiewicz – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1929 – 1932.

 

Henryk Szuster – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 – 39. Czynny członek AZM-u. Po wojnie w Węgorzewie zorganizował i prowadził warsztat szkutniczy. Zmarł w 1963 roku w Węgorzewie

 

Henryk Szuster – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 – 1939. Czynny członek AZM-u. Po wojnie w Węgorzewie zorganizował i prowadził warsztat szkutniczy. Zmarł w 1963 roku w Węgorzewie.

 

Apolinary Szwedowski – Studiował w latach 1912 – 1914. Był członkiem Związku Akademików Gdańskich.

 

Stanisław Szymański – Przed wojną dyrektor Towarzystwa Zawiercie w Warszawie.

 

Roman Szymański – Inżynier mechanik.

 

Franciszek Ścigała – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

 

Kazimierz Śliwiński – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Zygmunt Ślósarski – Inżynier mechanik, przed wojną współwłaściciel Kujawskiej Fabryki Maszyn we Włocławku.

 

Jan Zbigniew Śmidowicz – Urodził się 31 stycznia 1911 roku w Hamburgi. Maturę uzyskał w Poznaniu w 1929 roku. Po odbyciu półrocznej praktyki w Stoczni „Schichau” (obecnie Stocznia Gdańska) studiował od 1930 roku do stycznia 1939 roku, (z przerwami na praktyki m.in. w elektrowni „Gródek”, oraz na odbycie półtorarocznej służby wojskowej), początkowo na Wydziale Elektrycznym, a później na Wydziale Architektury. Korporant ZAG Wisła, później Helania. W Sierpniu 1939 roku powołany został w stopniu podporucznika saperów do Batalionu Zapasowego Saperów przy Kadrze Floty na Oksywiu. We wrześniu brał udział w obronie Gdyni i Oksywia. Po upadku Oksywia przedostał się do Francji do Wojska Polskiego. Po upadku Francji stacjonował w Szkocji a z początkiem 1941 roku wysłany został na Bliski Wschód do Bagdadu, Palestyny i Egiptu. Od 1943 roku był oficerem sztabowym w Armii gen. Andersa, brał udział m.in. w bitwie o Monte Casino i pod Ankoną. Odznaczony Krzyżem Walecznych i M.B.E. (Medal of British Empire) i innymi odznaczeniami polskimi i angielskimi. Po wojnie ukończył przerwane studia na wydziale Architektury Uniwersytetu Sheffield uzyskując tytuł Bacheler of Architecture with Honours. Aż do emerytury pracował na stanowisku architekta Stirlingshire. Wraz ze swą rodziną zamieszkał w Szkocji.

 

Śmidowicz Tadeusz – Brat Jana Zbigniewa, studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 1934. Zmarł w 1976 roku.

 

Jerzy Świetlik – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Józef Telatycki – Inżynier mechanik, przed wojną właściciel Polskich Zakładów Wapiennych „Wapno Opoczyńskie”.

 

Henryk Thomas – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Janusz Thor – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1928 – 1936. Zmarł w Warszawie w 1986 roku.

 

Tadeusz Tołwiński – Inżynier architekt, przed wojną profesor Politechniki Warszawskiej.

 

Tadeusz Tomaszkiewicz – Urodził się 18 listopada 1903 roku w Gnieźnie, tam też uczęszczał do gimnazjum i uzyskał maturę (1923 roku). Studia rozpoczął na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Filozofii. W 1925 roku przeniósł się do Gdańska i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym. Dyplom uzyskał w 1932 roku. W czasie studiów odbył praktyki w Zakładach H. Cegielski w Poznaniu i w stoczni Rady Portu w Gdańsku. Pracę zawodową rozpoczął na stanowisku kierownika technicznego w Dziale Głównego Energetyka w fabryce „Goplana”, pracował także w Stowarzyszeniu Nadzoru Kotłów (Katowice), był kierownikiem ruchu maszyn w Kopalni „Śląsk”. W czasie wojny pracował w Przedsiębiorstwie Instalacji Kopalnianych w Sosnowcu. Od 1945 roku do przejścia na emeryturę pracował na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Energetycznych Regionu Południowego (m.in. kierownik Wydziału Elektrowni Zawodowych, Gł. Mechanik s/s eksploatacji). Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Był autorem szeregu opracowań technicznych, projektów rozbudowy i modernizacji śląskich elektrowni. Zmarł 12 lutego 1980 roku.

 

Stanisław Uliński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1922 – 1930. Zmarł w pierwszej połowie lat 60 – tych.

 

Stanisław Tomczycki – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stefan Torżewski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stanisław Uleyski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Witold Umiński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1922 – 1930. W czasie studiów był m.in. organizatorem Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Po studiach podjął pracę w DOKP – Gdańsk. Zmarł po wojnie.

 

Andrzej Voellnagel – Urodził się 5 lipca 1919 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w 1937 roku a w 1938 rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym, kontynuując je po wojnie na Politechnice Łódzkiej (dyplom w 1950 roku). W czasie studiów w Gdańsku czynny w Korporacji ZAG Wisła (giermek). Po powstaniu Warszawskim wywieziony do K.L. Dachau. W latach 1947 – 49 sekretarz w Polskiej Misji Wojskowej we Frankfurcie n/Menem. Po uzyskaniu dyplomu – główny mechanik w Miejskim Przedsiębiorstwie Taksówkowym (przydział pracy). W latach 1950 – 58 był wykładowcą w Technikum Mechanicznym w Hanoi. Przez wiele lat Redaktor Naczelny kwartalnika „Przegląd Techniki Brytyjskiej” i „Polish Engineerig Review”. Od 1976 roku jest tłumaczem i autorem wielu publikacji technicznych, jest znanym artystą fotografikiem. W 1955 roku publikuje pierwszą w kraju książkę o fotografii kolorowej. W 1965 roku jest Prezesem Warszawskiego Oddziału Zw. Polskich Artystów Fotografików. Swój dorobek artysty – fotografika prezentował m.in. w Lipsku, Sofii, Berlinie, Tokio i Warszawie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Emil Voellnagel – Inżynier, przed wojną dyrektor Fabryki G. Gerlach w Warszawie.

 

Wagner – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1919 roku. Był bardzo czynnym w Związku Akademików Gdańskich. Prowadził bibliotekę. Dalsze losy nieznane, zmarł po wojnie.

 

Zbigniew Wahl – Urodził się 20 października 1908 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w 1927 roku a w 1929 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury. Po zdaniu tzw. „półdyplomu” w 1931 roku przeniósł się na Politechnikę Warszawską i na tej uczelni uzyskał dyplom. Pracę zawodową rozpoczął w Toruniu (architekt miejski) w 1935 roku. W czasie okupacji mieszkał i pracował w Warszawie. Po powstaniu został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen Oranienburg. Był uczestnikiem „marszu śmierci” – przemarsz więźniów z obozu do rejonu Schwerina (ok. 300 km). Po wojnie przez 3 lata prowadził własne przedsiębiorstwo budowlane. Od 1949 Naczelnik Wydziału w Ministerstwie Łączności, później gł. Specjalista w Biurze Studiów Łączności. Na emeryturę przeszedł w 1975 roku. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1985 roku w Warszawie.

 

Wojciech Wattem – Studiował w latach 1935 – 1939. Zmarł po wojnie.

 

Stanisław Weil – Dr chemik, przed wojną profesor Uniwersytetu Warszawskiego, dyrektor Państwowego Instytutu Farmaceutycznego.

 

Henryk Weker – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Kazimierz Wengris – Studiował w latach 1929 – 1935.

 

Olgierd Wilczewski – Inżynier chemik, przed wojną Radca Państwowego Urzędu Patentowego w Warszawie.

 

Jan Wiorogórski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

Leon Witt – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1924- 1928.

 

Wojewoda – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1918 – 1925. Brał czynny udział w organizowaniu Polskiego Domu Akademickiego i do odtworzenia po wojennej przerwie Związku Akademików Gdańskich. Był członkiem Komitetu Organizacyjnego „Bratniej Pomocy”.

 

Tadeusz Woźny – Urodził się 8 kwietnia 1898 roku w zarzewie pod Poznaniem. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1911 roku a dyplom uzyskał w 1921 roku. W czasie studiów działał w Związku Akademików Gdańskich, później w Korporacji ZAG Wisła. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W latach 1918 – 1919 członek Organizacji Wojskowej Pomorze (1921) – oficer (kapitan) łączności przy Komisariacie R.P. w W.N. Gdańsku. Pracował w Zakładach H. Cegielski (Poznań) i w „Zgodzie: w Świętochłowicach. Od 1928 roku w Zarządzie Miejskim w Poznaniu. Zaprojektował i zrealizował projekt pierwszej w kraju spalarni śmieci. W 1939 wysiedlony do Generalnej Guberni. Od 1945 w Poznaniu m.in. w Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. Działacz Naczelnej Organizacji Technicznej. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w Poznaniu 23 października 1973 roku.

 

Alojzy Wróblewski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1913 – 1914 i po wojennej przerwie 1918 – 1920. Był jednym z organizatorów korporacji ZAG Wisła. Pracował społecznie na rzecz Polonii gdańskiej i był działaczem Filomatów Pomorskich. Zmarł w II-giej wojnie światowej.

 

Wojciech Wyczyński – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w miejscowości Ozorków.

 

Janusz Wyganowski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Czesław Zabrodzi – Urodził się 20.12.1913 roku w Moskwie. Maturę uzyskał w Gimnazjum Towarzystwa Szkół Średnich w Gdyni w 1936 roku. Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1937 roku. W czasie studiów należał do AZS-u, Koła Mechaników i Elektryków. Po usunięciu Polaków z uczelni mieszkał do końca czerwca 1939 roku w Domu Akademickim we Wrzeszczu. Po powrocie do Gdyni został skierowany do pracy w Stoczni Gdyńskiej jako elektryk. Od 1942 roku żołnierz AK – zgrupowanie „Alfa”. W kwietniu 1945 roku włączony do stoczniowej grupy operacyjnej. W październiku 1945 został kierownikiem zespołu (5-zakładów) Stoczni Rybackich. Od 1948 do 1955 jest naczelnikiem wydziału technicznego Dyrekcji Żeglugi i Stoczni Rzecznych. W 1955 roku uzyskuje dyplom inżyniera NOT-u. 1955 – 1965-Zakłady Mechaniczne im. gen. Świerczewskiego w Elblągu – kierownik doskonalenia kadr. 1965 -1968 w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego a później do przejścia na emeryturę (1979) w Zjednoczeniu Przemysłu Okrętowego jako specjalista ds. doskonalenia kadr. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Od 1979 roku sekretarz Koła b. Studentów Polaków PG. Wybitny działacz społeczny. Zmarł 25.II.1993 roku w Gdyni.

 

Jerzy Zair – Urodził się 2 stycznia 1914 roku w miejscowości Eschwiler (Niemcy), a maturę uzyskał w Gimnazjum w Szopienicach w 1934 roku. Na Wydział Architektury wstąpił w 1937 roku. W czasie studiów był Prezesem Zrzeszenia Studentów Polaków w W.M. Gdańsku. Relegowany z uczelni za zorganizowanie antyhitlerowskiej manifestacji. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej, dostaje się do niewoli z której ucieka i wraca na Śląsk. W 1942 roku wywieziony na roboty do Niemiec. Studia kontynuował na Politechnice Krakowskiej w latach 1947 – 1948. Pracował m.in. jako gen. projektant w „Miastoprojekcie” (Katowice i Wrocław), a także jako kierownik budów prowadzonych przez poznańską „Hydrobudowę”. Zmarł 5 paźziernika 1977 roku. Spoczywa na cmentarzu w Kluczborku.

 

Artur Zajdel – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1938. Po wojnie mieszkał i pracował w Katowicach.

 

Józef Zawadzki – Inżynier chemik, przed wojną profesor Politechniki Warszawskiej.

 

Jan Zawiślewski – Urodził się 30 września 1912 roku w Gelsenkirchen (Niemcy). Maturę uzyskał w Gimnazjum w Pelplinie w 1935 roku. Studia rozpoczął na Wydziale Budowy Okrętów w 1935 roku. Po przerwie związanej z praktyką w Estonii I Finlandii przeniósł się na Wydział Budownictwa Lądowego. Był członkiem AZM-u (uzyskał szybowcową kategorię A i B). Aktywny członek Sodalicji Mariańskiej. Ranny w Kampanii Wrześniowej. Przebywał w K.Z-Mauthausen w kamieniołomach. Po wyzwoleniu obozu kontynuuje studia na Politechnice w Brunszwiku (Niemcy) na Wydziale Budownictwa Lądowego i równolegle na Wydziale Architektury. W roku 1947 uzyskuje dyplom nostryfikowany na Politechnice Warszawskiej. Pracował od 1948 roku do 1955 jako naczelnik Wydziału Miast i Osiedli U.W. w Bydgoszczy. Współautor kilku planów urbanistycznych miast i osiedli. Po konflikcie z dowódcą garnizonu (samowolna lokalizacja stadionu w Bydgoszczy i rozbiórka hali balonowej w Toruniu), przeniósł się do Opola i pracował w Biurze projektów jako główny projektant. Jest autorem projektów kilkunastu osiedli mieszkaniowych. Ukończył dwuletnie Studium Podyplomowe na Politechnice Warszawskiej. Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP) oraz Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. W roku 1978 przechodzi na emeryturę. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oświęcimskim i Medalem „Rodła”. Zmarł 9 maja 1998 roku.

 

Edmund Zieleniewski- Pochodził z Krakowa. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1912r. i kontynuował już po I wojnie światowej, w latach 1919-1921. W czasie studiów pracował społecznie na rzecz Polonii Gdańskiej, Jeden ze współorganizatorów Korporacji ”Wisła”. Przed wojną był dyrektorem Polskich Zakładów Babcox – Zieleniewski w Sosnowcu. Zmarł w Krakowie. 

 

Edward Zieliński – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1935 – 1939. Zmarł po wojnie.

 

Stanisław Zielke – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1924 – 1936. Po wojnie zamieszkał w Poznaniu.

 

Hipolit Zimny – Urodził się w 1892 r. we wsi Kaliska ( pow. Starogard Gdański).W wejherowskim gimnazjum uzyskał maturę. Studia na Wydziale Chemii, rozpoczął w 1910r. Był współorganizatorem korporacji ZAG-Wisła, a także projektantem metalowej odznaki tej korporacji. Zginął w nieszczęśliwym wypadku 10 VII.1913r. w Gdańsku. Pochowany w Pelplinie.

 

Ziółkowski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1919 – 1922. Należał do Związku Akademików Gdańskich. Zmarł po wojnie.

 

Andrzej Żaboklicki - Urodził się 17 września 1919r. Maturę uzyskał w Gimnazjum A.Mickiewicza w Warszawie w 1936 r. Studia na Wydziale Chemii rozpoczął w 1937., a kontynuował je po wojnie na P.G.- uzyskując dyplom w 1948r. W czasie studiów do 1939r. W 1939 roku, na uczelni brał udział w starciach, z bojówkami hitlerowskimi ( 25 i 28 lutego),a także w strajku protestacyjnym i marszu studentów Polaków, ulicami Wrzeszcza 26 lutego. Do 8 marca 1939r. broni wraz z kolegami gmachu Bratniej Pomocy. Pracę zawodową rozpoczął w 1945r., jako asystent w Katedrze Chemii Fizycznej Politechniki Gdańskiej, a od 1948r.pracował w przemyśle spożywczym, Centrali Produktów Nasiennych i Ministerstwie handlu zagranicznego. W 1976r. mianowany zastępcą Attache Handlowego Ambasady PRL w Japonii. W 1981r.przeszedł na rentę inwalidzką, a w 1982r. pracuje jako ekspert ONZ w Senegalu, na zlecenie UNCTAD-GATT. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP.

 

Kazimierz Żbikowski -  Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1935 – 1939.

 

Wojciech Żeromski – Przed wojną dyrektor Fabryki „Wola Krzysztoporska”.

 

Adam Żołyński – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie

 

Filomen Żyłkowski – Przed wojną pracował jako urzędnik bankowy Banku Gospodarstwa Krajowego w Gdyni.

 

Opracowali Rycerze Marcin Jaworski, Krzysztof Fudziński


oceń
1
0

Rok 2008

poniedziałek, 10 marca 2008 9:52
Dnia 11 listopada, delegacja naszej korporacji uczestniczyła w obchodach 180 - lecia Konwentu Polonia. Wszystkim Polonusom gratulujemy tak znamienitej rocznicy, życząc dalszego wspaniałego rozwoju w duchu ideałów Boga, Honoru i Ojczyzny.



Dnia 16 października, odbyła się na sopockiej kwaterze naszych przyjaciół z Konwentu Polonia, fidułka z okazji inauguracji roku akademickiego. Podczas spotkania miała miejsce uroczystość wybarwienia dwóch fuksów, którzy po zdanych egzaminach i pozytywnej decyzji Koła, stali się Rycerzami Korporacji ZAG Wisła. Nowym rycerzom, Sebastianowi Zabłockiemu i Janowi Regini, gratulujemy, życząc wytrwałości w pracy dla dobra K! Polonusom dziękujemy za wspólną zabawę.

Dnia 11 października, odbył się w Toruniu I Kongres Polskich Korporacji Akademickich, oraz III Komersz Polski. W spotkaniu wzięła udział większość polskich korporacji, w tym delegat naszej korporacji ZAG Wisła. Korporacjom toruńskim, Kujawji i Batorii, gratulujemy wzorowej organizacji uroczystości.




Dnia 1 września, o godzinie 4:45, czterech członków naszej Korporacji uczestniczyło na Westerplatte, w państowwych obchodach rozpoczęcia Drugiej Wojny Światowej. Po wysłuchaniu apelu poległych i okolicznościowych przemówieniach przedstawicieli władz, Prezydium Korporacji złożyło wiązankę kwiatów pod pomnikiem, oddając hołd Bohaterom Kampani Wrześniowej. Ich poświęcenie dla Narodu i bohaterska postawa podczas nierównej walki, jest dla nas wzorem patriotyzmu i życiowej wytrwałości w kształtowaniu przyszłęgo obrazu naszej Ojczyzny poprzez wychowywanie młodzieży akademickiej. Odajemy hołd bohateom poległym za Ojczyznę. Cześć Ich pamięci! 

 

 

 

Dnia 5 lipca, odbył się Komers z okazji 95 rocznicy powstania naszej korporacji. Uroczystośći rozpoczęły się w Kościele p.w. św. Stanisława Bpa w Gdańsku Wrzeszczu. Po Mszy Świętej, w intencji gdańskich korporacji akademickich, wspólnie udaliśmy się na salę komerszową, która tym razem mieściła się w samym środku Fortu Grodzisko. Po spacerze i wspólnym podziwianiu panoramy Gdańska, przystapiliśmy do części oficjalnej uroczystości. Po przemówianiech, i życzeniach dla naszej K!, wśród których przeważało życzenie szybkiego znalezienia i urządzania kwatery ZAG, rozpoczęła się część nieoficjalna. Była ona  jak zwykle najdłuższa, a skończyła się wraz z nastaniem świtu nad Zatoką Gdańską. Dziękujemy wszystkim gościom za przybycie, wśród których trzeba wymienić przedstawicieli naszych kartelowych korporacji K!Aquilonia i K!Baltia, jak również reprezentnatów korporacji K!Polonia, K!Kujawja, K!Chrobria, K!Respublica, K!Hermesia, K! Cresovia Leopoliensis.

 

 

 

 

Dnia 14 kwietnia, przedstawiciele Korporacji ZAG Wisła na wydziale Oceanotechniki i Okrętownictwa Politechniki Gdańskiej, uczestniczyli w uroczystościach odsłonięcia tablicy upamiętniającej Filistra Korporacji Akademickiej Rosevia Jerzego Doerffera. Podczas uroczystości Com! Marcin Jaworski w obecności władz uczelni wygłosił przemówienie dotyczące udziału byłego rektora PG Jerzego Doerffera w Korporacji Akademickiej. Dodatkowym naszym wkładem w uroczystość było zorganizowanie wystawy poświęconej K! Rosevia.

 

 

Na zdjęciu z Wiślakami dziekan Oceanotechniki i Okrętownictwa dr hab. inż. Marek Dzida, prof. nadzw. PG.

 


Dnia 29 marca, delegacja naszej Korporacji udała się do przepięknego miasta Torunia, odpowiadając na zaproszenie do wzięcia udziału w Komerszu Polskiej Korporacji Akademickiej "Kujawja". Spacer po Starym Mieście, Msza Święta w Kościele NMP, a przede wszystkim wzorowa organizacja uroczystości, zabawa i gościnność gospodarzy, zapadną nam głęboko w pamięci. W delegacji wzieli udział: Rycerz Krzysztof, oraz fuksy Marek, Cyprian i Sebastian, co sprawiło że nasze fuksy były najliczniejszą grupą fuksowską spośrod wszystkich przybyłych Korporacji.


 

Dnia 8 marca, delegacja ZAG Wisły udała się do Warszawy odpowiadając na zaproszenie kartelowej Korporacji Akademickiej Aquilonii. Komersz poprzedzony mszą świętą w kościele p.w. św. Anny odbył się na kwaterze przy ulicy Ordynackiej 9. Przed komerszem doszło do spotkania z filistrowiczem Marianem Hoffmannem. Organizatorom komerszu a także filistrowiczowi dziękujemy za gościnność.




 

Dnia 19 stycznia, w Domu Studenckim Politechniki Poznańskiej przy ul. Św. Rocha odbyły się uroczystości LXXXVI lecia K! Balia. Komersz rocznicowy poprzedziła Msza Święta w rycie trydenckim w kościele p.w. Franciszka Serafickiego przy placu Bernardyńskim, którą odprawił o. Maurycy, ekonom tamtejszego klasztoru. W imieniu Korporacji Akademickiej ZAG Wisła serdecznie dziękujemy naszym kartelowym braciom za zaproszenie i miłą zabawę do późnych godzin.

 




oceń
0
0

Insygnia

sobota, 28 kwietnia 2007 12:40

Herb

 

( Herb aktualnie znajduje się w Pracowni Historii PG )

 

Herbem korporacji jest herb rycerski, którego tarcza nosi na

czterech polach następujące godła:

 

a) pole górne lewe okręt żaglowiec gdański z emblematami

technicznymi: koło zębate, trójkąt, cyrkiel i napis

”Z.A.G. Wisła”  na tle białym.

 

b) pole górne prawe: orzeł polski na tle amarantowym.

 

c) pole dolne lewe: dwa skrzyżowane pistolety na tle amarantowym

z datą założenia Związku  29.VI.1913.

 

d) pole  dolne prawe: barwy korporacji, biało-amarantowe.

W środku między czterema polami umieszczona jest mała

tarcza z monogramem Korporacji na tle amarantowym ;pola

odgraniczone są od siebie złotą obwódką, pod tarczą jest

umieszczone hasło Korporacji ”Omnia Pro Patria”.

 

Dekiel i Barwy

Barwy – były to kolory symbolizujące ideologię Korporacji: biały symbolizował czystość postępowania, amarantowy zaś miłość do Ojczyzny. Kolory połączone były odbierane też jako sztandar narodowy.

 

 

( Oryginał dekla został zdeponowany w Pracowni Historii PG )

 

Wstęgi dla rycerzy są biało-amarantowe w złotej obwódce .

Wstęgi dla giermków są amarantowe ze złotym brzegiem i

metalowym cyrklem. Kolor czapki wyrobiony z materiału

sukiennego jest amarantowy, forma okrągła z czterema

małymi rogami i daszkiem czarnym, na wierzchołku czapki

naszyta srebrna gwiazda z cyrklem Korporacji. Wstęga

naokoło czapki jest biało-amarantowa w złotej obwódce.

 

Cyrkiel

 

Cyrkiel złożony jest z początkowych liter zdania:

”vivat creseat floreat Z.A.G Wisła”

 

Odznaki Filistrów

 

 

( Zdjęcia pochodzą z Pracowni Historii PG )

 

Okręt żaglowiec gdański z emblematami

technicznymi: koło zębate, trójkąt, cyrkiel

i napis ”Z.A.G. Wisła” 


oceń
0
0

Rok 2007

wtorek, 20 marca 2007 18:35


Dnia 1 grudnia, przedstawiciele ZAG Wisły przybyli do Poznania na komersz rocznocowy Korporacji Chrobria na którym to po 81 latach została wznowiona działalność Poznańskiej Korporacji Akademickiej Hermesia. Hermitom życzymy jak najszybszego powrotu do dawnej świetności.

 

 


Dnia 24 listopada, delegacja Rycerzy i Giermków uczestniczyła w komerszu rocznicowym Aquilonii.

 

Dnia 22 listopada, odbyła się fidułka z okazji przyjęcia kolejnych Giermków do naszego grona. Swoją obecnością zaszczycił nas filister Korproacji Kujawja Rafał Paliwoda.

 

 

Dnia 13 października, przedstawiciel ZAG Wisły brał udział w II Komerszu Polskim, który został zorganizowany przez Konwent Polonia w Sopocie. W komerszu brali udział przedstawiciele większości Korporacji Akademickich z Poznania, Torunia, Warszawy i Olsztyna. Organizatorom dziękujemy za wspaniałą zabawę.


Dnia 11 października, odbyła się na kwaterze Korporacji fidułka, z okazji rozpoczęcia roku akademickiego. Oprócz członków K!ZAG Wisła, comilitonów i fuksów, mieliśmy przyjemność gościć filistra Rafała Paliwode z Konwentu Kujawja, jak również osoby spoza Korporacji, którym dziękujemy za przybycie i udaną zabawe do późnych godzin wieczornych.

 

 

 

Dnia 1 września, przedstawiciele K! ZAG Wisła wzięli udział w państwowych uroczystościach na Westerplatte, w rocznicę rozpoczęcia II Wojny Światowej, składająć wieniec pod Pomnikiem Obrońców Wybrzeża. Oddając hołd bohaterom pamiętnego września, którzy nie ulękli się najwyższej ofiary dla Ojczyzny w obliczu niemieckiej agresji, wierzymy że ich poświęcenie będzie dalej wspaniałym przykładem patriotyzmu dla przyszłych pokoleń Narodu. Cześć ich pamięci!



 

Dnia 3 maja, przedstawiciele K! ZAG Wisły mieli zaszczyt uczestniczyć w Komerszu 179 – lecia istnienia najstarszej polskiej korporacji akademickiej Konwentu Polonia. Obchody były połączone z uroczystością rocznicy uchwalenia konstytucji 3 maja. Wesoła zabawa trwała do białego rana.

 


Dnia 28 kwietnia, przedstawiciel K! ZAG Wisła, w osobie Rycerza Krzysztofa Fudzińskiego, udał się do Wrocławia, odpowiadając na zaproszenie ze strony Korporacji K! Magna Polonia Vratislaviensis, do wzięcia udziału w komerszu czternastolecia tejże Korporacji. Dziękujemy za zaproszenie i gratulujemy organizatorom wspaniałego Komerszu.



 

Dnia 18 kwietnia, reprezentant  naszej Korporacji, Rycerz Krzysztof Fudziński, wziął udział w odbywających się w Poznaniu uroczystościach pogrzebowych ś.p. komilitona Pawła Grabowskiego, Prezesa Korporacji Akademickiej Chrobria, który zginął w wypadku górskim w Tatrach Wysokich. Łączymy się w bólu z K! Chrobria i zapewniamy o naszej modlitwie za duszę zmarłego.

 

Dnia 31 marca, delegacja naszej Korporacji udała się do Torunia, odpowiadając na zaproszenie Polskiej Korporacji Akademickiej Kujawja, do wzięcia udziału w ich Komerszu Rocznicowym. W skład delegacji weszli Rycerze: Jakub Domosławski oraz Krzysztof Fudziński, jak również Giermek w osobie Krzysztofa Filipa.

 


Dnia 29 marca, na kwaterze naukowej rycerz Marcin Jaworski wygłosił referat pt. „Recykling w Przemyśle Maszynowym”. Gośćmi specjalnymi był Olderman bratniej Aquilonii wraz ze swoimi fuksami.

 

 

Dnia 17 marca, delegacja K! Z.A.G. Wisły, udała się do Warszawy, na uroczystość Komerszu Rocznicowego swojej korporacji kartelowej Aquilonii. Przy wesołym śpiewie zabawa trwała do białego rana.

 


Dnia 13 stycznia, przedstawiciele K! Z.A.G. Wisły w osobach Rycerzy Krzysztofa Fudzińskiego,  Dominika Piaseckiego oraz Giermka Krzysztofa Filipa uczestniczyli w komerszu rocznicowym kartelowej Korporacji Akademickiej Baltia z Poznania.

 

 

 


oceń
0
1

Sławni Korporanci

wtorek, 06 marca 2007 12:08




Osman Achmatowicz, K! Polonia
1899 - 1988, chemik


Władysław Anders, K! Arkonia
1892 - 1970, generał, polityk


Stefan Banach, K! Aquitania
1892 - 1945, matematyk
Władysław Bandurski, K! Cresovia
1865 - 1932, biskup
   


Aleksander Bocheński, K! Gdynia Leopoliensis
1904 - 2001, publicysta, pisarz





Józef Maria Bocheński, K! Corona
1902 - 1995, filozof, dominikanin







Feliks Bolt, K! Baltia
1864 - 1940, ksiądz prałat
Kościoła rzymsko-katolickiego,
działacz narodowy


Wiktor Bross, K! Masovia
1903 - 1994, chirurg






Józef Polikarp Brudziński, K! Polonia
1874 - 1917, pediatra, neurolog









Bronisław Bukowski, K! ZAG Wisła
6 X 1893 - 11 V 1965, profesor PG
pierwszy prezez K! ZAG Wisły




Juliusz Bursche, K! Polonia
1862 - 1942, biskup luterański


Tytus Chałubiński, K! Polonia
1820 - 1889, lekarz, przyrodnik


Emil Chroboczek, K! Kujawja
1902 - 1978, agrotechnik, warzywnik


Aleksander Piotr Czekanowski, K! Polonia
1833 - 1876, geograf


Seweryn Czetwertyński - Światopełk, K! Arkonia
1873 - 1945, działacz polityczny


Wiktor Dega, K! Ikaria
1896 - 1995, chirurg ortopeda


Roman Dmowski, K! Baltia
1864 - 1939, polityk, działacz niepodległościowy


Adam Doboszyński, K! ZAG Wisła
1904 - 1949, działacz polityczny


Stanisław Dobrzycki, K! Chrobria
1875 - 1931, historyk literatury polskiej


Jerzy Wojciech Doerffer, K! Rosevia
1918 - 2006, specjalista w dziedzinie budowy okrętów


Józef Dowbor - Muśnicki, K! Batoria, K! Lechia
1867 - 1937, działacz niepodległościowy, generał


Benedykt Dybowski, K! Polonia
1833 - 1930, lekarz, zoolog


Władysław Dziewulski, K! Cresovia
1892 - 1945, astronom


Rajmund Galon, K! Masovia
1906 - 1986, geograf, geomorfolog


Jerzy Giedroyć, K! Patria
1906 - 2002, publicysta, epistolograf


Jędrzej Giertych, K! Avanguardia
1903 - 1992, działacz polityczny, publicysta


Stanisław Grabski, K! Avanguardia
1878 - 1962, działacz polityczny, ekonomista







Józef Haller, K! Baltia, K! Sparta
1873 - 1960, generał, polityk







Alfons Hoffmann, K! ZAG Wisła,
1885 - 1963, ojciec polskiej elektroenergetyki,
profesor PG






Aleksander Kakowski, K! Ostoja
1862 - 1938, kardynał


Jan Kasprowicz, K! Baltia
1860 - 1926, poeta, filolog


Stanisław Kasznica, K! Helionia
1908 - 1948, działacz podziemia niepodległościowego


Jan Kiepura, K! Grunwaldia
1902 - 1966, śpiewak operowy


Feliks Koneczny, K! Conradia
1862 - 1949, historyk


Władysław Konopczyński, K! Praetoria
1880 - 1952, historyk, wydawca źródeł


Wojciech Korfanty, K! Silesia
1873 - 1939, polityk, działacz narodowy na Śląsku


Eugeniusz Kwiatkowski, K! Gedania Posnaniensis
1888 - 1974, chemik, polityk


Bolesław Limanowski, K! Polonia
1835 - 1935, historyk, socjolog, działacz polityczny


Roman Lipowicz, K! ZAG Wisła
1900 - 1991, profesor chłodnictwa


Wincenty Lutosławski, K! Polonia
1863 - 1954, filozof


Ryszard Manteuffel - Szoege, K! Arkonia
1903 - 1991, ekonomista rolny


Józef Mikułowski - Pomorski, K! Arkonia
1868 - 1935, chemik rolny, działacz społeczno - oświatowy


Ignacy Mościcki, K! Welecja
1867 - 1946, chemik, prezydent RP


Jan Nielubowicz, K! Arkonia
1915 - 2000, chirurg


Feliks Nowowiejski, K! Surma
1877 - 1946, kompozytor i pedagog


Leopold Otto, K! Polonia
1819 - 1882, drugi pastor warszawskiego zboru ewangelicko - augsburskiego


Ignacy Jan Paderewski, K! Patria
1860 - 1942, polityk, pianista


Bolesław Piasecki, K! Patria
1915 - 1979, działacz polityczny


Józef Klemens Piłsudski, K! Piłsudia
1867 - 1935, działacz niepodległościowy, polityk, marszałek Polski


Bohdan Pniewski, K! Welecja
1897 - 1965, architekt modernistyczny


Jeremi Przybora, K! Arkonia
1915 - 2004, aktor, reżyser


Roger Adam Raczyński, K! Corona
1889 - 1945, wojewoda poznański, dyplomata


Franciszek Raszeja, K! Baltia
1896 - 1942, ortopeda

 


 

Cyryl Ratajski, K! Posnania
1875 - 1942, polityk

 

 


 


 

 

 

Joseph Alois Ratzinger, Papież Benedykt XVI

Należy do następujących niemieckich Korporacji Akademickich: 

KStV Lichtenstein Hohenheim, KStV Isaria, KStV Alemiania, KDStV Rupertia Karolina Regensburg, StV Rheatia

 



 

 


 

Henryk Rossman, K! Welecja

1896 - 1937, polityk

 



Aleksander Rothert, K! Welecja
1870 - 1937, elektrotechnik


Roman Rybarski, K! Ostoja
1887 - 1942, ekonomista, historyk, polityk, publicysta


Władysław Eugeniusz Sikorski, K! Leopolia
1881 - 1943, generał, premier RP


Leopold Skulski, K! ZAG Wisła
1877 - 1940, działacz niepodległościowy, premier RP


Abdon Stryszak, K! Cassubia
1908 - 1995, lekarz weterynarii


Zbigniew Stypułkowski, K! Aquilonia
1904 - 1979, polityk, adwokat


Adam Szpunar, K! Palestra
1913 - 2002, prawnik


Stanisław Taczak, K! Lechia
1874 - 1960, generał


Władysław Tatarkiewicz, K! Aquilonia
1886 - 1980, filozof, historyk sztuki


Edward Taylor, K! Baltia
1884 - 1964, ekonomista


Ludwik Karol Teichmann - Stawarski, K! Polonia
1823 - 1895, anatom




Józef Teodorowicz, K! Obotritia
1864 - 1938, lwowski arcybiskup obrządku ormiańskiego








Józef Michał Hubert Unrug, K! Rosevia
1884 - 1973, wiceadmirał, dowódca obrony Helu




Wojciech Wasiutyński, K! Aquilonia
1910 - 1990, dziennikarz, publicysta

Zbigniew Wasiutyński, K! Welecja
1902 - 1974, inżynier budowy mostów
   


Jan Zawidzki, K! Arkonia
1866 - 1928, fizykochemik

Marian Zdziechowski, K! Polonia
1861 - 1938, slawista, filozof, historyk kultury
   


Lucjan Żeligowski, K! Vilnensia
1865 - 1947, generał
  Stefan Żeromski, K! Pomerania
1864 - 1925, pisarz

oceń
0
0

DEKLARACJA IDEOWA (z okresu międzywojennego)

poniedziałek, 12 lutego 2007 20:27

 

K! Z.A.G. Wisła.

                                                        

K! Wisła, która od przeszło ćwierć wieku jest jedną z ważniejszych placówek polskości na terenie Gdańska, a w tradycjach swych ma chwalebne karty krzeszenia kultury i myśli polskiej na terenie Karlsruhe, za cel swój pierwszy i najwznioślejszy postawiła sobie obronę polskiej idei narodowej przed zalewem wrogich i nieustannie atakujących ją czynników. Wiślak wychowany w żelaznej szkole korporacyjnej całe swe przyszłe życie kroczyć będzie w myśl wielkiego hasła wyrytego na tarczy naszej "Omnia pro patria". Hasła, które zrodziła długoletnia walka o polskość z odwiecznym i butnym wrogiem, hasła godnego najstarszego polskiego związku akademickiego na politechnice gdańskiej. Cel swój wychowania szczerych, mocnych patriotów i pożytecznych członków społeczeństwa osiąga K! Wisła przez wyrobienie w swych szeregach obowiązkowości, karności i zamiłowania do wiedzy, rozumiejąc, iż ten tylko stać się może groźnym dla wrogów a pożytecznym dla państwa, kto z odpowiednim zasobem wiedzy sumiennie i z energją przystępuje do powierzonej mu pracy. Wiślak pracując dla dobra i chwały Rzeczypospolitej, a pragnąc widzieć ją mocną w duchowe i fizyczne zasoby, przestrzega poszanowania prawa jako najważniejszej podstawy życia państwowego. Wiślak musi znać i kochać kulturę narodową, musi nieustannie ręką swą trzymać na drgającym pulsie życia państwowego, aby jak przystało na przyszłego budowniczego potęgi swej ojczyzny, orjentować się w przejawach jej życia politycznego i w jej położeniu ekonomicznem. Mając ten cel przed sobą stara się Wiślak, szczególnie na terenie Gdańska i Kaszub, wzmocnić myśl i słowo patryjotyczne, aby zespolić w długiej niewoli rozstrzelone dążenia w jedną realną całość. W swej pracy narodowej i społecznej, której terenem naturalnym jest Pomorze, wyznaje zasadę szczerego demokratyzmu, współpracy wszystkich warstw społeczeństwa. Ratuje on od wynarodowiania młodzież przybywającą na studja do Gdańska, ściągając ją do szeregu polskich organizacji akademickich. Z całym oddaniem i ofiarnością pracuje Wiślak nad uświadamianiem społeczeństwa, szerząc umiłowanie pamiątek Gdańska i wykazując jak wiele miasto to Polsce zawdzięcza i jak bardzo jest z nią związane, stale w swej pracy mając na myśli chwałę i potęgę ojczyzny zamkniętą w jego szczytnym zamiłowaniu.

 


oceń
3
0

Śpiewnik

poniedziałek, 05 lutego 2007 20:05


HYMN ZPK!A


Dla ciebie, ziemio polska, dla twoich pól i łąk
Zrzeszeni pod sztandarem
Mocarnym my filarem ...
Żałować ci nie będziem krwi naszej, sił ni rąk !

- Nasz legion stoi czujny, na straży u twych wrót –
A każda pierś i ramię...
Herb nosi twój, twe znamię ...
Wpatrzone w sztandar oczy, w wolności świętej cud.

Na krańcach twych rubieży niezłomnie chcemy trwać –
By po graniczne kopce
Nie sięgły dłonie obce –
My, straż twa najwierniejsza, my korporancka brać !

Junacką młodość naszą i radość, co w niej tkwi,
Gorącą a namiętną
I serca każde tętno
Oddamy Tobie, Polsko, z ostatnią kroplą krwi.

Filistrowa Stefania Sajdakowa (K! Silesia), 1929 r.


HYMN ZAG WISŁY


Od Tatr po fale Bałtyku

Niech zagrzmią piersi tysiące,

W potężny chór: Wisła setki lat –

Niech promienieje jak słońce.

 

Od Tatr po fale Bałtyku

Leć pieśni w nieznane dale,

I głoś, żę myśli kształcimy

I serca krzepimy stale

Dla sławy tej, co sercem całem ukochaliśmy.

 

Od Tatr po fale Bałtyku

Niech zabrzmi hymn złotej fali

Hymn nocnych świtów i mocą swą

Nowe nam słońce zapali.

 

Od Tatr po fale Bałtyku

Hasła naszego potęga

Omnia pro Patria rozbrzmiewa

Myśl nieba słowem dosięga

Dla sławy tej, co sercem całem ukochaliśmy.

 

Od Tatr po fale Bałtyku,

Jak długa Piastów ziemica

Od wieków już Wisła toczy nurt

Wierna Polskości stronica.

 

Od Tatr po fale Bałtyku

W wiślanych fal cichym szmerze,

Niech dzwoni nasza gotowość

Złożenia życia w ofierze,

Dla sławy tej, co sercem całem ukochaliśmy.



PIEŚŃ AQUILONÓW


Wspólny ideał i czyn łączy nas
Bo serce ćwiczymy i ramię
" Omnia pro Patria " - gotowyśmy wraz
Poświęcić - to wszak nasze znamię.
Sztandar nasz wiedzie do wyższych wciąż stref
Do niego wznosimy swe głowy
Rogu złotego gdy zabrzmi nam zew
Na głos ten - z nas każdy gotowy.

ref.: My Aquiloni
Z nas każdy broni
Ojczystej sprawy i polskich cnót ;
W braterskim gronie
Przyjaźń tu płonie
I takim musi być orli ród.

Commilitoni !! uczyńmy tu krąg ,
Jedności się złączmy łańcuchem ;
Niech nasze ręce się wplotą do rąk
I każdy ślubuje być druhem.
Taki czy inny napotka nas los ,
Żadnego on przecież nie zmoże ,
Bo tam gdzie wraży zagroziłby cios ,
Wnet bratnia dłoń dopomoże.

ref.: My Aquiloni ...

Światłu nauki składamy też cześć
Jej wzmocnić pragniemy szeregi
Pomnik zaś wiedzy rodzimej by wznieść ,
Wszystkich potrzebne zabiegi.
Wszyscy w donośny uderzmy więc ton,
Niech żyją nasze Wszechnice !
Z profesorami młodzież niech plon
Niesie na polskie ziemice.

ref.: My Aquiloni ...


HYMN BALTII

 
Od morza jesteśmy, od morza !
O Baltio, czas szpady swe wznieść
Na źródła wspaniałej potęgi,
Na morza polskiego cześć!
Od morza jesteśmy, od morza,
Od szumnych bałtyckich wód,

Z świeżości ich siłę swą czerpie (2x)
Nasz polski, odwieczny ród.

Od morza jesteśmy, od morza,
Od najcudniejszego z mórz:
Wyrósłszy u jego wybrzeży,
Każdy z nas wierny ich stróż.
Od morza jesteśmy, od morza,
Niech je w opiece ma Bóg!

My w jego staniemy obronie, (2x)
Gdyby śmiał zbliżyć się wróg.

Od morza jesteśmy, od morza!
Od jego przemożnych fal:
Już nasze je prują okręty,
W szczęśliwą płynące dal...

Od morza jesteśmy, od morza!
O Baltio, my zastęp twój,

Ruszymy, gdy będzie potrzeba, (2x)
Z wzniesioną tą szpadą w bój!

Autor: Jan Kasprowicz


PIEŚŃ OTWARCIA


Bracia siądźmy wielkim kołem
Za przykładem ojców społem,
Chylcie dzbany , wznieście czapki
Vivat ! Korporantów stan !

Ci co w pracy wytrwałości
Snują dla nas nić mądrości,
W nas wszczepiają blask oświaty
Niech po trzykroć żyją nam.

Ci co w dawnej , przeszłej chwili
Nasz ten związek założyli,
Których związek czci i kocha
Im poświęcam toast ten.

Braciom , co po życia znoju
Spoczywają już w spokoju,
Pod mogilnym żwirem ziemi
Wieczny pokój , wieczna cześć.

Braciom , co w dalekim kraju
Dom już własny posiadają,
Młodą żonę , drobne dziatki,
Niech po trzykroć żyją nam.

Dziewom , w których białym łonie
Tylko ku nam miłość płonie,
Których cnota nieskalana,
Święcę pełen wina dzban.

Dziś się święci trunek złoty,
Nie trać czasu , ni ochoty,
Chylcie dzbany , wznieście czapki,
Vivat ! Korporantów stan !


GAUDEAMUS


1.Solo:

Gdy wieczorem marzę sam,        1.Chór:

To w mej wyobraźni                      Gaudeamus igitur,

Stają widma dawnych lat,             Juvenes dum sumus   {bis},

Szczęścia i przyjaźni.                     Post iucundam juventutem,

Gwar wesołych, młodych słów      Post molestam senectutem,

W głowie mej się cieśni,                 Nos habebit humus   {bis}.

Zda się słyszę miły dźwięk

Ulubionej pieśni.

 

2.Solo:

Złoty sen młodzieńczych lat      2.Chór:

Buja ponademną,                        Vivat Academia,

Niby gwiazdek złotych rój           Vivant profesores   {bis}

W noc ponurą, ciemną;               Vivat membrum quodlibet

Zda się widzę miasta kształt :       Vivant membrae quaelibet,

W pustej gdzieś dzielnicy            Semper sint in flore ! {bis}

Stoi stary, znany gmach -

Mury mej Wszechnicy.

 

3.Solo:

Dumnie nosi barwy młódź          3.Chór:

W harmonijnym splocie,                Vivat et Respublica

I ch symbolem służyć jest               Et qui illam regit  {bis}

Prawdzie, wiedzy, cnocie.              Vivat nostra civitas,

Nad poziomyZwiązek im               Maecenatum caritas,

Każe dążyć stale,                           Quae nos hic protegit !  {bis}

Węzłem bratnim złączyć się

Ku Ojczyzny chwale.

 

 

PIEŚŃ FILARETÓW

 

1.Hej, użyjmy żywota!

Wszak żyjem tylko raz,

Niechaj ta czara złota

Nie próżno wabi nas,

 

2.Hejże, do niej wesoło!

Niechaj obiega wkoło -

Chwytaj i do dna chyl

Zwiastunkę błogich chwil!   {bis}

 

3.Po co tu obce mowy?

Polski pijemy miód;

Milszy śpiew narodowy

I milszy bratni ród.

 

4.W ksiąg greckich, rzymskich steki

Wlazłeś nie żebyś gnił -

Byś bawił się jak Greki

A jak Rzymianin bił!   {bis}

 

5.Ot, tam siedzą prawnicy,

I dla nich puchar staw,

Dziś trzeba nam prawicy,

A jutro trzeba praw.

 

6.Wymowa wznieść nie zdoła

Nas na wielkości szczyt,

Gdzie przyjażń, miłość woła,

Tam, bracia, cyt, tam cyt!   {bis}

 

7.Kto metal kwasi, pali

Skwasi metal i czas;

My ze złotych metali

Bach ciągniemy kwas!

 

8.Ten się Wśród mędrców liczy,

Zna chemię i ma gust,

Kto pierwiastek słodyczy

Z lubych wycisnął ust!   [bis}

 

9.Mierzący świata drogi,

Gwiazdy i nieba strop,

Archimed był ubogi

Nie miał gdzie oprzeć stóp.

 

10.Dziś, gdy chce ruszyć światy

Jego Newtońska Mość,

Niechaj policzy braty

I niechaj powie: dość!   {bis}

 

11.Cyrkla, wagi i miary

Do martwych użyj brył,

Mierz siły na zamiary,

Nie zamiar pdług sił.

 

12.Bo gdzie się serca palą,

Cyrklem uniesień duch,

Dobro powszechne skalą -

Jedność większa od dwóch!   {bis}

 

13.Hej, użyjmy żywota!

Wszak żyjem tylko raz;

Tu stoi czara złota,

A wnet przeminie czas.

 

14.Krew stygnie, włos się bieli,

W wieczności wpadniem toń;

Kto oko zamknie Feli,

To filarecka dłoń!   {bis}

 

 

PIEŚŃ FILOMATÓW

 

1.Precz, precz od nas smutek wszelki,

Zapal fajki, staw butelki.

: Niech wesoło z przyjacioły

Słodko płynie czas :   {bis}

 

2.Cóż pomoże narzekanie,

Co się stało, nie odstanie,

: Dobrym wszędzie dobrze będzie,

A złym wszędzie kwas :   {bis}

 

3.Niech fortuna w zmianach chyża

Tych wywyższa, tych poniża,

: Kto poczciwy, ten szczęśliwy,

Nie dba o jej grot :   {bis}

 

4.Jeszcze słońce nam zaświeci,

Vivat bracia filareci!

: Których męski umysł klęski

Umiał znieść dla cnót :   {bis}

 

5.Hejże ty, Panie Marszałku,

Daj nam ciasta po kawałku,

: A ty Bachu, miły Stachu,

Pełne szklanki lej! :   {bis}

 

6.Dalej, Kułakowski, dalej,

Niechaj czara krąży w sali

: Człek pijany losu zmiany

Umie znosić lżej :   {bis}

 

7.Gdy poczciwość w świecie znana

Któż poczciwszy jest od Zana?

: Więc, panowie, jego zdrowie,

Vivat Tomasz Zan :   {bis}

 

8.Gdy uwielbień godna cnota

Któż godniejszy nad Czeczota?

: Więc, panowie, jego zdrowie,

Vivat Czeczot Jan :   {bis}

 

9.Pijmy zdrowie Mickiewicza,

On nam słodkich chwil użycza,

: Wszelkie troski koi boski

Jego lutni dżwięk :   {bis}

 

10.Znów, panowie, w górę szklanki,

Każdy zdrowie swej bogdanki,

: Biedni chłopcy, którym obcy

Jest miłości wdzięk :   {bis}

 

11.Poczekajcie jeszcze, proszę,

Jeszcze jedno zdrowie wnoszę:

: W górę czasze, zdrowie wasze,

Vivat mnie i wam! :   {bis}

 

12.Już fajeczki wykurzone

I butelki wypróżnione.

: Trudna rada, spać wypada,

Głowa ciąży nam :   {bis}.

 

KRABAMBULI

 

1.Gdy ckliwo w sercu i żołądku,

A boleść czuję w duszy mej,

Zasiadam sobie w knajpie w kątku

I zaraz robi mi się lżej.

Bo tam osusza moje łzy

Pienisty dzban krambambuli

Krambimbambambuli,

Krambambuli.

 

2.Ojczulek pisze list surowy:

Ach synku mój, czyś gotów już?

Tak ojcze jam już jest gotowy,

Lecz bez gotówki ani rusz.

Bo kieszeń wysuszyły mi

Badania nad krambambuli

...

3.Żeby rodzice to wiedzieli

Jak ich synkowie pędzą dni,

To by ze zgrozy oniemieli,

A w oczach ich stanęły łzy.

Bo my wołamy hej duli,

Podajcie nam krambambuli,

...

4.Kto przeciw nam, krambambulistom,

Jak podłe bydlę wodę ssie,

Tego nazwiemy antychrystem

I zgodnie wyrzeczemy się.

Bo my wołamy hej duli,

Podajcie nam krambambuli,

...

5.Równego mielim Oldermana,

A cóż to za morowy chłop,

Z fuksami pijał aż do rana

I nigdy nie powiedział: Dość.

I wołał tylko: Pić się chce

Ach pić się chce, ach pić się chce,

Ach pić się, pić się chce,

Ach pić się chce.

 

KURDESZ


1.Każ przynieść wina Oldermanie miły,

Aby się troski więcej nam nie śniły,

Niechaj i fuksy tu zasiądą z nami,

Kurdesz, kurdesz, nad kurdeszami ! {bis}

 

2.Niezłe to wino, do ciebie Prezesie

Niechże nam humor i bestroskę niesie,

Niech stąd ustąpi nudna myśl z troskami

Kurdesz, ...

 

3.Patrzcie jak dzielny skutek tego wina

Już się nam serce weselić poczyna

Pod stół kieliszki, pijmy szklanicami

Kurdesz, ...

 

4.Już to Filistrzy, wyście starsi wiekiem,

Wiedzcie, że wino jest dla starych mlekiem

Pijcie! A wkrótce krzykniecie wraz z nami

Kurdesz, ...

 

5.Starym filistrom lejcie Przyjaciele

Ich nie rozgrzeje, tych szklanek niewiele

Zdrowie Filistrów, kiedy piją z nami

Kurdesz, ...

 

6.Odnówmy przodków szlaki wielkopomne,

Precz stąd szklanice, naczynia ułomne,

Po staroświecku pijmy pucharami

Kurdesz, ...

 

7.Patrzcie co trupów, idzie nowa flasza

Vivat ta cała kompanija nasza

Fuksy, barwiarze razem z filistrami

Kurdesz, ...




oceń
0
0

Kandydaci

wtorek, 30 stycznia 2007 20:43

Słowo wstępne

Korporacje akademickie nie były i nie są organizacjami studenckimi w dzisiejszym rozumieniu tego sformułowania. Nie można się do nich zapisać ani dowolnie uczestniczyć w ich spotkaniach. Do korporacji trzeba być zaproszonym, a później po pewnym okresie kandydowania i wykazaniu się walorami moralnymi i osobowymi, zostać przyjętym. Do obowiązków każdego korporanta należy doskonalenie się i samokształcenie, znajdujące wyraz w organizowaniu odczytów, przygotowaniu spotkań, wygłaszaniu referatów.

Jednym z najważniejszych elementów działalności korporacji jest intensywne życie towarzyskie. Oprócz częstych spotkań we własnym gronie organizowane są bale i zabawy oraz obchody rocznic i świąt. Charakterystyczne są dla korporacji przyjacielskie, zażyłe stosunki panujące między korporantami. Z tego względu, liczba korporantów zwyczajowo nie przekraczała stu, a najczęściej zrzeszały one kilkadziesiąt osób. Pozwalało to zawierać i utrzymywać szczere, braterskie i egalitarne stosunki w korporacji. Są to więc stowarzyszenia elitarne i o nieco zamkniętym charakterze. Ważną cechą charakterystyczną korporacji jest także zasada nie przyjmowania w swoje szeregi kobiet.

Podstawowymi wymogami stawianymi kandydatom są: posiadanie głębokiego poczucia honoru, uczciwość, patriotyzm, poszanowanie tradycji, odpowiedzialność oraz punktualność. Dziś, powracając do tradycji korporacji akademickich, jesteśmy świadomi zarówno moralnej odpowiedzialności wobec naszych poprzedników, jak też nowych zadań i obowiązków. Naszym zadaniem jest odkłamanie komunistycznej historii ruchu korporacyjnego oraz ukształtowania nowej polskiej elity w duchu hasła: Bóg, Honor, Ojczyzna.

Członkami Korporacji mogą być studenci wszystkich wyższych uczelni trójmiasta, którym bliskie są zasady i cele Korporacji.

Jeśli chcesz dowiedzieć się jeszcze więcej o Korporacji, uczestniczyć w Jej spotkaniu skontaktuj się z Marszałkiem.



Katechizm Kandydata

1. Bądź gentelmenem


2. Pamiętaj, że Korporacja powierzyła Ci swój honor.


3. Bądź obowiązkowy, posłuszny i karny; bądź zawsze chętny do pracy, która przyniesie pożytek Tobie i Twoim kolegom; nie oglądaj się i nie powołuj się nigdy na bezczynność innych gdyż możesz być przekonany, że Twoje wysiłki i poświęcenie zawsze będą ocenione i pobudzą do pracy innych.


4. Bądź koleżeński, uczynny i szczery, podziel się z innymi tym co masz najlepszego.


5. Bądź zawsze sobą; to Ci da siłę moralną, uczynni wyższym i szlachetniejszym od innych ludzi.


6. Miej zaufanie do tych, którzy okazali Ci ze swej strony najwyższe zaufanie, przyjmując Cię do Korporacji. Staraj się zżyć z kolegami, którym przyrzekłeś przyjaźń na całe życie.


7. Jeżeli chcesz być szanowany i lubiany przez kolegów, daj im dowody, że gotów jesteś wiele dla nich poświęcić.


8. Szanuj prawo większości, urządzenia, zwyczaje i tradycję korporacyjną.


9. Spełniaj ściśle najdrobniejsze zobowiązania, bądź punktualny.


10. Przez przyjmowanie jak najszerszego udziału w życiu Korporacji, ucz się zasad demokracji i życia zbiorowego.


11. Zachowuj we wszystkim miarę; nie pozwól unosić się ambicji lub zniechęceniu i lenistwu. Bądź usłużny, ale nie daj się poniżać.


12. Pamiętaj zawsze, ze tylko od Ciebie i od Twojego zachowania się i zrozumienia idei korporacyjnej, zżycia się z kolegami, ścisłego spełniania nałożonych na Ciebie obowiązków zależy czas Twego Kandydowania.


13. Bądź przekonany, że każdy Twój czyn, dobry czy zły, jest zauważany i odpowiednio oceniony.


14. Naprzód patrz i ucz się, później będziesz budował i rządził!


 

Opracował Com! Marian Kasiński z K! Audacja. Opublikowano po raz pierwszy p.t. "Katechizm Smyków" w nr. 2 "Korporanta w 1925 r.

oceń
1
2

Historia K! ZAG Wisła ; krótki rys najważniejszych wydarzeń.

wtorek, 30 stycznia 2007 11:04


Na przełomie XIX i XX w. tereny Prus Wschodnich, a częściowo również ziemia poznańska, były w porównaniu, z zachodnimi rejonami Rzeszy ziemiami mocno zaniedbanymi,  zwłaszcza pod względem ekonomicznym, oraz kulturalnym. Zachodziła w związku, z tym pilna potrzeba otwarcia na tym obszarze wyższej uczelni technicznej. O jej lokalizacji w Gdańsku zadecydował sam cesarz Wilhelm II,  mający na uwadze rozwój inteligencji technicznej na tych terenach, a także znaczące uprzemysłowienie tego regionu. Z dniem 6 .X. 1904 r. nastąpiło uroczyste otwarcie Politechniki Gdańskiej przy udziale cesarza Wilhelma II, przy 599 zapisanych studentach, było dwóch studentów Polaków, w osobach Jerzego Beila z Kongresówki i Czesława Rakowskiego z Poznańskiego. W kilku następnych semestrach zapisali się następujący Polacy: Edward Reszke, Józef Balewski, Alfons Hoffmann, Adam Kręglewski, Stanisław Łęgowski, Franciszek Fojut i Stanisław Łangowski. Pierwsza polska organizacja studencka w Gdańsku założona została 24 maja 1913 r. Działała ona pod protekcją mecenasa dr. Mieczysława Marchlewskiego, opiekuna a także inspiratora utworzenia pierwszej polskiej organizacji studenckiej na Politechnice Gdańskiej, pod nazwą ZAG ( Związek Akademików Gdańskich ). Ojcami założycielami Związku Akademików Gdańskich, byli: Franciszek Fojut, pierwszy prezes ZAG, Edward Reszke, Medard Męczykowski, Józef Iwicki, Bronisław Bukowski, Franciszek Głowacki, Brunon Litewski, Alojzy Wróblewski, Hipolit Zimny, Włodzimierz Zieleniewski. Głównym zadaniem ZAG była społeczna działalność w postaci pomocy koleżeńskiej, jak też udział w organizacjach Polonii Gdańskiej, oraz polityczna w kierunku utrzymania polskości na terenie Gdańska i okolic. W 1914 r. delegacja członków ZAG wzięła aktywny udział w Zebraniu Akademików Pomorskich w Grudziądzu, na którym Medard Męczykowski wygłosił odczyt p.t. ” Przemysł i społeczeństwo polskie ”. ZAG z całą pewnością, nie obejmował wszystkich studentów pochodzenia polskiego, bowiem nie wszyscy mogli wiedzieć o istnieniu polskiej organizacji, spora część bała się niemieckich represji, ponieważ niemieckie władze, od samego początku utrudniały żywot Związku Akademików Gdańskich, w murach Politechniki Gdańskiej. Warte uwagi jest przypomnienie faktu, że garstka synów bogatych ziemian lub przemysłowców pochodzenia polskiego, nie odczuwała potrzeby przynależenia do jakiejkolwiek organizacji, stąd też dystansowali się oni do działań polskiej organizacji akademickiej. Wybuch I wojny światowej przerwał działalność organizacji, a jej członków rzucił do różnych armii państw zaborczych. Kilku kolegów z ZAG zdążyło jeszcze zdeponować bibliotekę i kasę u polskiego księgarza Romana Czarlińskiego przy ul. Garncarskiej ( dawniej Topfergasse) w Gdańsku. Po zakończeniu wojny wróciło do Gdańska, dawnych czterech studentów Polaków. W tym samym czasie, na Politechnikę zapisało się 12 nowych studentów Polaków, przeważnie Kaszubów i Pomorzan. Reaktywowano ZAG i odzyskano zdeponowany, przed wojną u księgarza Czarlińskiego majątek i protokóły. Z inicjatywy Medarda Męczykowskiego zwołano w grudniu 1918 r. zebranie ZAG, na którym uchwalono nową nazwę organizacji: Związek Akademików Gdańskich ”Wisła” . Podobnie jak przed wojną wszyscy członkowie Związku, brali czynny udział w życiu społecznym, oraz politycznym. Członkowie ” Wisły” identycznie jak przed wojną działali na niwie działalności mającej na celu uświadamianie w polskiej kulturze, języku, społeczności Gdańskiej Polonii. Ciągnąc dalej ten wątek, trzeba wyłuszczyć także akcję edukacyjną ” Wisły” na terenie Kaszub. Na terenie Kaszub celem Wiślaków było zapoznawanie miejscową ludność z polską kulturą, tradycją , a nawet pieśniami, wartym podkreślenia, jest fakt iż istniejący związek śpiewaczy Lutnia ( 1908 r.) pod przewodnictwem Alfonsa Hoffmana, organizował konkursy śpiewacze pośród ludności kaszubskiej, oczywiście w repertuarze pieśni konkursowych dominowały przede wszystkim polskie pieśni biesiadne, które cieszyły się niemałą popularnością wśród mieszkańców Kaszub. U progu lat 20 XX wieku., wszczęto zakrojoną na szeroką skalę akcję propagandową za wstępowaniem maturzystów krajowych, na Politechnikę Gdańską, akcję tę Wisła prowadziła z wielkim zaangażowaniem. Po wybuchu wojny bolszewickiej, wielu członków ZAG zaciągnęło się do armii ochotniczej. Po wojnie wróciło do Gdańska, niewielu członków ZAG  ”Wisła”.  Lecz w miejsca deficytowe, bardzo szybko zaczęli wstępować nowi studenci, ich liczba bardzo prędko rosła. Narodziło to poniekąd w dużej mierze potrzebę zreorganizowania, na nowo struktur organizacyjnych ZAG ”Wisła”. Na walnym zebraniu w dniu 29.VI.1921r. ZAG ”Wisła” została przekształcona w Korporację Akademicką  „Z.A.G. Wisła”, tego samego dnia, powstała organizacja licząca najwięcej studentów Polaków na Politechnice Gdańskiej, a mianowicie ”Bratnia Pomoc”- ZSPPG ( Zrzeszenie Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej ). Z małymi wyjątkami zapisali się do tej ogólno studenckiej i wiodącej organizacji wszyscy polscy studenci. Pierwszym prezesem ”Bratniej Pomocy” ZSPPG został wybrany 17-letni student Wydziału Budownictwa Inżynieryjnego Adam Doboszyński. Ten wybitnie uzdolniony student, nie tylko w naukach ścisłych, ale też humanistycznych, potrafił skupić w nowo powstałej organizacji akademickiej wszystkich studentów Polaków. To dzięki jego inwencji i dużej energii oraz wyjątkowemu zmysłowi organizacyjnemu Bronisława Bukowskiego, pierwszego prezesa reaktywowanej w tym samym czasie korporacji „Z.A.G. Wisła”, działalność studentów Polaków w Gdańsku znacznie się ożywiła. W ramach   ”Bratniej Pomocy” i zgodnie z jej statutem działały aż do wybuchu II wojny światowej, różne polskie organizacje studenckie. Końcowym etapem formowania się korporacji było przystąpienie w 1925 roku absolwentów z politechniki w Karlsruhe do Związku Filistrów K! ZAG Wisła. Z koła Karlsruheńczyków pochodzi wielu wybitnych Wiślaków. Jednym z najbardziej znanych jest Leopold Skulski. W 1919 roku pełnił on urząd Prezesa Rady Ministrów w odrodzonej II Rzeczypospolitej. K! ZAG Wisła, od momentu swojego narodzenia, wspierała liczne koła naukowe na uczelni, także uczestniczyła w zakładaniu Akademickiego Związku Sportowego ( AZS od 1923 r.) oraz Akademickiego Związku Morskiego ( AZM od 1932 r.), a także Akademickiego Aeroklubu Gdańskiego ( od 1928 r.). Trzeba dodać że K! ZAG Wisła przyczyniła się do powstania innych polskich korporacji akademickich działających na Politechnice Gdańskiej, jak Helania ( od 1922 r.) Gedania ( od 1922r.) a zwłaszcza pomagała wejść do ZPK!A korporacji Rosevia ( od 1926 r.). Wiślacy jako swoje barwy obrali, barwy biało-amarantowe, aby odróżniać się, od korporantów niemieckich, jako formę dekli Wiślacy przyjęli dekle w kształcie rogatywek. Także bandy korporacyjne Wiślacy nosili z lewego ramienia, na prawy bok, aby i w ten sposób odróżnić, się od korporacji niemieckich. Co do samych relacji z niemieckimi władzami Politechniki, to przedstawiały się one, nienajlepiej. Lata dwudzieste XX w. obfitowały w szereg napięć, Niemcy specjalnie zawyżali czesne, dla studentów Polaków Politechniki Gdańskiej, dla przykładu w roku 1924, wynosiło, one od 350 do 450 guldenów gdańskich semestralnie. Co czyniło studia na PG przed wojną, najdroższymi w skali całego kraju. Zważywszy, iż jeden gulden gdański wynosił 1,72 zł. A od maja 1934 r. złoty polski został zrównany z guldenem, oraz to że same koszty miesięcznego utrzymania w WMG, przed wojną wynosiły ok.100 guldenów na osobę. Niemieccy korporanci przyjęli w 1922 r. specjalną uchwałę, stwierdzającą że Polacy, są osobami niehonorowymi, i tym samym, żadna satysfakcja honorowa względem nich, nie ma żadnych podstaw praktycznego stosowania. Niemcy w ostentacyjny i jawny sposób, prowokowali Polaków na każdym kroku, organizując swoje liczne święta narodowe, przy okazji znieważając polskie symbole narodowe, zrywając w hallu głównym Politechniki tablice poświęcone polskim korporacjom akademickim. Wiślacy jednak starali się, tych prowokacji ze strony niemieckiej unikać, zachowując postawę iście gentlemeńską. Jednakże bójki były nierzadkim obrazem życia akademickiego na Politechnice Gdańskiej okresu międzywojennego. Polscy korporanci nieraz musieli stawać w obronie swoich wartości, symboli narodowych a także we własnej obronie.  Stosunki z Niemcami w Gdańsku, względnie zaczęły iść ku lepszemu, u progu i początku lat 30-stych XX w. Jednak były to tymczasowe przejawy odprężenia we wzajemnych kontaktach, połowa jak i zwłaszcza końcowa cezura czasowa lat 30 XX w. miała to w bolesny zwłaszcza, dla polskiej strony sposób potwierdzić. Jedną z ważniejszych postaci okresu międzywojennego był M. Rodkiewicz. Uczestniczył w pracach organizacyjnych związanych z opracowywaniem dokumentów organizacyjnych korporacji ZAG Wisła, dokumenty te były niezbędne do przystąpienia korporacji do Związku Polskich Korporacji Akademickich. Korporację ZAG Wisła tworzyły korporacja czynna oraz filistrzy. Korporacja czynna istniała przy Politechnice w Gdańsku, filistrzy tworzyli osobny związek pod nazwą „ Związek Filistrów Gdańskich K! ZAG Wisła „ z siedzibą w Warszawie i Kołem w Gdańsku. Najwyższą władzą K! ZAG Wisła był doroczny ZJAZD zwoływany tradycyjnie w rocznicę powołania Związku Akademików Gdańskich ( 29.VI. 1913 roku). Kwatera korporacji czynnej mieściła się w Polskim Domu Akademickim w Gdańsku Wrzeszczu przy ul. Legionów 11. (od roku 1927) Posiadanie własnej kwatery umożliwiało sprawne prowadzenie działalności wewnętrznej korporacji. Kwatera pełniła różne funkcje łącznie z klubem towarzyskim. Związek Filistrów powołany został na Dorocznym Rocznicowym Zjeździe Korporacji w dniu 29 czerwca 1924 roku. Korporacja K! ZAG Wisła wraz z K! Helania zostały przyjęte do ZPKA podczas II Zjazdu władz ZPKA, który odbył się 4 maja 1922 r. w Poznaniu. Podczas IV Zjazdu ZPKA w Wilnie 8 maja 1924r. przyjęto uchwałę, że każdy członek korporacji ma obowiązek należeć do Bratniej Pomocy przy swojej uczelni. Począwszy od roku 1924r. M. Rodkiewicz pełnił funkcję wiceprezesa K! „Z.A.G. Wisły”. (przez dwie kadencje) Prezesem był natomiast L. Radwański. Dnia 17 maja 1924 roku K! „Z.A.G. Wisła” zawarła kartel z poznańską korporacją K! Baltia. Kolejnym istotnym wydarzeniem w historii K! ZAG Wisły miał pierwszy polski Zjazd akademicki w Gdańsku dnia 5 czerwca 1927r., zorganizowany przez gdańskie korporacje związkowe na czele z Prezesem Gdańskiego Koła Między-korporacyjnego C! S. Skibniewskim z K! Helania. Zjazd stał się manifestacją świadczącą o duchowej łączności tego miasta z Macierzą. Tego dnia Minister H. Strasburger, ówczesny Filister K! ZAG Wisła powitał Zjazd imieniem Rządu Polskiego. Kartel z estońską korporacją K! Wainla został zawarty dnia 28 czerwca 1927 roku, a dnia 29 czerwca 1928 roku z K! Aquilonią, podczas zjazdu rocznicowego z okazji XV-lecia K! ZAG Wisła. W dniach od 27 do 29 czerwca miał miejsce doroczny zjazd K! ZAG Wisła z okazji XVII – lecia. Udział w komerszu brały skartelizowane korporacje K! Aquilonia, K! Baltia, oraz K! Vainla. Na zjazd przybyli także przedstawiciele Koła Między-korporacyjnego młodzieży akademickiej z Górnego Ślaska „Znicz” i Bratniej Pomocy. Rok 1938 obfitował w uroczyste komersze i inne spotkania korporacyjne. 1-go lutego odbył się bal urządzany przez filistrów polskich korporacji. Jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu polskiego środowiska w WM Gdańsku był zjazd z okazji XXV-lecia K! ZAG Wisła 1 lipca 1938r. Komersz odbył się zaledwie na siedem miesięcy przed usunięciem polskich studentów z Politechniki.


oceń
0
0

Kontakt

poniedziałek, 29 stycznia 2007 17:56

 

Prezes Korporacji Akademickiej "Z.A.G. Wisła"


Com! KAROL PIASECKI

 

Wiceprezes Korporacji Akademickiej "Z.A.G. Wisła"

 

Com! ARTUR ZIENKIEWICZ

 

 

 Sekretarz Korporacji Akademickiej "Z.A.G. Wisła"


Com! KAMIL LEMKOWSKI

 

    zag.wisla@gmail.com 

 

Olderman Korporacji Akademickiej "Z.A.G. Wisła"


Com! KAMIL LEMKOWSKI

 

 

Adres Korespondencyjny

   K! ZAG Wisła

   ul. Konrada Wallenroda  9/6

   80-438   GDAŃSK

 

majl:  zag.wisla@gmail.com 


oceń
1
0

Korporacje Akademickie

poniedziałek, 29 stycznia 2007 16:45

 

 

 

Korporacje Kartelowe

 

Aquilonia, Warszawa ( 1915, Warszawa )

(Omnia Pro Patria)

Baltia, Poznań ( 1921, Poznań )

(Salus Reipublicae Suprema Lex Esto)

Deüs “Wäinla”, ( 1924, Gdańsk )

(Jeden Za Wszystkich, Wszyscy Za Jednego)

   

Pozostałe Korporacje

Konwent Polonia, Sopot ( 1828, Dorpat, Wilno )
(1>2, Jeden Za Wszystkich, Wszyscy Za Jednego)

Arkonia, Warszawa ( 1879, Ryga )

(Prawdą a pracą)

Welecja, Warszawa ( 1883, Ryga )
(Viribus Unitis Suum Cuique)

 Lechicja, Warszawa ( 1887, Dorpat )

(Doctrina Ac Labore Ad Victoriam)

Sarmatia, Warszawa ( 1908, St. Petersburg )

(Honor I Dobro Narodu I Państwa Najwyższym  Prawem Każdego Obywatela, Gospodarzami
W Polsce - Polacy)

Kujawja, Toruń ( 1919, Cieszyn )

(Potęga W Braterstwie, Honor Na Ostrzu Miecza)

Chrobria, Poznań ( 1921, Poznań )

 

(Honori ET Amicitiae)

 

Respublika, Warszawa ( 1922, Warszawa )

(Decore Diligentia Ac Doctrina)

Konwent Batoria, Toruń ( 1922, Wilno )

 

(Scientia Patria Honor)

Coronia ( 1922, Warszawa )

Concordia, Lublin ( 1923, Lublin )

(Concordia Res Parvae Crescunt,

Discordia Maximae Dilabuntur)

Corolla, Kraków ( 1924, Kraków )

(Pro Patria Et Corolla)

Hermesia , Poznań ( 1926, Poznań )

(Viribus unitis do potęgi gospodarczej Polski)

 Cresovia, Wrocław ( 1927, Lwów )

(I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu, jeżeli poległym ciałem dał innym szczebel

do sławy grodu)

 

 

  Lauda, Gdańsk ( 1928, Kowno )

Fraternitas et veritas.

(Braterstwo i Prawda.)

 

  Slavia,  Wrocław  ( 1931, Lwów )
 (Semper Fidelis)

Magna Polonia Vratislaviensis, Wrocław ( 1993, Wrocław )

(Omnia Pro Polonia)

 Związek Polskich Korporacji Akademickich


oceń
0
0

_________________________________________________________________________

poniedziałek, 29 stycznia 2007 15:46

Nasi Prekursorzy

 

 

Dział Nasi Prekursorzy został opracowany na podstawie następujących źródeł:

 

Księga Pamiątkowa Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej w latach 1904 – 1939

Lista Członków Związku Filistrów Korporacji „Z.A.G. Wisła” 1935 rok.

Sprawozdanie z działalności  Korporacji „Z.A.G. Wisła” 1938 rok.

 

 

Filistrzy Honorowi

 

Mieczysław Marchlewski- Konsul Generalny Rzeczpospolitej Polskiej w Nowym Jorku,  w Wenezueli 1936-42, w Meksyku 1942-45

 

Henryk Strassburger- Komisarz Generalny Rzeczpospolitej w Gdańsku, Ambasador II RP w Londynie

Filisztrzy Zwyczajni

Stanisław Bartuszek – Studiował w latach 1923 – 1925.

 

Stanisław Banach – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 32. Należał do korporacji ZAG – Wisła, AZS-u i AZM-u. Poległ jako oficer w Kampanii Wrześniowej na południu kraju.

 

Roman Baranowicz – Inżynier elektryk zamieszkały przed wojną w Warszawie.

 

Julian Bartnicki – Inżynier chemik zamieszkały przed wojną w Warszawie.

 

Marian Antoni Batkowski – Urodził się 26 marca 1911 roku w Łodzi. W 1928 roku uzyskał maturę. W 1929 roku rozpoczyna studia na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów czynny członek Bratniej Pomocy, Zw. Polaków. Pełnił funkcję prezesa ZAG „
Wisły” przez kilka kadencji. Po otrzymaniu dyplomu w 1937 roku pracował w Zakładach Rohn – Zieliński, oraz w Instytucie Technicznym Lotnictwa. Po Kampanii Wrześniowej przedostaje się do Francji, a po upadku Francji via Hiszpania do Anglii (1942 rok). Pracuje w Polskim Ministerstwie Przemysłu i Handlu, w Komisji Planowania Odbudowy Gospodarczej Kraju. Od 1951 oku jest generalnym projektantem i kierownikiem wydziału „By Products” w firmie Coppe’e Rust Engineering Co.Ltd. w Londynie. W latach siedemdziesiątych prowadzi nadzór nad montażem i uruchomieniem fabryki opon samochodowych w Olsztynie (1972/73) i Dębicy (1974/76). Na terenie Anglii czynnie działa w różnych organizacjach m.in. w Stowarzyszeniu Inżynierów Techników Polskich, Stowarzyszeniu Elektryków Polskich, Zjednoczeniu Polskiego Uchodźctwa Wojennego (v-ce prezes) w Polish University College (członek zarządu). Mieszka w Londynie (1983 rok).

 

Jerzy Beil – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1904 roku. Czynny organizator życia „kolonii” studentów Polaków, których liczba do 1911 roku nie przekraczała 5-7 osób. Był inicjatorem kasy pożyczkowej, której był pierwszym skarbnikiem. Dyplom uzyskał w 1911 roku. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki w Karlsruhe. Po I wojnie pracował w Warszawie w różnych przedsiębiorstwach budowlanych w których pracę kontynuował i po II wojnie. Zmarł w Warszawie w 1975 roku.

 

Czesław Benedek – Inżynier chemik, przed wojną Dyrektor Państwowych Zakładów Azotowych „Chorzów”

 

Witold Berezowski – Inżynier chemik, przed wojną mieszkał w Hajnówce.

 

Zbigniew Bęski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939.

 

Kazimierz Nikodem Bieliński – Urodził  się 15 września 1897 roku w Rzeżęcinie k. Tczewa (gmina Morzeszczyn). Ojciec prowadził gospodarstwo rolne. Uczył się w Collegium Marianum w Pelplinie, skąd w roku 1916 powołany został do niemieckiego wojska i wysłany na front zachodni. Maturę uzyskał w gimnazjum w Chojnicach w roku 1919, a następnie wstąpił na Politechnikę Gdańską. Studiował na Wydziale Elektrycznym. W 1924 roku uzyskał dyplom. Pracę zawodową rozpoczął w Pomorskiej Elektrowni Krajowej Gródek SA w Toruniu, potem przeniósł się do parowo-wodnej elektrowni obwodowej "Pomorze" pod Pelplinem. W latach 1926 – 1928 prowadził własne biuro techniczne w Tczewie. Po przeniesieniu do Gdyni w roku 1929, pracował w referacie elektrycznym, gdzie powierzono mu organizację Miejskich Zakładów Elektrycznych, których był dyrektorem do wybuchu wojny. W 1931 był jednym z organizatorów Zjazdu Związku Elektrowni Polskich w Gdyni. Współuczestniczył w zawiązaniu w Gdyni Oddziału Wybrzeża Morskiego Stowarzyszenia Elektryków Polskich w 1932 i był jego prezesem od chwili powstania do wybuchu wojny. W 1937 roku był też sekretarzem zarządu głównego Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Warszawie. W listopadzie 1939 roku w kilka dni po aresztowaniu został zamordowany w wielkiej akcji eksterminacyjnej polskiej ludności Pomorza, w lasach piaśnickich koło Wejherowa. W roku 1948 Sąd Grodzki w Gdyni w postanowieniu napisał: "...ustalono, że inż. Kazimierz Bieliński został dnia 27.10.1939 w Gdyni aresztowany przez gestapo. Poza tym jest sądowi i społeczeństwu gdyńskiemu znane, że inż. Bieliński należał do jednej z grup więźniów, które przewieziono z gdańskich obozów przez Gdynię i Wejherowo do Piaśnicy, gdzie Niemcy zamordowali w listopadzie 1939 niezliczoną liczbę Polaków zamieszkałych na Wybrzeżu." Odznaczony został srebrnym i złotym Krzyżem Zasługi przez Prezydenta RP, dyplomem Komitetu Morskiego Ligi Ochrony Powietrznej i Przeciwgazowej za działalność w obronie polskości.

źródło: Encyklopedia Gdyni, Verbi Causa, Gdynia 2006 

 

Stanisław Bieniarz – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1927 – 1933. W roku 1935 mieszkał w Krakowie na ulicy Wiślisko 5.

 

Henryk Bigalke – Inżynier chemik, przed wojną Dyrektor Tow. „Kijewski Scholtze i S-ka” z siedzibą w Warszawie.

 

Fryderyk Blumke – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1923-1928. Organizator i Prezes ”Bratniej Pomocy , a także prezes Polskiego Domu Akademickiego. Współwłaściciel przedsiębiorstwa ”Unia Strażacka” , które prowadził w latach 1934-1936.. Konstruktor produkowanych w tej firmie agregatów strażackich. W tym czasie mieszkał we Lwowie na ulicy Piekarskiej 26. Po wojnie miał początkowo w Bielsku Białej  własny zakład mechaniczny, a potem przeszedł do przemysłu motoryzacyjnego (Wytwórnia Sprzętu Mechanicznego "Polmo" Bielsko-Biała). Był konstruktorem samochodu ”Syrena”, oraz silnika S01 do polskich motocykli WFM WSK, SHL i Sokół 125. Pracował także w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego. W latach 1952-1953 Prezes Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich oddział Bielko-Biała. Inicjator powołania struktur NOT w Bielsku-Białej. Był również prezesem Beskidzkiego Klubu Motorowego. Zginął w katastrofie lotniczej koło Warszawy w roku 1962. Podczas podchodzenia do lądowania samolot uległ katastrofie w której wszyscy pasażerowie zginęli. 

 

Stanisław Błaszkowiak (ur. 10 listpoada 1893 w Radzewie, Poznańskie, zm. 8 listopada 1975 w Gdańsku), polski specjalista budowy mostów. profesor Politechniki Gdańskiej, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był synem Franciszka (cieśli) i Józefy z Nawrotów. Uczęszczał do gimnazjum w Śremie (1904-1913), następnie podjął studia inżynierskie na politechnice w Charlottenburgu (1913-1916); nie ukończył studiów, został powołany do armii niemieckiej i w jej szeregach uczestniczył w walkach I wojny światowej. Po wojnie rozpoczął pracę w PKP w kierownictwie budów linii kolejowych. W latach 1921-1925 studiował na Politechnice Gdańskiej; pracował jednocześnie - do wybuchu II wojny światowej- jako kierownik Działu Podtorza i Mostów w dyrekcjach okręgowych kolei w Gdańsku (1923-1929), Toruniu (1929-1938) i  Poznaniu  (1938-1939). W czasie okupacji pracował jako księgowy w fabryce pończoch w Częstochowie, następnie w kolejnictwie w Krakowie; pozostał związany z koleją krótko po wojnie - w Krakowie (styczeń-luty 1945) i Poznaniu (1945-1947). W latach 1945-1946 uczył w Liceum Drogowym i w Szkole Inżynierskiej w Poznaniu, w 1946 związał się z Politechniką Gdańską; kierował Katedrą Mostów Stalowych, w 1947 obronił doktorat nauk technicznych (na podstawie pracy Przyczynki do metody Crossa), od 1949 był profesorem nadzwyczajnym, od 1960 profesorem zwyczajnym. Przeszedł na emeryturę w 1964. W1951 został członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Polska Akademia Nauk przyznała mu nagrodę im. Feliksa Jasińskiego (1961), otrzymał również odznaczenia państwowe - Złoty Krzyż Zasługi (1936) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1957). 80-lecie urodzin prof. Błaszkowiaka uczczono specjalnym posiedzeniem Rady Naukowej Instytutu Budownictwa Lądowego Politechniki Gdańskiej. Jednym z jego studentów był znany fizyk, generał Sylwester Kalsi W pracy naukowej zajmował się budową mostów, konstrukcjami budowlanymi oraz mechaniką budowli. Opracował m.in. projekt wzmocnienia mostu kolejowego na Wiśle w Toruniu. Badał problematykę statyki i dynamiki kratownic i ram. Ogłosił szereg prac naukowych, m.in.:

  • Metoda Crossa. 82 przykłady (1948)
  • Przyczynek do dynamiki kratownic. Metoda Pohlhausen-Cross (1949, ze Zbigniewem Kączkowskim)
  • Kraty rombowe i złożone. Obliczenie metodą Crossa (1950)
  • Bestimmung der Groesstdurchbiegung eines parallelgurtigen Vierendeeltraegers (1956)
  • Metoda Crossa (1959, ze Zbigniewem Kączkowskim)
  • Interactive Methods in Structural Analysis (1966)

 

Zbigniew Bogucki- Urodzony 9 czerwca 1911r. w Sosnowcu, studia rozpoczął w 1930 r. , dyplom z kolei uzyskał w roku 1936. Studiował na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów był czynnym członkiem korporacji ZAG Wisła, pracę zawodową rozpoczął w hucie Baildon,  po jej zakończeniu, podjął pracę w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego, wreszcie w Głównym Instytucie Górnictwa Polskiej Akademii Nauk , jako adiunkt. Na emeryturę przeszedł w 1977 roku. 

 

Witold Borkowsi – Urodził się 21 kwietnia 1916 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w Gimnazjum M. Reja w 1934 roku, a w dwa lata później (1936) rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. W czasie studiów działał w Kole Naukowym Mechaników i Elektryków, był członkiem sekcji bokserskiej AZS-u i członkiem Zarządu (skarbnikiem) AZM-u. Po walkach w Kampanii Wrześniowej (Armia Pomorze) – jeniec oflagów m.in. Spittal i Woldenberg. Po wojnie pracuje w Fabryce Automatów Tokarskich jako zastępca Gł. Konstruktora. Od 1975 roku docent w Akademii Techniczno – Rolniczej w Bydgoszczy. Jest autorem lub współautorem kilkunastu wynalazków związanych z konstrukcją automatów tokarskich i książek o tej tematyce. Laureat nagrody Ministra Przemysłu Maszynowego (1963), Ministra Szkolnictwa Wyższego i Technicznego (1976, 1980) oraz nagrody Państwowej II stopnia (1955). Wśród wielu odznaczeń posiada Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1969). Ze względu na stan zdrowia w 1979 roku przeszedł na emeryturę.

 

Stanisław Breitkopf – Przed wojną mieszkał w Warszawie.

 

Zdzisław Breitkopf – Inżynier mechanik, przed wojną mieszkał w Warszawie.

 

Julian Broy – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1913-23 ( ze względu na przerwę wojenną dyplom uzyskał dopiero po niej ).  Zaraz  po ukończeniu studiów rozpoczął pracę nad doktoratem, który uzyskał w roku 1925, był to pierwszy polski doktorat na Wydziale Chemii w owym czasie. Aktywny członek ZAG Wisły, należał również do koła Ślązaków przy ”Bratniej Pomocy” . W 1932 roku otrzymał tytuł profesora chemii na Politechnice Gdańskiej, do 1939 roku pracował w zakładach hutniczych na Śląsku. Po wojnie doradca Dyrektora Naczelnego Zakładów Azotowych w Chorzowie . Zmarł nagle w 1964 r.

 

Krzysztof Brun – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1938 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Julian Brzozowski – Dr. Inż. Chemik, przed wojną pracował w Zakładach Azotowych w Chorzowie.

 

Cezary Witold Budrewicz – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Bronisław Bukowski- Urodził się 6.10.1893 r. we wsi Pręgowo k. Kolbud Gdańskich.  Maturę uzyskał w Wejherowie w 1913 roku. Wstępuje na Wydział Budownictwa Lądowego, ale I wojna światowa przerywa mu studia, z frontu wraca po dwóch latach, wznawia studia na tym samym wydziale. Jednakże w 1919r. znów zgłasza się do Wojska Polskiego, w którym brał udział w wojnie przeciw bolszewikom, znów na tym samym wydziale studia podejmuje w grudniu 1920 r. Jako student brał udział w wielu polskich organizacjach , szczególnie żywy udział brał w ZAG Wiśle, której był jednym z założycieli jeszcze przed I wojną światową. Zostaje wybrany pierwszym prezesem K!ZAG Wisła, na jej założycielskim zjeżdzie przekształcającym ją w korporację akademicką w 1921 r. W 1922 r. kończy Politechnikę Gdańską z odznaczeniem. Odznaczenie Polaka przez PG w tamtym czasie świadczyło o nietuzinkowych zdolnościach dyplomanta. Po studiach Bukowski opuszcza Wolne Miasto Gdańsk, i rusza w głąb kraju. Osiada w Warszawie, w której pozostaje już do końca II wojny światowej. Po bardzo wszechstronnej praktyce inżynierskiej   rozpoczyna  w 1930 r. pracę naukowo-dydaktyczną na Politechnice Warszawskiej. Tam też w roku 1936 uzyskuje tytuł doktora nauk technicznych. Posiadając obywatelstwo gdańskie, przybywa do Gdańska, aby oddać głos na polską listę wyborczą do Volkstagu ( sejm W.M.G . )  Podczas okupacji mieszka z rodziną w Gołkowie ( powiat Grójec ) gdzie wydaje swoją pierwszą monografię naukową na temat ”Technologia Betonu i zapraw” którą w 4 tomach wydaje na własny koszt w 1946 r. W czasie okupacji uczył na tajnym Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej , w tym czasie napisał swoją rozprawę habilitacyjną p.t. ”Dźwięk i budowa” wydrukowaną w 1948 roku. Po wojnie wraca na Politechnikę Gdańską , gdzie już jako profesor obejmuje Katedrę Budownictwa Żelbetowego. Bierze ponadto udział w odbudowie zniszczonego Gdańska, zwłaszcza uratował od zawalenia kościół N.M. Panny i ściany wschodniej św. Jana w Gdańsku. Poza pracą naukową, uczestniczył w pracach licznych organizacji społecznych, jako członek Związku Zachodniego przychodzi z pomocą duchową ludności Kaszub, Warmii i Mazur. Będąc głęboko przekonany o słuszności sprawy nie odstraszają go szykany ze strony władz partyjnych, i pozostaje wierny idei regionalizmu polskiego aż do końca życia, jest autorem 110 artykułów publikowanych w różnych czasopismach krajowych i zagranicznych, dokonał szeregu tłumaczeń , nie licząc referatów, przyczynków, oraz skryptów itd. Opracował ponad 500 ekspertyz naukowych, technicznych , przyczyniając się często do uratowania wielu obiektów budowlanych przed zniszczeniem. Reaktywował w 1945 r. Polski Związek Inżynierów Oddział w Gdańsku, i był pierwszym jego prezesem. Był członkiem wielu instytucji i towarzystw naukowych, jego działalność dla Gdańska i Pomorza Gdańskiego stanowią cenną  i trwałą wartość. Umarł 11 maja 1965r., w Gdańsku i spoczywa na cmentarzu w rodzinnym Pręgowie.

 

Edmund Burzacki – Inżynier elektryk, przed wojną dyrektor dyrektor Szkoły Technologii Kolejowej w Warszawie.

 

Jan Cesarz – Kupiec z Sopotu.

 

Stanisław Cieszyński – Redaktor z Sopotu.

 

Jan Chodziński – Studiował na wydziale Elektrycznym w latach 1919 – 1924. Był szczególnie czynnym członkiem korporacji ZAG Wisła. To on dzięki swoim staraniom „wywalczył” budynek byłych koszar po niemieckich telegrafistach. Stopniowo budynek został przekształcony w Polski Dom Akademicki przy ul. Heersanger ( obecnie Al. Legionów 11 ). Jan Chodziński został pierwszym jego zarządcą – gospodarzem. Korzystając ze swoich kontaktów wśród właścicieli majątków ziemskich zorganizował pomoc ( ziemiopłody ) dla kuchni Polskiego Domu akademickiego, oficjalnie otwartej w 1923 roku. W czasie okupacji – żołnierz AK. Za udział w Powstaniu Warszawskim odznaczony Krzyżem Walecznych. W 1945 rozpoczyna pracę na Śląsku. W latach 46-50 dyrektor elektrowni w Zabrzu. Później delegowany przez Rząd do Pragi Czeskiej na stanowisko Dyrektora Międzynarodowej Dyspozycji Mocy. Aktywnie działa w RWPG. W wyniku zwału, umiera w czasie pracy w 1964 roku.

 

Włodzimierz Choynowski – Inżynier mechanik, przed wojną Naczelnik Wydziału Państwowego Urzędu Patentowego w Warszawie.

 

Jerzy Chrzanowski- Studiował na wydziale Mechanicznym w latach 1934-39, adiunkt, członek Koła Mechaników i Elektryków oraz korporacji K! ZAG Wisła, po wojnie osiadł w Kanadzie , zmarł w latach 70- tych. 

 

Jan Chybowski – Studiował na Wydziale Lotniczym w latach 1933 – 1939. Należał do Koła Lotniczego (przez dwie kadencje członek zarządu), a także AZS-u i AZM-u. W czasie okupacji żołnierz AK. Zmarł nagle w Lublinie w 1942 roku.

 

Wacław Cieślewski – Inżynier Elektryk, przed wojną zamieszkały w Krakowie.

 

Tadeusz Czaplicki – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Tadeusz Czarnowski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Wejherowie.

 

Witold Czyżewski – Uczeń Gimnazjum Polskiego Macierzy Szkolnej w Gdańsku w którym uzyskał maturę (1934). Studiował na Wydziale Chemii w latach 1935 – 1939. Był aktywnym członkiem Koła Chemików i Korporacji ZAG Wisła. W okresie okupacji mieszkał w Warszawie. Po wojnie pracował w przemyśle cementowym. Organizator i Dyrektor m.in. cementowni w Wejherowie i Grudziądzu. Zmarł nagle w 1975 roku w Grudziądzu. Pochowany został w Gdyni.

 

Stefan Dąbrowski – Inżynier chemik, przed wojną właściciel laboratoriów chemicznych w Warszawie.

 

Tadeusz Deubel – Studiował na Wydziale Lotniczym w latach 1936 – 39. był członkiem Koła lotniczego, AZS-u oraz Korporacji ZAG Wisła. W czasie wojny mieszkał i pracował w Warszawie. Żołnierz AK. W 1943 roku aresztowany i zamordowany w czasie przesłuchań na Gestapo.

 

Adam Doboszyński – Urodził się 11 stycznia 1904 roku w Krakowie. Po zdaniu matury w 1920 roku udaje się na front wschodni. Po powrocie z wojny bolszewickiej wstępuje na Wydział Budownictwa Lądowego. Jest najmłodszym studentem i poza studiami uprawia intensywną działalność społeczną i polityczną, nie tylko wśród Polaków na uczelni, ale również wśród ówczesnej Polonii Wolnego Miasta Gdańska. Kiedy w połowie 1921 roku na ogólnym zebraniu Związku Akademików Gdańskich (ZAG założonym już w 1913 roku) zostaje powołane do życia Zrzeszenie Studentów Polaków Politechniki Gdańskiej „Bratnia Pomoc”, zostaje wybrany jako pierwszy prezesem. Ten wybitnie zdolny student potrafił skupić w nowo powstałej organizacji wszystkich studentów Polaków bez względu na zapatrywania polityczne i światopoglądowe. Już w czasie studiów odznaczał się wyjątkowymi zdolnościami, nie tylko w naukach ścisłych (skończył studia mając 21 lat), ale też humanistycznych. Był wspaniałym mówcą i doskonałym organizatorem życia akademickiego w Gdańsku. W czasie studiów i po ich ukończeniu kilkakrotnie reprezentował ogólnopolskie organizacje studenckie na kongresach Międzynarodowej Konfederacji Studentów (Kompanie International des Etudiants) odbywających się w kilku stolicach Europy. W Dwutygodniku Ilustrowanym Polskiej Modzieży Akademickiej „Wiadomości Akademickie” z dnia 25.I.1925 roku zamieszono obszerny artykuł Doboszyńskiego Pt. „Ogólna sytuacja młodzieży akademickiej w Gdańsku”, w którym znaleźć można szeroką informację o polskiej społeczności akademickiej na terenie WM Gdańska ale przede wszystkim ma on charakter polityczny, bowiem m.in. analizuje stosunki między studentami obu narodowości. Porusza i ostro krytykuje głośną sprawę uchwały podjętej przez studentów niemieckich nie udzielania satysfakcji honorowej polskim i francuskim studentom. Po uzyskaniu dyplomu studiował przez półtora roku w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu. Po powrocie do kraju odbywa służbę wojskową w podchorążówce w Modlinie, skąd wychodzi jako prymus z honorową szablą. Swoje poglądy społeczno – ekonomiczne ogłosił w książce pt. „Gospodarka Narodowa” wydanej w 1934 roku. Doboszyński został aktywnym członkiem  Stronnictwa Narodowego, co spowodowało szereg szykan ze strony władz sanacyjnych ówczesnej Polski, a w końcu doprowadziło do znanej i kontrowersyjnej „Wyprawy Myślenickiej” w 1936 roku. Za tę „wyprawę” został skazany na karę 3 i pół roku więzienia, z której odsiedział 2 i pół roku. Ranny w Kampanii Wrześniowej walczy dalej we Franci w 1940 roku, gdzie trzykrotnie został odznaczony Krzyżem Walecznych i francuskim Croix de Guerre. Potem znalazł się w Anglii, gdzie po angielsku wydał książkę „The Economics of Charity” (Ekonomia Miłości Bliźniego). W Anglii był już w 1931 roku i spotkał się tam z G.K. Chestertonem, od którego przejął zainteresowania światopoglądem i filozofią Św. Tomasza z Akwinu. Znał płynnie język niemiecki, francuski i angielski. Podczas pobytu w Anglii w czasie wojny naraził się Władysławowi Sikorskiemu z powodu jego radykalnych poglądów narodowych. Po wojnie odwiedził ośrodki emigracyjne w Belgii , Włoszech, Niemczech, Turcji. W roku 1946 wydaje w Monachium swe „Studia Polityczne” i w grudniu tego roku z kilkoma egzemplarzami tej broszury przekracza nielegalnie granicę PRL i nawiązuje kontakty z działaczami podziemnych organizacji, walczącymi o wolność Polski i prawa człowieka. 3 lipca 1947 roku zostaje aresztowany przez UB i po dwóch latach śledztwa, postawiono mu szereg zarzutów, z których całkowicie absurdalnym był zarzut działalności szpiegowskiej na rzecz Niemiec, nawet w czasach przedwojennych. Oto jego ostatnie słowa wypowiedziane na tej haniebnej rozprawie w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie „Przysięgam na rzeczy dla mnie najświętsze na rany i mękę Chrystusa, że nie byłem nigdy szpiegiem niemieckim ani amerykańskim, ani żadnym innym. Proszę o wyrok oparty na prawie, prawdzie i sprawiedliwości”. W 1949 roku został skazany na karę śmierci i wyrok wykonano pospiesznie. Był pierwszym z wielu skazanych patriotów polskich, który w trakcie procesu sądowego odważnie zdemaskował stalinowskie metody śledztwa i prowadzenia procesów politycznych. W kwietniu 1989 roku Sąd Najwyższy w Warszawie wydał wyrok uniewinniający Adama Doboszyńskiego od wszystkich zarzucanych mu w 1949 roku czynów. To dzięki dużej inwencji i energii pierwszego prezesa „Bratniej Pomocy” i dzięki pierwszemu prezesowi Korporacji „Wisła” Bronisławowi Bukowskiemu, aktywność studentów Polaków na polu społeczno – politycznym w Gdańsku wybitnie się wzmogła i przyczyniła się do napływu Polaków na Politechnikę Gdańską. (opracował Roman Wieloch)

 

Józef Dobrzydzki – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

 

Kazimierz Drożdż – Urodził się 10 lutego 1902 roku we wsi Jodłownik k. Nowego Sącza. W latach 1922 – 1928 studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego. Po uzyskaniu dyplomu pracę zawodową rozpoczął w Dyrekcji PKP w Gdańsku, kontynuując ją również po wojnie. W 1964 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Gdańsku.

 

Brunon Jan Dudziński – Urodził się 15 listopada 1909 roku w Tczewie. Również w tczewskim gimnazjum w 1929 roku uzyskał maturę. Po 2 trysemestach prawa na Uniwersytecie Poznańskim przenosi się na Politechnikę Gdańską. Studiuje od 1934 roku na Wydziale Architektury. Uzyskuje zgodę Rektora na wcześniejsze zdawanie ustnego egzaminu dyplomowego  z uwagi na wykonanie pracy dyplomowej z wynikiem bardzo dobry,. W okresie studiów czynnie pracuje w Kole Studentów Polaków Architektury (członek zarządu), należał do AZS-u. Na wykłady dojeżdża codziennie z Tczewa. Po studiach pracuje m.in. przy budowie lotniska w Krośnie Małopolskim oraz umocnieniach na Helu. W Kampanii Wrześniowej w bitwie pod Bzurą został ranny, dostaje się do niewoli. Przebywa m.in. w oflagu VIIA w Murnau. W 1944 roku był przez pół roku więźniem Gdańskiego Gestapo. Po wojnie pracuje na Politechnice Gdańskiej, prowadzi odbudowę Gdańskiej Starówki, jest autorem przebudowy budynku Opery i Filharmonii. Na emeryturę przechodzi w 1975 roku. Zmarł w 1988 roku.

 

Rudolf Durys – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Studia ukończył po wojnie na Politechnice Gdańskiej. Zmarł w Gdyni.

 

Lech Dzieniakowski – Urodził się 24 stycznia 1911 roku w Łodzi, w tymże mieście uzyskał maturę (1911). Studia początkowo na Wydziale Okrętowym a później na Wydziale Mechanicznym – rozpoczął w 1931 roku. Dyplom uzyskał z datą 3 lipca 1939. W czasie studiów członek AZS-u (sekcja motocyklowa), Koła Mechaników i Elektryków oraz Korporacji ZAG Wisła w której między innymi czynnie uprawiał żeglarstwo na jachcie stanowiącym własność Korporacji. Zmobilizowany w sierpniu walczy w Kampanii Wrześniowej (dywizjon art. Ciężkiej 7 Dyw. Piechoty). W czasie wojny jeniec Oflagu Xa i VIc (Lubelska, Dossel, Sandbostel). Po wyzwoleniu wraca do kraju. Do 1948 roku pracuje w różnych przedsiębiorstwach a od 1948 do 1980 na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Energetycznych. Odzaczony m. In. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotą Odznaką – Zasłużony dla Energetyki. Zmarł 14.06.1983. Pochowany został w Łodzi.

 

Kazimierz Dzierżyński – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Kazimierz Dzwonowski – Urodził się 10 czerwca 1906 roku w Warszawie. Studia na Wydziale Lotniczym rozpoczął w 1926 roku. W 1929 roku przeniósł się na Politechnikę Warszawską. Dyplom uzyskał w 1938 roku. W czasie studiów w Gdańsku był jednym z założycieli, a później członkiem Aeroklubu Gdańskiego i w pewnym okresie jego prezesem. Czynnie uprawiał lekkoatletykę. Był mistrzem Polski i 10 krotnie Mistrzem Pomorskiego Okręgu Związku Lekkoatletycznego. Jeszcze w czasie studiów pracował w Instytucie Badań Technicznych Lotnictwa. Był porucznikiem rezerwy (pilotem). W latach 1944 -1945 więzień obozu w Stuthofie. Po wojnie pracował w budownictwie. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w Warszawie w 1990 roku.

 

Aleksander Ekerkunst – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

H. Krystian Eyman – Urodził się 7 maja 1909 roku w Rydze. Studia wyższe rozpoczął w 1927 roku na Wydziale Budownictwa Lądowego. Ukończył je w 1934 roku. W czasie studiów uprawiał wyczynowo lekkoatletykę i był czynnym żeglarzem w Szkole Morskiej (AZS w tym czasie nie miał sekcji żeglarskiej). Dyplom kapitana jachtowego żeglugi morskiej uzyskał po ukończeniu kursu prowadzonego przez gen. Mariusza Zaruskiego. W czasie studiów odbył szereg rejsów po Bałtyku (jacht „Pirat”). Do września 1939 roku pracował w różnych przedsiębiorstwach. Po kampanii wrześniowej w której brał czynny udział (zastępca dowódcy 3 kompanii 2 batalionu Samodzielnego Zgrupowania Saperów) udaje mu się uniknąć niewoli, wstępuje do AK, gdzie dowodzi 316 plutonem w obwodzie Wola (Warszawa). Po zakończeniu wojny przyjeżdża do Gdańska i podejmuje pracę na Politechnice (asystent). Od 1953 roku przechodzi na Politechnikę Warszawską, gdzie zostaje profesorem zwyczajnym. Był członkiem sekcji betonu Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN a także American Concrete Instutute. Autor ponad 60 publikacji naukowych i 9 patentów. Informacje o profesorze Eymanie można znaleźć m.in. w „Who’s Who In science in Europe”. Zmarł 23 grudnia 1984 roku w Warszawie i tam na cmentarzu ewangelicko – augsburskim został pochowany.

 

Alojzy Farnik – Urodzony 25 maja 1906 roku w Cierliku Górnym na Śląsku Cieszyńskim. Maturę uzyskał w gimnazjum w Orłowej. Studia rozpoczął w 1922 roku na Wydziale Chemii. Dyplom uzyskał w 1929 roku, poczym doktoryzował się również na Politechnice Gdańskiej. Do wybuchu II wojny pracował w Zakładzie Doświadczalnym huty Baildon. W czasie Kampanii Wrześniowej wzięty do niewoli (oficer rezerwy) zbiegł z obozu w Radomiu. W kwietniu 1940 roku aresztowany i zesłany do obozu Dachau – skąd wrócił w czerwcu 1945 roku. Był przez kilka lat Dyrektorem Naczelnym, huty Baildon. Po 1956 roku pracownik naukowy Instytutu Metalurgii Żelaza w Gliwicach. Odzaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy I klasy, był także dwukrotnym laureatem Nagrody Państwowej. Zmarł nagle 20.08.1960 roku.

 

Franciszek Farnik – Studiował na Wydziale Chemicznym od 1913 do 1923 roku z przerwą w czasie I wojny światowej. W czasie studiów był aktywnym człowiekiem ZAG a następnie ZAG Wisła. Współorganizował Bratnią Pomoc. Zaraz po uzyskaniu dyplomu podjął studia doktoranckie. Do wybuchu II wojny światowej pracował na Śląsku, a po 1945 roku m.in. w Hucie Baildon jako dyrektor naczelny. Był także posłem na Sejm. Zarówno w środowiskach przemysłowych jak i naukowych był uznany wysokiej klasy metalurgiem szczególnie jako specjalista produkcji wysokogatunkowej stali m.in. dla przemysłu zbrojeniowego. Zmarł nagle na początku lat 60 – tych w Katowicach.

 

Andrzej Faure – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Ryszard Fiedler – Urodził się 3 lipca 1905 roku we Włocławku. Maturę uzyskał w 1926 roku i w tymże roku rozpoczyna studia na Wydziale Elektrycznym. Dyplom otrzymał w 1932 roku. W 1931 roku był prezesem ZAG Wisły. Pracował także w Kole Mechaników i Elektryków. Był czynnym członkiem sekcji lekkoatletycznej AZS-u. Z ramienia Bratniaka brał udział w przygotowaniach Polonii Gdańskiej do wyborów do Volkstagu. Z ramienia Korporacji Wisła odbywa rejs na s/s „Polonia” do Stanów Zjednoczonych jako opiekun naszych emigrantów. Warto tu wspomnieć, że Korporacja ZAG Wisła szczególnie blisko współpracowała z członkami Korporacji Studentów Estońskich. Po ukończeniu studiów i praktyce zostaje Głównym Energetykiem w „Hucie Pokój”. W czasie wojny internowany na Litwie. W 1941 roku ucieka do Warszawy a później do Zakopanego. Po wojnie wraca na Śląsk, kieruje jako dyrektor Przedsiębiorstwem Robót Elektrycznych (późniejszy Elektromontaż) w Katowicach. Po przejściu w 1972 roku na emeryturę, pracuje nadal zawodowo jako st. Projektant w Biurze Projektów. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 13 maja 1988 roku.

 

Franciszek Fojut- Urodził się na Pomorzu, świadectwo maturalne uzyskał w 1901 r. Marzeniem jego była praca na morzu. W 1907 r. rozpoczął studia na wydziale okrętownictwa, podówczas na nowootwartej Politechnice Gdańskiej , po skończeniu uczelni odbył obowiązkową służbę wojskową w Marynarce Wojennej . Po powrocie na uczelnię, zmienił kierunek studiów na Wydział Mechaniczny, w tym czasie wstąpił do Związku Akademików Gdańskich ( wówczas nielegalnego ) w 1913 r. został wybrany prezesem tejże organizacji, po ukończeniu studiów objął kierownictwo z ramienia władz polskich , nad Wydziałem Technicznym Dyrekcji Dróg Wodnych w Toruniu. W 1924 r. został powołany na naczelnika wydziału mechanicznego w Gdańskiej Radzie portu i dróg wodnych. Na tym stanowisku pracował do wybuchu II wojny światowej. W pierwszych dniach września 1939 r. został aresztowany , a w roku następnym stracony przez niemców. 

 

Kazimierz Frankowski – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w miejscowości Nowe (Pomorze).

 

Jan Frydrychowski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1923 – 1930. W 1930 roku przeniósł się na Politechnikę w Pradze na której uzyskał dyplom. Pozostał w Czechosłowacji.

 

Izydor Gałęziowski – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1925 – 1931.

 

Leonard Garbolewski – Urodził się 29.08.1909 roku. W 1928 roku po uzyskaniu matury w Gimnazjum Górskiego w Warszawie rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. W wyniku poważnego wypadku motocyklowego przerwał studia. Po wyleczeniu nie wraca na uczelnię i zarządza majątkiem rodzinnym Czerwonka k. Sochaczewa. W czasie okupacji wysiedlony wraz z rodziną administrował mniejszym, ukrywając w nim m.in. dezertera z Armii Węgierskiej. Po roku 1945, kontynuuje przerwane studia na Politechnice Gdańskiej, uzyskuje dyplom i pozostaje na uczelni w Katedrze Elektryfikacji Rolnictwa (kier. Prof. Kazimierz Kopecki). Był autorem i współautorem wielu publikacji fachowych. Zmarł 18.01.1960 roku.

 

Janusz Gąssowski – Studiował w latach 1919 – 1921.

 

Zygmunt Gierczak – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1931 – 1935.

 

Józef Ginsberg – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 

Antoni Glass – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Toruniu.

 

Juliusz Glatman – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Elektrowni w Wilnie.

 

Józef Globisz – Urodził się 1909 roku w Łodzi, a w 1927 w Poznaniu w gimnazjum Marii Magdaleny uzyskał maturę. Na Wydział Architektury wstąpił w 1928 roku. Był czynnym członkiem AZS-u. Po uzyskaniu dyplomu w 1933 roku pracował w Gdyni w Komisariacie Rządu jako inspektor nadzoru budowlanego. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej (16 kompania Mostów Ciężkich). W czasie okupacji pracuje w przedsiębiorstwach budowlanych. W 1955 roku zostaje Naczelnym Inżynierem w Śląskim Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego. Od 1964 roku do przejścia na emeryturę pracuje jako główny specjalista w Bierze Projektów Organizacji Budów w Katowicach. Zmarł 22 maja 1979 roku.

 

Stanisław Glogier – Urodził wię w roku 1981 w Krakowie, w rodzinie artystów malarzy (ojciec był malarzem ze szkoły Jacka Malczewskiego). Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latch 1936 – 1939. Członek AZS-u. Aresztowany w Gdyni (gdzie mieszkał) przez gestapo. 14.09.1939 roku – osadzony w obozie Stutthof jako więzień polityczny (Nr. 3725). Z obozu ucieka i znajduje pracę w Krakowie w Biurze Projektowym, gdzie pracuje pod kierunkiem Adolfa Szyszko-Bohusza, konserwatora Wawelu. Żołnierz AK (oficer wywiadu w obwodzie „Orzeł”). Po wojnie ukończył studia na Politechnice w Krakowie (architektura). Pracował w kilku biurach projektowych (Kraków, Białystok, Olsztyn). W 1967 roku osiadł w Opolu gdzie kierował pracami budowlano-architektonicznymi. Czynny działacz harcerski (komendant Hufca ZHP) – jak sam mówił: „harcerstwo stało się moją największą pasją życiową”. Odznaczony Harcerskim Krzyżem Zasługi z Mieczami. Na Polance Redłowskiej w Gdyni stoi obelisk zaprojektowany przez Stanisława Glogera. Zmarł w roku 2002, a pochowany został w rodzinnym grobowcy w miejscowości niedaleko Opola.

 

Franciszek Głowacki – Urodził się 29 stycznia 1982 roku w powiecie inowrocławskim. Maturę uzyskał w Gimnazjum w Gnieznie. Studiował w latach 1913 – 1914 i 1919 – 1921. W czasie studiów był aktywnym członkiem polskich organizacji studenckich m.in. współorganizatorem korporacji ZAG Wisła. W czasie I wojny, jako obywatel niemiecki służył w armii, ciężko ranny, powrócił do domu jako inwalida. W okresie międzywojennym prowadził własne przedsiębiorstwo budowlane w Bydgoszczy. Zmarł w 1980 roku.


Janusz Goetzendorf – Grabowski(1902-1968) inż. dypl. mech energ. spec. w zakresie celulozownictwa i papiernictwa (cel. pap.), zasłużony uczestnik odbudowy przem. cel. pap. po II wojnie światowej.

    Ur. 5 VII 1902 w Warszawie, syn Augustyna, przedsiębiorcy instalacji  technicznych,  i  Anny  Gomolewskiej. W 1912 rozpoczął naukę w gimn. w Warszawie. W 1923 ukończył Państw. Gimn Klasyczne w Lesznie Wlkp. W międzyczasie, jako ochotnik uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim (1919) oraz w 1920 brał udział  w wojnie polsko bolszewickiej. Po ukończeniu gimn. podjął studia prawnicze na uniw. w Poznaniu, które przerwała obowiązkowa służba wojskowa w 7 DAK (1924-1925). Po jej zakończeniu, G.G. nie powrócił na uniw. lecz w 1926 rozpoczął 5. letnie studia na Pol. Gdańskiej. Ukończył je w 1931 jako inż. dypl. o spec. mech. i energ. W czasie studiów korzystał ze stypendium PKP, które następnie musiał odpracować. Do przem. pap. trafił w 1935 na stanowisko inż. ruchu w Fabr. Cel. i Pap. „NATRONAG” w Kaletach. Pracował tam do wybuchu II wojny świat. (1 IX 1939).

         G.G., porucznik rez. 3 Pułku  Artylerii Polowej, wyreklamowany jako kier. ruchu fabr. od stawienia się na wezwanie mobilizacyjne,  zgłosił się jako ochotnik do wojska i odbył wojnę obronną 1939 jako dowódca baterii 3 Pułku Artylerii Polowej. Po zdemobilizowaniu (23 IX 1939) powrócił do Kalet gdzie został aresztowany przez Niemców i wysiedlony z rodziną do tzw. Gen. Gubernii. Tam znalazł pracę w Fabr. Pap. w Częstochowie, ale niebawem został ponownie aresztowany i zmuszony do opuszczenia Częstochowy pod groźbą wywiezienia do obozu koncentracyjnego. W 1940 trafił do Fabr. Cel. w Niedomicach. Pracował tam do chwili rozpoczęcia demontażu i ewakuacji fabr. przez Niemców w sierpniu 1944. W ostatniej fazie wojny pracował na Podhalu jako instalator elektr. utrzymując w ten sposób rodzinę.

           W styczniu 1945 G.G. zgłosił się do Pełnomocnika Rządu w Katowicach  i został skierowany na stanowisko kier. techn. Fabr. i Pap. „NATRONAG” w Kaletach, która od marca 1945 podlegała Centr. Zarz. Przem. Pap. w Łodzi. We wrześniu 1945 został mianowany dyr. nacz. Krapkowickich Zakł. Pap. z siedzibą w Kaletach. Przedsiębiorstwo to obejmowało wówczas jedyne w kraju dwie fabryki   celulozy  siarczanowej i papieru, produkując m.in. pap. techn. - w tym dla przem. elektrotechnicznego (głównie Kalety) oraz pap. workowy i worki. Kierowana przez G.G. odbudowa obu poważnie zniszczonych fabryk postępowała sprawnie, osiągając przedwojenną produkcję wyrobów pilnie potrzebnych gosp. krajowej w tym przem. cementowemu.

         W wyniku zatargu z partią PPR i szykan na tle pochodzenia społecznego, G.G., mimo osiąganych sukcesów w odbudowie fabryk, został odwołany z zajmowanego stanowiska (1 XII 1948) i przeniesiony do Giżycka na stanowisko tamtejszej delegatury Biura Bud. Przem. Pap. w Łodzi, a następnie do Fabr. Cel. i Pap. w budowie w Ostrołęce jako jej generalny projektant. Był to po wojnie pierwszy, wielki kombinat cel. pap. budowany od podstaw w tamtej mało uprzemysłowionej części Polski. 1 IV 1959 G.G. objął stanowisko dyr. tworzącego się Centr. Biura Techn. Przem. Pap. w Łodzi nie tracąc kontaktu z Biurem Proj. Przem. Pap., do którego powrócił w 1962 pozostając w nim do końca swego życia na stanowisku gł. spec. ds. energet.

       Obok twórczej pracy zawodowej, G.G. przekazywał tworzonej wówczas młodej, branżowej kadrze techn. swą wiedzę i doświadczenie (wykłady zlecone - Politechnika Łódzka 1952/53) oraz kulturę techn. co wtedy miało specjalne znaczenie. Będąc od początku powstania SITPP jego członkiem, G.G. aktywnie pracował jako przew. Sekcji Maszyn Papierniczych Stowarzyszenia oraz aktywnie uczestniczył w konferencjach nauk.- techn. Znając języki obce przekazywał zdobywane wiadomości z zakresu światowego postępu branży. G.G. był autorem szeregu art. techn. publikowanych w  „Przeglądzie Papierniczym” i współautorem  Poradnika Papiernika” oraz pierwszej książki - podręcznika, obejmującej całość zagadnień związanych z produkcją celulozy pt. „Produkcja celulozy z drewna”, Wyd. Przem. Lek. i Spoż., W-wa 1957 (517s.)  Działalność ta stawia G.G. w gronie pionierów - twórców zrębów polskiej myśli naukowej w zakresie celulozownictwa  i  papiernictwa.

 G.G.  został  odznaczony  w  okresie  międzywojennym  medalem  „Na  Polu  Chwały  1920 r.” i  Krzyżem  Niepodległości, a  w  PRL-u  Sr. Krzyżem  Zasługi.  

 Zmarł 7 III 1968 w  Łodzi,  został  pochowany na Cmentarzu Katolickim na Dołach  w  Łodzi.  Pozostawił żonę i dwóch synów Leszka i Janusza.

 

-------------

„Przegląd Papierniczy” rocznik  (1945 - 1967),

Archiwum rodzinne p. Leszka Goetzendorf Grabowskiego, Łódź,

S. Mikos : Polacy  na  politechnice w  Gdańsku w  l. 1904 - 39,  1987 s. 325

Własne wspomnienia autora.

 

                                                                                   Stefan Libiszowski

 

Józef Golasowski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Mysłowicach.

 

Bolesław Goldman – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1924 – 1931. W czasie wojny był w Anglii, tam pracował i mieszkał.

 

Tadeusz Golędzinowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Gościński (imię nieznane) – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1919 roku. W Korporacji ZAG Wisłą pełnił funkcję sekretarza, był współautorem znowelizowanego statutu co umożliwiło legalizację tej Korporacji na Politechnice Gdańskiej. W 1920 roku zaginął na terenie Gdańska.

 

Józef Gotze – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1932. Zmarł po wojnie w Warszawie.

 

Adam Gronwald – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Łodzi.

 

Eugeniusz Haja – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1925- 1939.

 

Stanisław Hasse – Studiował w latach 1920 – 1922 na Wydziale Budownictwa Lądowego. Studia ukończył na Politechnice w Karlsruhe. Po studiach wrócił do Gdańska i rozpoczął pracę w Dyrekcji Kolei (PKP) w pionie technicznym. Był w okresie studiów a także już jako inżynier czynnym działaczem polonijnym. W pierwszych dniach września 1939 roku aresztowany przez Gestapo, osadzony w obozie w Stutthofie, zamordowany wiosną 1940 roku.

 

Władysław Hasse- Studiował w latach 1927-1933. Zmarł po wojnie, wiceprezes korporacji K! ZAG Wisła .

 

Juliusz Hebel – Urodzony 21 lipca 1915 roku w Gdyni. Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1936 – 1939. W 1945 roku był Kierownikiem Inspektoratu Rybołówstwa Morskiego w Gdańsku. Później był Dyrektorem Dalmoru w Gdyni. W latach 70-tych był Dyrektorem Zjednoczenia Gospodarki Morskiej i Rybołówstwa w Szczecinie. Odznaczony m.in. Orderem Budownictwa Polski Ludowej. Zmarł 6 listopada 1996 w Świnoujściu.

 

Ludwik Henikowski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Radomiu.

 

Herbutowski Marian Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 - 1939.


Wacław Hewelt – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1919 r. Jeden z aktywniej działających członków Związku Akademików Gdańskich (ZAG) . Był v-ce prezesem tego związku, autor nowego statutu tej organizacji, studia ukończył w roku 1927. w Karlsruhe   tam też się doktoryzował, a także otrzymał tytuł profesora.

 

Feliks Hilchen – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Marian Holtorf – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Alfons Hoffmann- Urodził się w Grudziądzu 12 XI 1885 r. Maturę uzyskał w rodzinnym mieście w Gimnazjum Królewskim (1905) Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął jeszcze w tym samym roku, co zdał maturę. Dyplom uczelni uzyskał w roku 1911, w okresie studiów organizował na Kaszubach kółka śpiewacze, które wówczas na tych terenach były jedynymi krzewicielami polskości , szkolił miejscowych dyrygentów i organizował występy ludowych teatrów. Sam był dyrygentem gdańskiego chóru ”Lutnia”  . W 1910 r. zorganizował w Gdańsku Związek Kaszubskich Kół Śpiewaczych. Po studiach przeniósł się do Niemiec, gdzie pracował w fabryce Garbe-Lauhmeyer w Akwizgranie, a od 1914-1917 r. pracował w największych zakładach elektrotechnicznych w ówczesnych Niemczech ”Siemens –Schuckert” w Berlinie. W stolicy Niemiec wykładał matematykę, elektrotechnikę oraz fizykę, na tamtejszej uczelni wyższej technicznej. Po zakończeniu wojny wrócił do Gdańska, gdzie nadzorował zakładanie pierwszej polskiej elektrowni ”Gródek” nad Czarną Wodą,  także zaprojektował drugą elektrownię nad Czarną Wodą- ”Żur” była to bardzo nowoczesna, jak na polskie ówczesne warunki siłownia wodna. W 1936 r. zaprojektował, oraz zbudował elektrownię w Gdyni, w 1938 r. został dyrektorem największej wówczas elektrowni w kraju – elektrowni w Chorzowie, poszukiwany przez gestapo podczas okupacji ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem, najpierw we Lwowie a następnie Warszawie. Po wojnie zostaje wykładowcą na Politechnice Gdańskiej. W 1955 r. zostaje członkiem Komitetu Gospodarki Wodnej PAN. Był także Generalnym Projektantem w zakresie energetyki wodnej. W 1958 r. został prof. nadzwyczajnym , oraz oddelegowany został przez władze uczelni na emeryturę. Odznaczony Srebrny Krzyżem Zasługi, oraz Oficerskim Krzyżem OOP (1957)  , a także złotą odznaką stowarzyszenia Elektryków Polskich, którego członkiem był od 1920 r. Zmarł 30 grudnia 1963 r. w Gdańsku .

 

Edward Hundtke – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1931 – 1938. Wyjechał do Niemiec. Mieszkał w Monachium i tam zmarł po wojnie.

 

Józef Iwicki – Urodził się 10.IV.1891r. w Człuchowie. Maturę uzyskał w Gimnazjum, w Wejherowie. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1912r. Dyplom po wojennej przerwie ( zmobilizowany służył w armii niemieckiej a potem w latach 1918-1921, w wojsku polskim, jako kapitan saper)- uzyskał w 1923r. W czasie studiów korporant ZAG ”Wisła”. Pracę zawodową rozpoczął w Piotrowickiej Fabryce Maszyn- Sp.Akc.(Katowice). Początkowo jako inżynier- konstruktor, a w latach następnych, już jako dyrektor. W okresie II wojny światowej, wraz z żoną ukrywał się w Wiedniu. W 1945r. wraca do swego zakładu, który rozbudowuje i to cytat ze wspomnień ” Uważam za moją najważniejszą pracę zawodową”. W 1960 r. przechodzi do przedsiębiorstwa Montażu Urządzeń Górniczych. W wieku 70 lat przechodzi na emeryturę, i jeszcze przez 9 lat pracuje na połowie etatu. Za polonizację fabryki w latach 30-stych XXw., oraz za dostosowanie jej produkcji do potrzeb polskiego górnictwa otrzymał Srebrny Krzyż Zasługi za : ” rozwój polskiego przemysłu. Napisał książkę Pod tytułem ” Z myślą o Niepodległej”. A także napisał : Listy Polaka armii niemieckiej w okopach I wojny światowej (1914-1918), wydanej przez Ossolineum w 1978 r. Był jednym z pierwszych ojców założycieli ZAG, oraz korporacji akademickiej K!ZAG Wisła. Zmarł 9 stycznia 1988 roku w Katowicach.

 

Marian Jabłoński – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 1938. Był członkiem Zarządu „Bratniej Pomocy”. Po wojnie pracował w Stoczni Gdańskiej w dziale Głównego Mechanika. Zmarł w Gdańsku w latach 60-tych.

 

Julian Jacuński – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Witold Jakusz – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Julian Jaworski – Przed wojną inżynier firmy „Austro – Daimler” w Warszawie.

 

Bolesław Kalinowski – Urodził się 20 października 1899 roku, Uczęszczał do Gimnazjum klasycznego w Gdańsku. Przed uzyskaniem matury – powołany do wojska. Walczył na froncie w Szampanii. Po zakończeniu wojny i uzyskaniu matury w Gimnazjum w Malborku rozpoczął studia (1919) na Wydziale Budownictwa Lądowego. Studia przerywa by wstąpić do wojska. Walczy jako ochotnik na froncie polsko – bolszewickim. Dyplom uzyskał w 1928 roku. Pracował w przedsiębiorstwach gospodarki morskiej. Ostatnio przed przejściem na emeryturę w Biurze Projektów Budownictwa Morskiego „Projmos”. Zmarł 26 sierpnia 1987 roku w Gdańsku.

 

Józef Kamler – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

;; 

Joachim Kamrowski – Urodził się w 1917 roku w Gdyni. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 39. Czynny członek AZM-u. Uczestnik Kampanii Wrześniowej w jednostkach broniących Gdyni. W czasie wojny w niewoli niemieckiej. Po zakończeniu wojny wyjechał na stałe do Anglii.

 

Zygmunt Kapoan – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Bronisław Kędzierski – Doktor medycyny, specjalista chorób płucnych, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Kazimierz Klein – Inżynier chemik, przed wojną właściciel fabryki chemicznej w Warszawie.

 

Konstanty Klimaszewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Członek AZS-u, Koła Mechaników i Elektryków. Brał czynny udział w działalności Kręgu Starszo-harcerskiego i Hufca ZHP. Po usunięciu Polaków z uczelni wyjechał do Warszawy. Żołnierz AK, jeden z organizatorów Szarych Szeregów. W 1940 roku zostaje aresztowany przez gestapo i zamordowany.

 

Felicjan (Florian) Klonowski – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1926 – 1930.

 

Zygmunt Klonowski – Dr chemik, przed wojną dyrektor Przetwórni Olejów Roślinnych w Radomiu.

 

Kazimierz Kniat – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1922 – 1927.

 

Czesław Knoff – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Napoleon Korzon – Inżynier, przed wojną dyrektor firmy „Robur” w Gdańsku.

 

Józef Kostro – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1921 – 1928. Był żołnierzem AK. Aresztowany przez Gestapo, osadzony w obozie w Stutthofie, gdzie został zamordowany w 1942 roku.

 

Witold Kraszewski – Inżynier chemik, przed wojną Docent Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.

 

Włodzimierz Krauze – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn w latach 1937 – 1939. W czasie wojny przedostał się na zachód i emigrował do USA, osiadł w Kalifornii.

 

Wiktor Krokowski – Inżynier chemik, Ppłk. rez., przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Kornel Kubacki – Inżynier chemik, przed wojną właściciel fabryki „Zieliński i S-ka” w Warszawie.

 

Stanisław Kuhmayer – Przed wojną zamieszkały w miejscowości Milanówek.

 

Alojzy Kujawski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1928 – 1934.

 

Juliusz Kulerski – Pochodził z Grudziądza. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 28. Działał w Bratniej Pomocy. Członek Koła Mechaników i Elektryków. Do wybuchu wojny pracował w Stoczni Gdańskiej (Danziger Werft). Pozostał jej pracownikiem i po 1945. Zmarł w 1963.

 

Bohdan Kunstetter – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Rafał Kurnatowski – Inżynier, przed wojną Naczelny Inspektor ceł w Wolnym Mieście Gdańsk.

 

Tadeusz Lampe – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1934 – 1939. Był członkiem Zarządu „Bratniej Pomocy” oraz Korporacji ZAG Wisłą. Żołnierz AK. Poległ w Powstaniu Warszawskim.

 

Wiktor Lampe – Przed wojną dr filozofii, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

 

Stanisław Lenczewski – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1936 – 1939. Należał do Koła Mechaników i Elektryków. Po wojnie związał się ze środowiskiem rzemieślniczym. Był m.in. honorowym Przewodniczącym Krajowej Rady Rzemiosła, posłem na Sejm PRL-VI Kadencji. Działacz Stronnictwa Demokratycznego w latach 1969-73. Członek Prezydium CKSD i vive przewodniczący CKSD. Odznaczony m.in. Orderem Budowniczego Polski Ludowej, Orderem Sztandaru Pracy II klasy oraz Komandorskim i Kawalerskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 10 sierpnia 1986 roku w Warszawie.

 

Andrzej Leppert – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1937 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Kazimierz Leśkiewicz – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Hipolit Liciński – Dr chemik, przed wojną dyrektor Cukrowni „Opalenica” niedaleko Poznania.

 

Brunon Liebich – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 

 

Roman Lipowicz – Urodził się 4 września 1900 roku w Rybniku. Po Pierwszej Wojnie Światowej wraca z frontu, odnajduje matkę w Poznaniu i tam mieszka. W 1920 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie Poznańskim (Wydz. Prawa). Po 3 semestrach przenosi się do Gdańska i w 1922 roku rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym. Dyplom uzyskuje w 1928 roku. Po półrocznym stypendium specjalizacyjnym w Szwecji i Danii (1929r.), oraz wyjazdach do Włoch i Niemiec, przenosi się wraz z żoną z Poznania do Warszawy, gdzie rozpoczyna pracę w Związku Spółdzielni Rolniczych w Warszawie jako specjalista ds. projektów przemysłu spożywczego. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej walcząc w składzie II Batalionu Balonowego. Internowany na Węgrzech, później od 1940 roku w niewoli niemieckiej (stalag Ninburg). Wyreklamowany wraca do Warszawy do poprzedniej pracy. W ostatnich miesiącach okupacji pracował jako kreślarz w Stoczni Gdańskiej. Po wyzwoleniu pracuje jako projektant urządzeń chłodniczych. Jest projektantem i równocześnie prekursorem technologii chłodniczych instalacji zakładanych na polskich statkach. Od 1948 roku wykładowca na Politechnice Gdańskiej. W roku 1953 zostaje pierwszym kierownikiem, założonej przez siebie, Katedry Chłodnictwa na PG. W 1953 – mianowany zastępcą, a w 1963 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1955-56 był Prodziekanem Wydziału Budowy Okrętów. Do roku 1955 pracuje jeszcze w przemyśle mleczarskim. Przez okres swojej pracy na PG wykształcił ok 330 absolwentów, w specjalności chłodniczej. Znacznym osiągnięciem Romana Lipowicza, jako kierownika Katedry Chłodnictwa (działającego jako gospodarstwo pomocnicze), było  projektowanie sztucznych lodowisk. Zakład był w tym czasie jedynym miejscem w Polsce, gdzie projektowano lodowiska. Profesor wraz ze współpracownikami zaprojektowali i wdrażali do eksploatacji kilkanaście lodowisk w Polsce, między innymi w Łodzi, Nowym Targu, Hali Olivia (Gdańsk). Katedra opracowała też wiele projektów chłodni mleczarskich, owocowych, wytwórnic lodu, instalacji klimatyzacyjnych, lodówek. Roman Lipowicz był również Zastępcą Przewodniczącego Komitetu Koordynacji Badań Naukowych w Chłodnictwie, zaś w roku 1968 Minister Przemysłu Spożywczego mianował profesora Członkiem Rady Naukowej Centralnego Laboratorium Chłodnictwa. Od 1970 na emeryturze, przez następne lata wspomagał Politechnikę swoją wiedzą i doświadczeniem. Był wielkim miłośnikiem Tatr które często odwiedzał. Szczególnie cenił sobie kontakt ze studentami, będą zawsze życzliwym i wyrozumiałym, a poprzez poczucie humoru i autorytet naukowy, potrafił szybko zjednać sobie studencką brać. Po przejściu na emeryturę został odznaczony m.in. srebrną odznaką honorową NOT. Do ostatnich dni interesował się sprawami uczelni i branży. Zmarł 9.XI.1991 roku w Gdańsku. Pochowany został na cmentarzu Łostowice.

 

Julian Lisiecki – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Brunon Litewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1913 – 1921.

 

Stefan Lorenz – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1931 – 1939. W 1950 roku wyjechał do Niemiec i tam pozostał na stałe.

 

Jan Lutostański – Inżynier mechanik, przed wojną Szef Polskiej Wytwórni Papier. Wartościowych. w Warszawie.

 

Zenon Łubieński – Inżynier chemik, przed wojną obywatel ziemski Poczta Subkowy (Pomorze).

 

Wiesław Łukomski – Urodził się 17 marca 1899 roku w miejscowości Śmigiel. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1922 – 1930. W czasie studiów był przez jeden semestr prezesem ZAG Wisły, a przez dwa v-ce prezesem. Należał do AZS-u – sekcja tenisowa. Był organizatorem wyciecieczek krajoznawczych po Szwajcarii Kaszubskiej. Brał udział w akcji propagandowej na rzecz polskiej listy w wyborach do Volkstagu. Pracował w przedsiębiorstwach budowlanych. Uczestnik Kampanii Wrześniowej – jeniec oflagu do 1945 roku (pro. rez.). Zmarł 17 sierpnia 1982 roku.

 

Witold Mackiewicz – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Łodzi.

 

Tadeusz Majewski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Wacław Manduk – Inżynier chemik, magister farmacji, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Alfred Majzner – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1932 – 1939. W 1939 roku dostał się do niewoli rosyjskiej – został zamordowany w Katyniu.

 

Bronisław Massalski – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Konstanty Massalski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Wilnie.

 

Jan Mączyński – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1913 roku. Dyplom uzyskał po wojennej przerwie w 1923 roku. W czasie studiów działał w Związku Akademików Gdańskich (członek zarządu – skarbnik). Zmarł po wojnie.

 

Eugeniusz Mayer – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Medard Męczykowski- Urodził się w 1888 roku w Bytonii k. Zblewa, w pow. Starogard Gdański. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego, w latach 1911-1920 z przerwą w okresie I wojny światowej. W czasie studiów, członek założyciel Korporacji ZAG Wisła, działacz organizacji wojskowej Pomorza w latach 1918-19. Członek koła Filomatów Pomorskich najpierw w Gimnazjum w Wejherowie, a następnie w Gdańsku. Po uzyskaniu dyplomu pracował w Urzędzie Wojewódzkim w Toruniu ( do 1925 r.). Kierował elektrownią w Bydgoszczy. W 1930r. został wykładowcą matematyki w Gimnazjum, i Liceum im. Kopernika w Bydgoszczy. We wrześniu 1939r. aresztowany, i rozstrzelany w Dolinie Śmierci, koło Bydgoszczy. 

 

Bronisław De Michelis – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Łodzi.

 

Zbigniew Mierzyński – Urodził się 23 września 1911 roku w Charkowie (Ukraina). Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1930 – 1936. Przewodniczący „Bratniej Pomocy” (przewodniczący sądu koleżeńskiego), prezes Korporacji ZAG Wisła. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w Elektrowni „Św. Jerzy” w Janowie Śląskim jako inżynier ruchu. Uczestnik Kampanii Wrześniowej (podchorąży rez.) – organizował wojskowe warsztaty polowe. 17 września 1939 roku przekroczył granicę rumuńską. Po ewakuacji do Francji walczy w 10 Brygadzie Kawalerii Pancernej w Szampanii. Po kapitulacji Francji w niewoli niemieckiej Stalag I A. Dzięki pomocy polskiego lekarza (dr Słaby – lekarz obrońców Westerplatte) – jako chory wraca do nie okupowanej części Francji. Pracuje społecznie (1942-43) w schronisku polskim w Albertville. Zimą 43/44 przechodzi przez Pireneje , po kilkumiesięcznym pobycie w szpitalu w Barcelonie (ciężkie odmrożenie obu nóg). W 1944 roku przez Gibraltar i Algier przedostaje się do Anglii. Do 1947 w Armii Polskiej w Wielkiej Brytanii w Centrum Wyszkolenia Służb Technicznych Saperów jako oficer łącznikowy w Aberdeen. W 1947 roku wraca do kraju i rozpoczyna pracę w Elektrowni „Zabrze”. Od 1951 roku do przejścia w 1977 roku na emeryturę pracuje jako specjalista i kierownik Działu Wykonawstwa Elektrowni i Elektrociepłowni w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego w Katowicach. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP.

 

Bronisław Milewski – Kupiec, przed wojną dyrektor Handlowy M.Z.E. Gdynia.

 

Edmund Mizerski – Studia na Wydziale Budownictwa Lądowego rozpoczął w 1914 roku. Po przerwie wojennej kończy studia w 1928 roku. Brał czynny udział w przekształceniu Związku Akademików Gdańskich w ZAG „Wisła”. Współorganizator Domu Akademickiego. Zmarł po wojnie.

 

Józef Modrzejewski – Inżynier chemik, przed wojną dyrektor Gazowni Lublin.

 

Stanisław Muller – Inżynier mechanik, przed wojną naczelny dyrektor Sp. Akcyjnej G. Ulrich Konstancin pod Warszawą.

 

Władysław Muller – Przed wojną obywatel ziemski, majątek Somianka pow. Wyszków.

 

Jan Muszalski – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Roman Narosz – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 1932. Zmarł w roku 1940 w Warszawie.

 

Albert Nestrypke – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Kaliszu.

 

Paweł Nestrypke – Inżynier elektryk, przed wojną dyrektor Tramw. Śląsk. Dąbr. Kol. Podj. w Katowicach.

 

Teobald Neumann – Urodził się 10 września 1899 roku we Władysławowie koło Turku. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1920 – 1924. Był pierwszym po I-szej wojnie studentem Polakiem z polską maturą uzyskaną w Łodzi. Po uzyskaniu dyplomu i dwu letnim stażu w Gdańskiej DOKP, zostaje (1930) Naczelnikiem Oddziału Mechanicznego w Gdańsku. W 1933 roku przenosi się do Parowozowni Głównej Bydgoszcz – Wschód (naczelnik). Po wybuchu wojny, po uzyskaniu poufnej wiadomości iż jest poszukiwany w Gdańsku przez Gestapo ucieka do Generalnej Guberni. W 1944 roku przenosi się do Lublina (Naczelnik Wydziału Mechanicznego DOKP). W 1949 roku przeniesiony do Ministerstwa Komunikacji jest dyrektorem Centralnego Zarządu Wagonów a później dyrektorem Departamentu Techniki. Równolegle działa m.in. w radzie Technicznej przy Ministrze oraz w Głównej Komisji Elektroniki przy PAN. Pełni funkcję redaktora „Przeglądu Kolejowego – Mechanicznego” (przez 24 lata). Na emeryturę przechodzi w 1966 roku współpracując jeszcze przez 9 lat z Centralnym Ośrodkiem Badań i Rozwoju Kolejnictwa. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Henryk Nędzyński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1936 – 1939.

 

Bernard Nowaczyk – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1934 – 1939. Członek Zarządu Bratniej Pomocy. Po wojnie pracował w Poznańskim Biurze Projektów Wodno – Melioracyjnych. Zmarł 15 grudnia 1982 roku w Poznaniu.

 

Zdzisław Nowak – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1929 – 1934. Aresztowany przez gestapo w Poznaniu. Zamordowany 29.02.1941 roku.

 

Leon Nowakowski – Przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stefan Nowicki – Inżynier mechanik, przed wojną Naczelny Dyrektor Spółki Akcyjnej „Gebethner i Wolff”.

 

Kazimierz Ołdakowski- W latach 1929-39 dyrektor Zakładów Metalowych Łucznik.

 

Roman Ostapowicz – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1935 – 1939. Należał do AZS-u i AZM-u. Studia ukończył po wojnie na Politechnice Warszawskiej. Pracował m.in. w Biurze Projektów „Warcent” w Warszawie.

 

Tomasz Pacyński – Urodził się w Poznaniu. Maturę uzyskał w Gimnazjum Św. Marii Magdaleny (Poznań). Studia na Wydziale Lotniczym rozpoczął w 1937, a dyplom uzyskał na wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej w 1957 roku. W czasie studiów należał do Akademickiego Związku Morskiego. Praktyki studenckie odbył w Zakładach Lotniczych w Warszawie. W czasie okupacji – a od 1942 roku – Szef Wydziału V Komendy Okręgu Poznańskiego (Narodowa Organizacja Wojskowa – wcielona 4.IX.1942 do AK). Po wyzwoleniu został aresztowany. Opuścił więzienie w 1954 roku. Pracę zawodową rozpoczął w Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Maszynowego Leśnictwa we Wrocławiu (przekształconym w Ośrodek Badawczo – Rozwojowy Przemysłu Maszynowego Leśnictwa). W tej instytucji pracował aż do emerytury (1985), m. in. na stanowisku głównego konstruktora i dyrektora. Jest autorem szeregu patentów. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Złotą Odznaką Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa.

 

Jerzy Paczkowski – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1927 – 1934.

 

Tadeusz Pasierbiński – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1908 – 19019. Współorganizator ZAG „Wisła”. Poległ w walkach w czasie Kampanii Wrześniowej.

 

Jan Patzer – Przed wojną Członek Rady Zjednoczenia Browarów „haberbusch i Schiele”, zamieszkały w Warszawie.

 

Robert Paulini – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1907 – 1917.

 

Bronisław Pawłowski – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Sosnowcu.

 

Mieczysław Perkowski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Jan Tadeusz Piasecki- Urodził się 24.X.1903r. w miejscowości Osięciny. Maturę uzyskał w  roku 1922, we Włocławku. Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1922-27, oraz 1927-30. Dyplom uzyskał w 1931r. W czasie studiów należał do korporacji Wisła, był I prezesem AZS, a także szefem sekcji lekkoatletycznej Politechniki Gdańskiej. Brał udział w pracach Gminy Polskiej- m.in. w czasie wyborów do senatu W.M.Gdańska. Po ukończeniu studiów pracował w gdyńskich zakładach elektrycznych. W czasie okupacji, członek AK, dokładnie w komendzie dywersji, jako ”Tels”. Walczył w Powstaniu Warszawskim- w zgrupowaniu ”Elektrownia”. Od 1946r. do 1974 r. pracuje na Politechnice Gdańskiej jako pracownik naukowy. Od 1962r. był profesorem nadzwyczajnym. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w 1978 roku.

 

Wacław Piechulek – Studiował na Wydziale Chemicznym w latach 1925 – 1931. Po wojnie wyjechał do Australii.

 

Edmund Pieczyński (Pieczynaski) – Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1907 roku. Zmarł na Pomorzu (skąd pochodził) po wojnie.

 

Piegłowski (imię nieznane) – Studiował w latach 1910 – 1914. Należał do Związku Akademików Gdańskich (ZAG).

 

Julian Piepke – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1914 roku. Działacz Związku Akademików Gdańskich. Współorganizator kolonii letnich dla dzieci polskich z Gdańska, pilot wycieczek polskich z tzw. Kongresówki m.in. po Szwajcarii Kaszubskiej. Wcielony do armii niemieckiej w 1915 roku, ranny zmarł w tym samym roku w szpitalu w Warszawie.

 

Józef Pietruszka – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Okrętowych w latach 1936 – 1939. Oficer AK, brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie pracował  w Stoczni Gdańskiej im. Lenina jako konstruktor. Zmarł w Gdańsku w 1980 roku.

 

Jan Piotrowski – Przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Wacław Piotrowski – Dr inż., przed wojną dyrektor Towarzystwa Naftowego „Limanowa” w miejscowości Drohobycz.

 

Andrzej Płachciński – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1929 – 1935. Członek zarządu „Bratniej Pomocy”. Żołnierz AK, walczył w Powstaniu Warszawskim. Po kapitulacji wywieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau i tam zamordowany w 1944 roku.

 

Stanisław Podciechowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 1933. Studia ukończył w Belgii. Zmarł w 1941 roku w Warszawie.

 

Henryk Podhorodeński – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stanisław Poradowski – Inżynier elektryk, przed wojną profesor Szkoły Morskiej w Gdyni.

 

Edward Potempski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Herman Prawic – Studiował na Wydziale mechanicznym (lub architektury) w latach 1936 – 1939.

 

Stanisław Pręczykowski – Inżynier mechanik, przed wojną dyrektor Cementowni Gdynia.

 

Stefan Przanowski (urodzony 12 kwietnia 1874 w Słupcy, zmarł 17 lutego 1938 w Krakowie),  inżynier mechanik, działacz państwowy i gospodarczy, minister aprowizacji, minister przemysłu i handlu. Absolwent Politechniki w Karlsruhe. Po pobycie w Niemczech przeniósł się do Warszawy, gdzie zarządzał kilkoma przedsiębiorstwami. W czasie wojny zaangażował się w działalność polityczną w ramach Międzypartyjnego Koła Politycznego. 7 grudnia 1917 wszedł do rządu Jana Kucharzewskiego jako minister aprowizacji. W latach 1920-21 w rządzie Wincentego Witosa objął ministerstwo przemysłu i handlu. Jako zwolennik wolnego rynku zlikwidował działające wcześniej urzędy etatystyczne: węglowy, naftowy, zbożowy i inne. Nazywany był „papieżem polskiego liberalizmu”. W czerwcu 1922 r. w czasie przesilenia rządowego desygnowany na premiera, gabinetu nie stworzył. W 1922 kandydował do Sejmu, nie uzyskał mandatu; wycofał się z polityki i pozostał przy działalności gospodarczej. Był członkiem rad nadzorczych i zarządów wielu spółek przemysłowych i banków (m.in. Banku Polskiego), wieloletnim dyrektorem naczelnym, a następnie prezesem Rady Nadzorczej zakładów metalowych „Norblin, Bracia Buch i T. Werner” S.A. w Warszawie. Był członkiem władz Centralnego Związku Przemysłu i Handlu - zwanego „Lewiatanem”, oraz Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie. Mieszkał w Warszawie przy Alejach Ujazdowskich 36 („Dom pod Gigantami”); w 1924 r. nabył majątek ziemski (ponad 600 ha), wraz z pałacem, w Nowej Wsi koło [Starogardu Gdańskiego] na Pomorzu. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 175 rząd 6). Źródła: Polski Słownik Biograficzny (autor biogramu: Ryszard Szwoch); Encyklopedia historii gospodarczej; Encyklopedia Warszawy (suplement); Słownik biograficzny techników polskich, tom 10 (autor biogramu: Józef Piłatowicz).

 

Stanisław Przedpełski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1932 – 1939. Z powodu choroby i ran postrzałowych zmarł we Włoszech w 1944 roku.

 

Ludwik Przyłuski – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1922 – 1930. Po uzyskaniu dyplomu pracował w DOKP – Gdańsk. Po wojnie pracował w Zakładach Przemysłowych w Bydgoszczy. Zmarł w 1978 w Bydgoszczy.

 

Ludwik Stanisław Radke – Maturę uzyskał w gimnazjum w B. Brauna w Łodzi. Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1929 – 1932. Studia ukończył we Lwowie. Poległ na froncie w 1939 roku.

 

Leon Radwański – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1913- 1921. W okresie studiów był jednym z organizatorów Związku Akademików Gdańskich oraz Korporacji ZAG Wisła. Po uzyskaniu dyplomu pracował m.in. na stanowisku Dyrektora Technicznego Katowickiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej, a następnie Stołecznego Przedstawicielstwa Komunikacyjnego. Zmarł na przełomie lat 40/41 w Warszawie.

 

Czesław Rakowski – Pochodził w Warszawy, gdzie w 1904 roku uzyskał maturę. Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1905 – 1909. Zmarł w Warszawie.

 

Alojzy Ramczykowski – Urodził się 10 czerwca 1910 roku w Przodkowie (k. Kartuz). Egzamin maturalny złożył w gimnazjum w Toruniu. Od najwcześniejszych At zajmował się sportem wodnym. W roku 1926 na terenie gimnazjum był inicjatorem utworzenia Gimnazjalnego Kluby Żeglarskiego oraz budowy dużego szkoleniowego jachtu żaglowego „SNUGLA”. W 1934 założył w Toruniu własny zakład szkutniczy, w którym zaprojektował i wybudował kilka jolek i jachtów. W roku 1935 rozpoczął studia na Wydziale Budowy Okrętów. Niezależnie od studiów pracował aż do wybuchu wojny w Stoczni Rybackiej w Gdyni jako konstruktor. Członek „Korabia”. We wrześniu 1939 roku aresztowany przez władze radzieckie i wywieziony w głąb ZSRR, gdzie przebywał w obozie do 1948 roku. Po powrocie do Kraju podjął pracę w Stoczni na Stogach jako dyrektor techniczny. Wznowił studia na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. Dyplom uzyskał w 1949 roku. W latach 1949 – 1962 pracuje w Polskim Rejestrze Statków na stanowisku kierownika Działu Śródlądowego, równocześnie podejmuje pracę jako st. asystent, a następnie jako adiunkt w Katedrze Konstrukcji Okrętów Politechniki Gdańskiej pod kierownictwem prof. Aleksandra Potyraly. W roku 1955 objął stanowisko redaktora i wydawcy czasopisma „Budownictwo Okrętowe”. W latach 1962 0 1976 pracował w Biurze Projektów Budownictwa Morskiego „Projmors” jako technolog oraz jako generalny projektant Stoczni Śródlądowych, Baz i Ośrodków Żeglarskich. W ostatnich latach pracował jako weryfikator opracowań technologicznych z zakresu technologii stoczniowej. Za pracę zawodową i społeczną odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w Gdańsku 5.12.1985 roku.

 

Edward Reszke – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1908 – 1909. Zmarł 3.05.1959 roku.

 

Eugeniusz Rodkiewicz – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1933 – 1936. Pracował w przemyśle naftowym.

 

Mieczysław Rodkiewicz – Urodził się 17 listopada 1903 roku w Odessie. Maturę uzyskał w Gimnazjum w Lublinie w 1922 roku. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym które kończy dyplomem w 1929 roku. W latach 1926 – 1927 pełnił funkcję prezesa Korporacji ZAG Wisła. Pracę zawodową rozpoczyna w Śląsko – Dąbrowskim Kolejowym Towarzystwie Eksploatacyjnym, następnie jest ST. Asystentem w Katedrze Maszyn Elektrycznych na Politechnice Lwowskiej, wreszcie zostaje Naczelnikiem Wydziału Mechanicznego w Łódzkich Elektrycznych Kolejach Dojazdowych. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej (d-ca plutonu w kompanii łączności 7 D. Piech). Do 1945 roku w obozie jenieckim. W 1945 roku zakłada w Sopocie własny zakład „Elektrotrakcja”. Od 1950 roku na Politechnice Gdańskiej – kierownik Katedry Napędu Elektrycznego, z-ca Dyrektora ds. naukowo – dydaktycznych Instytutu Wysokich Napięć i Aparatów Elektrycznych. Kierownik Studium Podyplomowego w zakresie Trakcji Elektrycznej. Od 1973 na emeryturze. W 1960 uzyskuje doktorat. 1967 rok – profesor nadzwyczajny nauk technicznych. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 18 sierpnia 1987 roku. Pochowany na Cmentarzu Centralnym we Wrzeszczu.

 

Kazimierz Rodowicz – Inżynier wodny, przed wojną Naczelnik Wydziału Dróg Wodnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, Docent Politechniki Warszawskiej.

 

Stanisław Rodowicz – Studiował na wydziale mechanicznym w latach 1934 – 1937.

 

Wacław Romanowski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w miejscowości Chludowo.

 

Janusz Ropelewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 1936. Zmarł w Poznaniu w 1977 roku.

 

Henryk Rosochowicz – Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Okrętowych w latach 1919 – 1924. Należał do korporacji ZAG „Wisła”. Założył korporację „Gedania”. Po uzyskaniu dyplomu rozpoczął pracę w DOKP w Gdańsku. Po krótkim czasie przeniósł się do Zarządu Portu w Gdańsku, gdzie jako kierownik Wydziału Maszynowego pracował nieprzerwanie do wybuchu wojny. Aresztowany przez gestapo stracony w obozie koncentracyjnym w Stutthofie w 1939 roku.

 

Stanisław Rostkowski – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Chłodni Eksport w Konstancinie.

 

Antoni Różycki – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Włodzimierz Rukóyżo – Urodził się 30 października 1912 roku w Warszawie. Ukończył gimnazjum im. Staszica w Warszawie. Studiował na Politechnice w Charlottenburgu i w Gdańsku, na Wydziale Mechanicznym, gdzie w 1939 roku uzyskał absolutorium. Zajścia antypolskie w 1939 roku uniemożliwiły uzyskanie dyplomu. Stopień magistra inżyniera uzyskał po wojnie na Politechnice Wrocławskiej. W 1937 roku pełnił funkcję prezesa ZAG Wisły. Członek Gdańskiego Koła Międzykorproacyjnego (v-ce prezes w 1938 roku), Koła Mechaników. Praktyki studenckie odbywał w zakładach: „Inż. Stefan Jarkowski – Odlewnia Żeliwa i Warsztaty Mechaniczne” w Warszawie oraz Lilpop, Rau i Loewenstein w Warszawie. Podczas okupacji pracował początkowo jako technik w Zakładach Elektrotechnicznych „Elektroautomat” w Warszawie, a później jako kierownik robót instalacyjnych centralnego ogrzewania, wodno – kanalizacyjnych i gazowych w Biurze Technicznym Józef Kamler i Syn w Warszawie. Brał udział w Powstaniu Warszawskim w Oddziałach Ratowniczych. Od maja 1945 roku członek grupy operacyjnej łączności na Dolnym Śląsku. Pracował m.in. (kierownik) w filii „Biura Instalacyjnego Urządzeń Zdrowotnych M. Sobala” w Warszawie (do końca 1948 roku), które odbudowywało szpitale i zakłady przemysłowe. Pracował także w biurach projektów. Był projektantem kotłowni i sieci grzewczo – instalacyjnych wielu ważnych obiektów przemysłowych (m.in. Huta Miedzi „Konrad”, Huta „Bolesław” k. Olkusza, Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego we Wrocławiu, Dolmel, PaFaWag, Polar we Wrocławiu). W roku 1954 podjął pracę dydaktyczną na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej. Wykonane pod jego kierunkiem prace dyplomowe uwzględniały najnowsze osiągnięcia techniki europejskiej, m.in.  dzięki temu, że udostępniał studentom swoje własne tłumaczenia z literatury niemieckojęzycznej. Z tłumaczeń tych korzystali również liczni pracownicy Politechniki i biur projektowych. Przez wiele lat pracował w zespole Rzeczoznawstwa Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych. Zmarł 18 lutego 1971 roku we Wrocławiu, pochowany został na cmentarzu Świętej Rodziny.

 

Jerzy Rudiger – Rozpoczął studia na Wydziale Budownictwa Lądowego w 1913 roku. Był autorem metalowej odznaki Związku Akademików Gdańskich (koło zębate z cyrklem i trójkątem). Z chwilą wybuchu I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Poległ na froncie latem 1915 roku. Pochowany został w Warszawie.

 

Stanisław Rybicki – Inżynier, przed wojną dyrektor Kolei Państwowych, zamieszkały we Lwowie.

 

Józef Sarnowicz – Urodził się w 1912 roku. Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939. Żeglarz – członek AZM-u. Miał patent kapitana żeglugi jachtowej. W czasie rugów studentów polaków został pobity i aresztowany (27 luty 1939). 6 sierpnia 1939 roku wypływa jachtem „Wojewoda Pomorski” w zaplanowany szkoleniowy rejs. Po spotkaniu z jachtem (AZM-u) „Panna Wodna” w Malmo (kpt. Kazimierz Lech) podjęto decyzję powrotu do kraju. Jachty cumują w Gdyni nocą z 3 na 4 września. J. Sarnowicz jako oficer rezerwy walczy (dowódca plutonu) w obronie Gdyni. Po kapitulacji dostaje się do obozu jenieckiego (Prezenlau, Arswalde, Gross – Born). W 1945 roku powraca do Gdańska i rozpoczyna studia na Politechnice które ze względu na warunki rodzinne i materialne musi przerwać. Przez wiele lat pracownik „Budostalu” w Krakowie. Zmarł 21 listopada 1979 roku w Krakowie.

 

Feliks Sauter – Urodził się 2 stycznia 1905 roku w Lublinie. W 1924 roku uzyskuje maturę w średniej szkole handlowej im. Fetterów. Zaraz po maturze rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym. Członek AZS-u (lekkoatletyka). Dyplom uzyskuje w 1937 roku. Pracę zawodową rozpoczyna w Fabryce Traktorów i Maszyn w Bydgoszczy, a już w 1939 roku przenosi się do Zakładów Elektromechanicznych „Rhon i Zieliński” i wyjeżdża na staż do Szwajcarii (Brown – Boveri). W czasie okupacji pracuje w swojej macierzystej firmie. W 1946 roku zostaje adiunktem w Laboratorium Maszynowym Politechniki Gdańskiej. W 1950 roku uzyskuje nominację na zastępcę profesora i kieruje Katedrą Pomiarów Maszynowych. Na emeryturę przechodzi w 1970 roku. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi. Umiera 24 lutego 1975 roku w Gdańsku.

 

Wacław Scheller – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Zygmunt Schiele – Inżynier architekt, przed wojną dyrektor Warszawskiego Towarzystwa „Małopolska”.

 

Henryk Schmidtke – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1934. Po wojnie pracował w Wydziale Architektury Wojewódzkiej Rady Narodowej w Katowicach. Zmarł w Katowicach.

 

Wilhelm Jan Schneider – Przed wojną zamieszkały w miejscowości Jelonki.

 

Włodzimierz Schneider – Urodził się 11 listopada 1909 roku w Lublinie, gdzie w Gimnazjum Hetmana Zamojskiego uzyskał maturę (1928). Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1928 – 35. Członek AZS-u. Pracę zawodową rozpoczął w Zakładach Ostrowieckich. Walczył w Kampanii Wrześniowej w Armii Pomorze. Ranny w walce z nacierającymi czołgami. Żołnierz AK. Po wojnie był projektantem w Gdańsku. Przez 7 lat był wykładowcą na Politechnice Lubelskiej. W 1974 roku przeszedł na emeryturę. Zmarł w 1980 roku.

 

Witold Schwotzer – Urodził się 13 maja 1909 roku w Warszawie. Ukończył Gimnazjum M. Reja (1927) i w tymże roku, rozpoczął studia na Wydziale Elektrycznym. Dyplom uzyskał w 1937 roku (przerwa w studiach w latach 1929 – 1931). Był członkiem Koła Mechaników i elektryków a także pełnił funkcję Marszałka w ZAG Wiśle. Ze skierowania Bratniej Pomocy odbył 2-miesięczną praktykę w Jesenice (Jugosławia). W latach 30-stych podczas wyborów do Volkstagu pikietował w Nowym Porcie lokal wyborczy z transparentem wzywającym do głosowania na polską listę. Z ramienia Bratniej Pomocy brał udział w nocnym patrolu czuwającym by nie zerwano polskich flag rozwieszonych koło stoczni i Polskiej Dyrekcji Kolei. Po studiach, a także w okresie okupacji (do wybuchu powstania) pracował w Zakładach Elektromechanicznych „Rohn i Zieliński” – Licencja Brown – Boveri w Warszawie. Po przejęciu zakładów w 1945 roku pod zarząd państwowy, był k erownikiem oddziału w Gdańsku, oraz delegatem Centralnego Zarządu Przemysłu Elektrotechnicznego ds. UNRRA i Demobilu na terenie Wybrzeża. Przez dwa lata 1947/49 był vice – dyrektorem Centrali Handlowej Przemysłu Elektrotechnicznego Odział w Gdańsku. Od 1949 roku do chwili przejścia na emeryturę (1976) pracował w gdańskim „Miastoprojekcie” – jako główny specjalista instalacji elektrycznych. Posiadał wiele odznaczeń m.in. był Kawalerem Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł w Gdańsku 4 lipca 1990 roku.

 

Jerzy Siennicki – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1935 – 1939. Był inicjatorem utworzenia sekcji fotograficznej „Bratniej Pomocy”. W czasie okupacji został rozstrzelany przez Niemców.

 

Jerzy Siennicki – Inżynier Architekt, przed wojną konserwator zabytków w Lublinie.

 

Tadeusz Siwek – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1929 – 1935. Przerwał studia ze względów finansowych.

 

Stanisław Skarbiński – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Towarzystwa Grodzieckiego . Zamieszkały w miejscowości Grodziec.

Leopold Skulski - Urodzony 15 listopada 1877 roku w Zamościu, zmarł prawdopodobnie w 1940 w Brześciu. Polski chemik i polityk oraz premier. W 1906 ukończył Politechnikę w Karlsruhe. Po studiach zamieszkał w Łodzi. Działał w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. W 1915 założył w Łodzi Zjednoczenie Narodowe, ugrupowanie zbliżone do endecji, które w 1916 przystąpiło do Międzypartyjnego Koła Politycznego. W wyborach samorządowych w styczniu 1917 zdobył mandat radnego miasta Łodzi. Po wyborach objął urząd II burmistrza, a w listopadzie 1917 I burmistrza. Był nadburmistrzem Łodzi od 29 września 1917 do 22 lutego 1919. Z jego inicjatywy w październiku 1917 roku odbyły się w Łodzi wielkie uroczystości na cześć Tadeusza Kościuszki, a ulica Spacerowa przyjęła imię Naczelnika (po dziś dzień). W 1919 zdobył mandat poselski. Od 13 grudnia 1919 do 9 czerwca 1920 pełnił urząd Prezesa Rady Ministrów; 9 czerwca złożył dymisję w związku z klęską Ofensywy Kijowskiej. 24 lipca 1920 przyjął tekę ministra spraw wewnętrznych w rządzie Wincentego Witosa. 28 czerwca 1921 złożył dymisję. W wyborach w listopadzie 1922 stworzona przez Skulskiego lista Polskie Centrum poniosła całkowitą klęskę. W 1925 został członkiem Trybunału Stanu z rekomendacji PSL „Piast”. W latach 30 nie brał udziału w życiu politycznym. Był prezesem Polskiego Radia (do 1936). Po wybuchu wojny ewakuował się do Pińska gdzie zastała go okupacja sowiecka. Aresztowany przez NKWD został przewieziony do aresztu w Brześciu gdzie zmarł lub został zamordowany.

Stanisław Skulski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1936 – 1939. Był członkiem sekcji bokserskiej AZS-u.

 

Janusz Smogorzewski – Przed wojną Sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie.

 

Tadeusz Sokołowski – Inżynier mechanik, przed wojną Dyrektor Warszawskiej Fabryki „Citroen”.

 

Tadeusz Staniewski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1924 – 1930. Przed wojną mieszkał w Toruniu, zmarł po wojnie.

 

Albin Stańczyk – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1925 – 1934. Zmarł w czasie wojny.

 

Brunon Stasierowski – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1935 – 1939.

 

Jan Stasierowski – Studiował w latach 1937 – 1939. W ZAG „Wiśle” był giermkiem.

 

Stefan Steinhagen – Przed wojną Dyrektor fabryki pepieru „Steinhagen i Saenger” w Warszawie.

 

Andrzej Stołągiewicz – Przed wojną Dyrektor warszawskiego biura Stoczni Gdańskiej.

 

Józef Strasburger – Studia na wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1927 roku. Po roku studiów zmarł w Warszawie na leukemię.

 

Edward Strohal – Inżynier, przed wojną profesor na Politechnice Lwowskiej.

 

Mieczysław Susicki – Urodził się w 1909 roku w Środzie Wielkopolskiej. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1927 roku. Po uzyskaniu dyplomu w 1935 roku rozpoczął pracę w Zakładach „H. Cegielski”. W tych zakładach pracował także w czasie okupacji i po wojnie (do 1952 roku), ostatnio jako dyrektor fabryki obrabiarek. W latach 1952 – 61 był dyrektorem technicznym zakładów „Zamach: w Elblągu. W tym czasie kierował uruchomieniem produkcji pierwszej turbiny parowej. W latach 1961 – 68 dyrektor techniczny, później dyrektor Biura Konstrukcji Obrabiarek i Narzędzi „Koprotech” (Warszawa). Laureat Nagrody Państwowej I-go stopnia. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim OOP. W okresie pracy w Elblągu prowadził wykłady „Organizacja Pracy” na Politechnice Gdańskiej. Zmarł w Warszawie.

 

Jan Szcześniewski – Inżynier, przed wojną zamieszkały w Toruniu.

 

Alojzy Szolc – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Mińsku Mazowieckim.

 

Gustaw Szołowski – Inżynier mechanik, przed wojną współwłaściciel Fabryki Narzędzi Pożarniczych „Strażak” w Warszawie.

 

Franciszek Szpitter – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Jerzy Sztark – Studiował w latach 1929 – 1939 na Wydziale Elektrycznym. Po wojnie zamieszkał w USA.

 

Michał Szuca – Przed wojną Kierownik Działu Rady Portu w Gdańsku, mieszkał w Sopocie.

 

Jerzy Zdzisław Szulakiewicz – Studiował na Wydziale Chemii w latach 1929 – 1932.

Henryk Szuster – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 – 39. Czynny członek AZM-u. Po wojnie w Węgorzewie zorganizował i prowadził warsztat szkutniczy. Zmarł w 1963 roku w Węgorzewie

 

Henryk Szuster – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1937 – 1939. Czynny członek AZM-u. Po wojnie w Węgorzewie zorganizował i prowadził warsztat szkutniczy. Zmarł w 1963 roku w Węgorzewie.

 

Apolinary Szwedowski – Studiował w latach 1912 – 1914. Był członkiem Związku Akademików Gdańskich.

 

Stanisław Szymański – Przed wojną dyrektor Towarzystwa Zawiercie w Warszawie.

 

Roman Szymański – Inżynier mechanik.

 

Franciszek Ścigała – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

 

Kazimierz Śliwiński – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Zygmunt Ślósarski – Inżynier mechanik, przed wojną współwłaściciel Kujawskiej Fabryki Maszyn we Włocławku.

 

Jan Zbigniew Śmidowicz – Urodził się 31 stycznia 1911 roku w Hamburgi. Maturę uzyskał w Poznaniu w 1929 roku. Po odbyciu półrocznej praktyki w Stoczni „Schichau” (obecnie Stocznia Gdańska) studiował od 1930 roku do stycznia 1939 roku, (z przerwami na praktyki m.in. w elektrowni „Gródek”, oraz na odbycie półtorarocznej służby wojskowej), początkowo na Wydziale Elektrycznym, a później na Wydziale Architektury. Korporant ZAG Wisła, później Helania. W Sierpniu 1939 roku powołany został w stopniu podporucznika saperów do Batalionu Zapasowego Saperów przy Kadrze Floty na Oksywiu. We wrześniu brał udział w obronie Gdyni i Oksywia. Po upadku Oksywia przedostał się do Francji do Wojska Polskiego. Po upadku Francji stacjonował w Szkocji a z początkiem 1941 roku wysłany został na Bliski Wschód do Bagdadu, Palestyny i Egiptu. Od 1943 roku był oficerem sztabowym w Armii gen. Andersa, brał udział m.in. w bitwie o Monte Casino i pod Ankoną. Odznaczony Krzyżem Walecznych i M.B.E. (Medal of British Empire) i innymi odznaczeniami polskimi i angielskimi. Po wojnie ukończył przerwane studia na wydziale Architektury Uniwersytetu Sheffield uzyskując tytuł Bacheler of Architecture with Honours. Aż do emerytury pracował na stanowisku architekta Stirlingshire. Wraz ze swą rodziną zamieszkał w Szkocji.

Śmidowicz Tadeusz – Brat Jana Zbigniewa, studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 1934. Zmarł w 1976 roku.

 

Tadeusz Śmidowicz (brat Jana) – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1925 – 1934. Zmarł w 1975 roku.

 

Jerzy Świetlik – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Józef Telatycki – Inżynier mechanik, przed wojną właściciel Polskich Zakładów Wapiennych „Wapno Opoczyńskie”.

 

Henryk Thomas – Inżynier budowlaniec, przed wojną zamieszkały w Sopocie.

 

Janusz Thor – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1928 – 1936. Zmarł w Warszawie w 1986 roku.

 

Tadeusz Tołwiński – Inżynier architekt, przed wojną profesor Politechniki Warszawskiej.

 

Tadeusz Tomaszkiewicz – Urodził się 18 listopada 1903 roku w Gnieźnie, tam też uczęszczał do gimnazjum i uzyskał maturę (1923 roku). Studia rozpoczął na Uniwersytecie Poznańskim na Wydziale Filozofii. W 1925 roku przeniósł się do Gdańska i rozpoczął studia na Wydziale Mechanicznym. Dyplom uzyskał w 1932 roku. W czasie studiów odbył praktyki w Zakładach H. Cegielski w Poznaniu i w stoczni Rady Portu w Gdańsku. Pracę zawodową rozpoczął na stanowisku kierownika technicznego w Dziale Głównego Energetyka w fabryce „Goplana”, pracował także w Stowarzyszeniu Nadzoru Kotłów (Katowice), był kierownikiem ruchu maszyn w Kopalni „Śląsk”. W czasie wojny pracował w Przedsiębiorstwie Instalacji Kopalnianych w Sosnowcu. Od 1945 roku do przejścia na emeryturę pracował na kierowniczych stanowiskach w Zakładach Energetycznych Regionu Południowego (m.in. kierownik Wydziału Elektrowni Zawodowych, Gł. Mechanik s/s eksploatacji). Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Był autorem szeregu opracowań technicznych, projektów rozbudowy i modernizacji śląskich elektrowni. Zmarł 12 lutego 1980 roku.

 

Stanisław Uliński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1922 – 1930. Zmarł w pierwszej połowie lat 60 – tych.

 

Stanisław Tomczycki – Inżynier mechanik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stefan Torżewski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Stanisław Uleyski – Inżynier architekt, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Witold Umiński – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1922 – 1930. W czasie studiów był m.in. organizatorem Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Po studiach podjął pracę w DOKP – Gdańsk. Zmarł po wojnie.

 

Andrzej Voellnagel – Urodził się 5 lipca 1919 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w 1937 roku a w 1938 rozpoczyna studia na Wydziale Mechanicznym, kontynuując je po wojnie na Politechnice Łódzkiej (dyplom w 1950 roku). W czasie studiów w Gdańsku czynny w Korporacji ZAG Wisła (giermek). Po powstaniu Warszawskim wywieziony do K.L. Dachau. W latach 1947 – 49 sekretarz w Polskiej Misji Wojskowej we Frankfurcie n/Menem. Po uzyskaniu dyplomu – główny mechanik w Miejskim Przedsiębiorstwie Taksówkowym (przydział pracy). W latach 1950 – 58 był wykładowcą w Technikum Mechanicznym w Hanoi. Przez wiele lat Redaktor Naczelny kwartalnika „Przegląd Techniki Brytyjskiej” i „Polish Engineerig Review”. Od 1976 roku jest tłumaczem i autorem wielu publikacji technicznych, jest znanym artystą fotografikiem. W 1955 roku publikuje pierwszą w kraju książkę o fotografii kolorowej. W 1965 roku jest Prezesem Warszawskiego Oddziału Zw. Polskich Artystów Fotografików. Swój dorobek artysty – fotografika prezentował m.in. w Lipsku, Sofii, Berlinie, Tokio i Warszawie. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

 

Emil Voellnagel – Inżynier, przed wojną dyrektor Fabryki G. Gerlach w Warszawie.

 

Wagner – Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1919 roku. Był bardzo czynnym w Związku Akademików Gdańskich. Prowadził bibliotekę. Dalsze losy nieznane, zmarł po wojnie.

 

Zbigniew Wahl – Urodził się 20 października 1908 roku w Warszawie. Maturę uzyskał w 1927 roku a w 1929 roku rozpoczął studia na Wydziale Architektury. Po zdaniu tzw. „półdyplomu” w 1931 roku przeniósł się na Politechnikę Warszawską i na tej uczelni uzyskał dyplom. Pracę zawodową rozpoczął w Toruniu (architekt miejski) w 1935 roku. W czasie okupacji mieszkał i pracował w Warszawie. Po powstaniu został wywieziony do obozu koncentracyjnego Sachsenhausen Oranienburg. Był uczestnikiem „marszu śmierci” – przemarsz więźniów z obozu do rejonu Schwerina (ok. 300 km). Po wojnie przez 3 lata prowadził własne przedsiębiorstwo budowlane. Od 1949 Naczelnik Wydziału w Ministerstwie Łączności, później gł. Specjalista w Biurze Studiów Łączności. Na emeryturę przeszedł w 1975 roku. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w 1985 roku w Warszawie.

 

Wojciech Wattem – Studiował w latach 1935 – 1939. Zmarł po wojnie.

 

Stanisław Weil – Dr chemik, przed wojną profesor Uniwersytetu Warszawskiego, dyrektor Państwowego Instytutu Farmaceutycznego.

 

Henryk Weker – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Gdyni.

 

Kazimierz Wengris – Studiował w latach 1929 – 1935.

 

Olgierd Wilczewski – Inżynier chemik, przed wojną Radca Państwowego Urzędu Patentowego w Warszawie.

 

Jan Wiorogórski – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Katowicach.

 

Leon Witt – Studiował na Wydziale Budowy Okrętów w latach 1924- 1928.

 

Wojewoda – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1918 – 1925. Brał czynny udział w organizowaniu Polskiego Domu Akademickiego i do odtworzenia po wojennej przerwie Związku Akademików Gdańskich. Był członkiem Komitetu Organizacyjnego „Bratniej Pomocy”.

 

Tadeusz Woźny – Urodził się 8 kwietnia 1898 roku w zarzewie pod Poznaniem. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1911 roku a dyplom uzyskał w 1921 roku. W czasie studiów działał w Związku Akademików Gdańskich, później w Korporacji ZAG Wisła. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. W latach 1918 – 1919 członek Organizacji Wojskowej Pomorze (1921) – oficer (kapitan) łączności przy Komisariacie R.P. w W.N. Gdańsku. Pracował w Zakładach H. Cegielski (Poznań) i w „Zgodzie: w Świętochłowicach. Od 1928 roku w Zarządzie Miejskim w Poznaniu. Zaprojektował i zrealizował projekt pierwszej w kraju spalarni śmieci. W 1939 wysiedlony do Generalnej Guberni. Od 1945 w Poznaniu m.in. w Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji. Działacz Naczelnej Organizacji Technicznej. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł w Poznaniu 23 października 1973 roku.

 

Alojzy Wróblewski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1913 – 1914 i po wojennej przerwie 1918 – 1920. Był jednym z organizatorów korporacji ZAG Wisła. Pracował społecznie na rzecz Polonii gdańskiej i był działaczem Filomatów Pomorskich. Zmarł w II-giej wojnie światowej.

 

Wojciech Wyczyński – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w miejscowości Ozorków.

 

Janusz Wyganowski – Inżynier chemik, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Czesław Zabrodzi – Urodził się 20.12.1913 roku w Moskwie. Maturę uzyskał w Gimnazjum Towarzystwa Szkół Średnich w Gdyni w 1936 roku. Studia na Wydziale Elektrycznym rozpoczął w 1937 roku. W czasie studiów należał do AZS-u, Koła Mechaników i Elektryków. Po usunięciu Polaków z uczelni mieszkał do końca czerwca 1939 roku w Domu Akademickim we Wrzeszczu. Po powrocie do Gdyni został skierowany do pracy w Stoczni Gdyńskiej jako elektryk. Od 1942 roku żołnierz AK – zgrupowanie „Alfa”. W kwietniu 1945 roku włączony do stoczniowej grupy operacyjnej. W październiku 1945 został kierownikiem zespołu (5-zakładów) Stoczni Rybackich. Od 1948 do 1955 jest naczelnikiem wydziału technicznego Dyrekcji Żeglugi i Stoczni Rzecznych. W 1955 roku uzyskuje dyplom inżyniera NOT-u. 1955 – 1965-Zakłady Mechaniczne im. gen. Świerczewskiego w Elblągu – kierownik doskonalenia kadr. 1965 -1968 w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego a później do przejścia na emeryturę (1979) w Zjednoczeniu Przemysłu Okrętowego jako specjalista ds. doskonalenia kadr. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi. Od 1979 roku sekretarz Koła b. Studentów Polaków PG. Wybitny działacz społeczny. Zmarł 25.II.1993 roku w Gdyni.

 

Jerzy Zair – Urodził się 2 stycznia 1914 roku w miejscowości Eschwiler (Niemcy), a maturę uzyskał w Gimnazjum w Szopienicach w 1934 roku. Na Wydział Architektury wstąpił w 1937 roku. W czasie studiów był Prezesem Zrzeszenia Studentów Polaków w W.M. Gdańsku. Relegowany z uczelni za zorganizowanie antyhitlerowskiej manifestacji. Bierze udział w Kampanii Wrześniowej, dostaje się do niewoli z której ucieka i wraca na Śląsk. W 1942 roku wywieziony na roboty do Niemiec. Studia kontynuował na Politechnice Krakowskiej w latach 1947 – 1948. Pracował m.in. jako gen. projektant w „Miastoprojekcie” (Katowice i Wrocław), a także jako kierownik budów prowadzonych przez poznańską „Hydrobudowę”. Zmarł 5 paźziernika 1977 roku. Spoczywa na cmentarzu w Kluczborku.

 

Artur Zajdel – Studiował na Wydziale Architektury w latach 1928 – 1938. Po wojnie mieszkał i pracował w Katowicach.

 

Józef Zawadzki – Inżynier chemik, przed wojną profesor Politechniki Warszawskiej.

 

Jan Zawiślewski – Urodził się 30 września 1912 roku w Gelsenkirchen (Niemcy). Maturę uzyskał w Gimnazjum w Pelplinie w 1935 roku. Studia rozpoczął na Wydziale Budowy Okrętów w 1935 roku. Po przerwie związanej z praktyką w Estonii I Finlandii przeniósł się na Wydział Budownictwa Lądowego. Był członkiem AZM-u (uzyskał szybowcową kategorię A i B). Aktywny członek Sodalicji Mariańskiej. Ranny w Kampanii Wrześniowej. Przebywał w K.Z-Mauthausen w kamieniołomach. Po wyzwoleniu obozu kontynuuje studia na Politechnice w Brunszwiku (Niemcy) na Wydziale Budownictwa Lądowego i równolegle na Wydziale Architektury. W roku 1947 uzyskuje dyplom nostryfikowany na Politechnice Warszawskiej. Pracował od 1948 roku do 1955 jako naczelnik Wydziału Miast i Osiedli U.W. w Bydgoszczy. Współautor kilku planów urbanistycznych miast i osiedli. Po konflikcie z dowódcą garnizonu (samowolna lokalizacja stadionu w Bydgoszczy i rozbiórka hali balonowej w Toruniu), przeniósł się do Opola i pracował w Biurze projektów jako główny projektant. Jest autorem projektów kilkunastu osiedli mieszkaniowych. Ukończył dwuletnie Studium Podyplomowe na Politechnice Warszawskiej. Członek Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP) oraz Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. W roku 1978 przechodzi na emeryturę. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP, Krzyżem Oświęcimskim i Medalem „Rodła”. Zmarł 9 maja 1998 roku.

 

Edmund Zieleniewski- Pochodził z Krakowa. Studia na Wydziale Mechanicznym rozpoczął w 1912r. i kontynuował już po I wojnie światowej, w latach 1919-1921. W czasie studiów pracował społecznie na rzecz Polonii Gdańskiej, Jeden ze współorganizatorów Korporacji ”Wisła”. Przed wojną był dyrektorem Polskich Zakładów Babcox – Zieleniewski w Sosnowcu. Zmarł w Krakowie. 

 

Edward Zieliński – Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1935 – 1939. Zmarł po wojnie.

 

Stanisław Zielke – Studiował na Wydziale Mechanicznym w latach 1924 – 1936. Po wojnie zamieszkał w Poznaniu.

 

Hipolit Zimny – Urodził się w 1892 r. we wsi Kaliska ( pow. Starogard Gdański).W wejherowskim gimnazjum uzyskał maturę. Studia na Wydziale Chemii, rozpoczął w 1910r. Był współorganizatorem korporacji ZAG-Wisła, a także projektantem metalowej odznaki tej korporacji. Zginął w nieszczęśliwym wypadku 10 VII.1913r. w Gdańsku. Pochowany w Pelplinie.

 

Ziółkowski – Studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego w latach 1919 – 1922. Należał do Związku Akademików Gdańskich. Zmarł po wojnie.

 

Andrzej Żaboklicki - Urodził się 17 września 1919r. Maturę uzyskał w Gimnazjum A.Mickiewicza w Warszawie w 1936 r. Studia na Wydziale Chemii rozpoczął w 1937., a kontynuował je po wojnie na P.G.- uzyskując dyplom w 1948r. W czasie studiów do 1939r. W 1939 roku, na uczelni brał udział w starciach, z bojówkami hitlerowskimi ( 25 i 28 lutego),a także w strajku protestacyjnym i marszu studentów Polaków, ulicami Wrzeszcza 26 lutego. Do 8 marca 1939r. broni wraz z kolegami gmachu Bratniej Pomocy. Pracę zawodową rozpoczął w 1945r., jako asystent w Katedrze Chemii Fizycznej Politechniki Gdańskiej, a od 1948r.pracował w przemyśle spożywczym, Centrali Produktów Nasiennych i Ministerstwie handlu zagranicznego. W 1976r. mianowany zastępcą Attache Handlowego Ambasady PRL w Japonii. W 1981r.przeszedł na rentę inwalidzką, a w 1982r. pracuje jako ekspert ONZ w Senegalu, na zlecenie UNCTAD-GATT. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP. 

 

Kazimierz Żbikowski -  Studiował na Wydziale Elektrycznym w latach 1935 – 1939.

 

;

Wojciech Żeromski – Przed wojną dyrektor Fabryki „Wola Krzysztoporska”.

 

Adam Żołyński – Inżynier elektryk, przed wojną zamieszkały w Warszawie.

 

Filomen Żyłkowski – Przed wojną pracował jako urzędnik bankowy Banku Gospodarstwa Krajowego w Gdyni.

 

 

Opracował Rycerz Marcin Jaworski

 

 


 


oceń
0
0

Arkonia, Warszawa (1879, Ryga)

poniedziałek, 29 stycznia 2007 12:34
http://http://www.arkonia.pl
oceń
0
0

Aquilonia, Warszawa (1915, Warszawa)

poniedziałek, 29 stycznia 2007 12:28
http://http://www.aquilonia.waw.pl/
oceń
0
0

Baltia, Poznań (1921, Poznań)

poniedziałek, 29 stycznia 2007 12:24
http://http://baltia.pl/
oceń
0
0

Zdjęcia w galeriach.


środa, 22 października 2014

Licznik odwiedzin:  52 248  

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 52248